در فیلم «راز چشم‌هایش» محصول 2009 آرژانتین به کارگردانی خوان خوزه كامپانلا، دستیار اسپوزیتو (نقش اول فیلم) برای پیدا کردن محل خفای یک قاتل به جمله‌ای کلیدی اشاره می‌کند؛ خیلی از ما هوس‌هایی داریم که محال ممکن است قادر به ترک آن باشیم. این فیلم «پلیسی- جنایی» که اشاره‌ای تامل انگیز به وضعیت اجتماعی –سیاسی دهه 70 میلادی آرژانتین و فضای بسته آن روزهای این کشور دارد، در سکانسی نشان می‌دهد یک قاتل با وجود اینکه تحت تعقیب است و هیچ اثری از خویش به جا نگذاشته است چگونه در نامه‌های ارسالی به مادرش به صورت رمز آلود وضعیت خود را به زبان فوتبالی و تیم محبوبش بیان می‌کند و سرانجام رمزگشایی واژه‌هایش بود که منجر به دستگیری او شد. در تنها سکانس ورزشی این فیلم که در ورزشگاه گرفته شده است کارگردان با زیرکی نشان می‌دهد فوتبال در کشورش از چه اهمیتی برخوردار بوده و مهم‌تر از آن فضای استادیوم‌های آرژانتین چگونه است. هیچ‌کس در ورزشگاه روی صندلی نمی‌نشیند و هیجان آنقدر بالاست که همه ترجیح می‌دهند به صورت ایستاده نظاره‌گر عملکرد تیم محبوب خود باشند. با عبور از این مقدمه نسبتا طولانی می‌رسیم به اصل کلام؛ چه در ایران چه در خیلی از جاهای دیگر جهان، میلیون‌ها نفر هستند عوض آنکه عاشق برزیلی باشند که 5 بار قهرمان جهان شده، در مرحله نهایی همه جام‌های جهانی فوتبال حضور داشته، «ژوکوبونیتو» را در طول تاریخ بهتر از هر تیم دیگری اجرا کرده و تا همین یک دهه قبل به آن صورت افراط‌گرایانه‌ای مومن بود، همواره عاشق آلبی‌سلسته بوده‌اند و هستند. آنها آرژانتین را پسند کرده‌اند و می‌کنند چون فوتبالشان از جنس دیگری است؛هم تکنیک ناب لاتین را دارد که برای اثبات این حرف اشارتی کوچک به ال‌دیه‌گو و مسی کافیست و هم برعکس برزیل آنقدر خشونت و اجبار به فیزیک در فوتبالشان دیده می‌شود که از ابعاد خاصی آنها را به رقیب ابدی‌شان برتری دهد. به عنوان یک غیر آرژانتیتی، دوست داشتن فوتبال این کشور نمی‌تواند توجیهی غیر از ذائقه نهفته شما داشته باشد چون آنها تنها 2 بار قهرمان جهان شده‌اند که آخرین بارش 25 سال قبل در مکزیکو سیتی بوده و از آخرین قهرمانی‌شان در کوپاآمه‌ریکا نزدیک به 18 سال می‌گذرد. پس اگر قرار است عاشق آلبی‌سلسته (آبی‌ها و سپیدها) باقی بمانید حتما باید در جام‌های جهانی پیه شکست‌های دردناک را به تن‌تان بمالید. مثل همان ناکامی در فینال 90 که بیش از نیمی از دنیا بدنشان را به همراه «گوی‌گوچه‌آ» کش دادند تا پنالتی آندریاس برمه توسط گلر آرژانتین مهار شود اما آلمان با قیصر برای سومین بار قهرمان جهان شد تا آن شب سیل عظیمی باز طرفدار آرژانتین شوند آن هم به‌خاطر گریه‌های مارادونا که 4 سال قبل با جادوی تاریخی‌اش در مکزیک، خیل عظیمی از فوتبالدوستان جهان را شیفته آرژانتین کرد. معتقدم برای شناسایی هویت «فوتبال آرژانتینی» تنها لازم است به 2 گل ال‌دیه‌گو در بازی نیمه نهایی جام‌جهانی 1986 تمرکز کرد؛ مارادونا در گل نخست با «شیرین‌ترین فریب جهان» به صورتی استادانه با گلزنی با دست پیتر شیلتون را تسلیم کرد که این گل به معنای واقعی کلمه اشارتی داشت به حس در خفا مانده فوتبال آرژانتین، همان چیزی که در فوتبال لاتین تنها نزد آنهاست و بس. حسی‌ترکیب یافته از فریب، خشونت بعضا بیش از اندازه و رموزی دیگر که بیشتر به همان ادویه برای غذا می‌ماند.
سپس گل دوم که حتی آنتی آرژانتینی‌ها هم نمی‌توانند قبول نکنند وقتی مارادونا نصف بریتانیای کبیر را دریبل زد بهترین گل تاریخ جام‌جهانی شکل نگرفت. اینها همه خصیصه‌های فوتبال آرژانتین است که شما بدون توجه به آن که بدانید چیست تنها عاشقش می‌شوید. به‌عنوان طرفدار این سبک از فوتبال اگر همین الان هم بدانید محبوب‌تان قرار نیست تا یک قرن دیگر قهرمان جام‌جهانی و کوپاآمه‌ریکا شود باز انتخاب شما برای این دست از تورنمنت‌ها چیزی نخواهد بود جز آرژانتین و این هوس شماست از فوتبال.