5 ـ 4 روز از عزل بنی‌صدر می‌گذشت. جنگ با عراق و شورش منافقین بعد از اعلام جنگ مسلحانه با جمهوری اسلامی، بحث داغ محافل بود. آیت‌الله‌العظمي خامنه‌ای طبق برنامه شنبه‌ها، عازم مسجد ابوذر برای سخنرانی بودند. نماز ظهر تمام شد. آقا رفتند پشت تریبون. آقا در سخنرانی مقدمه‌ای چیدند تا به اینجا رسیدند که: «امروز شایعات فراوانی بین مردم پخش شده و من می‌خواهم به بخشی از آنها پاسخ بدهم.» بین جمعیت ضبط‌صوتی دست به دست شد تا رسید به تریبون. ضبط را گذاشتند روی تریبون؛ درست مقابل قلب سخنران و دکمه Play زده شد. شاسی تق‌تق صدا کرد و روشن نشد؛ مثل حالت پایان نوار. یك دقیقه نگذشت که بلندگو شروع کرد به سوت کشیدن. آقا همین‌طور که صحبت می‌کردند، گفتند: «آقا این بلندگو را تنظیم کنید.» بعد خودشان را به سمت چپ کشیدند و از پشت تریبون کمی عقب آمدند و به صحبت ادامه دادند که ناگهان انفجار رخ داد. نخستین محافظ خودش را بالای سر آقا رساند. امام جماعت، متحیر وسط مسجد مانده بود. چشمش به یك ضبط‌صوت افتاد كه مثل یک کتاب، 2 تکه شده بود. روی جداره داخلی ضبط شكسته، با ماژیک قرمز نوشته بودند «عیدی گروه فرقان به جمهوری اسلامی». آقا را به بیمارستان رساندند.37 واحد خون و فرآورده‌های خونی به آقا زدند. 3ـ 2 بار نبض افتاد. آقا نخستین چیزی که با دست چپ نوشتند، 2 تا سؤال بود؛ «همراهان من چطورند؟» «مغز و زبان من کار خواهد کرد یا نه؟» امام مرتب پیغام می‌دادند و از اطرافیان می‌پرسیدند كه: «آسید علی‌آقا چطورند؟» آ سيد علي‌آقا جواب دادند:
«بشکست اگر دل من/ به فدای چشم مستت سر خُمِّ می سلامت/ شکند اگر سبویی»