تلخ‌ترین خبری که مي‌شد درآغاز یک هفته‌کاری شنيد، مرگ تومیسلاو ایویچ بود. پیرمرد کرواتی که روزی روزگاری هدایت تیم کشورمان را برعهده داشت و اگر در جام‌جهانی 98 فرانسه به‌خاطر داشتن تیمی منسجم با ساختار دفاعی توانستیم سربلندانه در این تورنمنت بزرگ حضور پیدا کنیم، تنها مدیون تفکرات خاص آن زمان او هستیم اما چه بد که باز هم بی‌مهری مسؤولان اجازه نداد تا ساختارسازی‌های یک مربی با دانش، فوتبال ما را متحول کند. شاید اگر او نیز همانند کارلوس کرش با سر و صدای فراوان وارد ایران می‌شد، هرگز مدیران آن وقت فدراسیون به خودشان اجازه نمی‌دادند تا چنین رفتاری با ایویچ داشته باشند. در ستایش این مرد اهل کرواسی همین بس که روزنامه «گاتزتا دلو اسپورت» در آوریل 2007 او را به‌عنوان یکی از موفق‌ترین مربیان تاریخ معرفی می‌کند. ایویچ در ساعات‌های پایانی جمعه 24 ژوئن با زندگی وداع کرد تا باز هم بعد از مرگ یکی از مربیان با دانش فوتبال به یاد بیاوریم که چه کسانی در فوتبال ما قربانی شدند. ایویچ تنها 6 روز تا تولد 78 سالگی‌اش فاصله داشت ولی‌ماه ژوئن برای او خیلی هم خوشایند نبود تا ما قبل از سالروز تولد این مربی کروات شاهد آخرین پروازش در 24 ژوئن باشیم.
سوز سرمای فوتبال ایران و خیانت در رم
هنوز سرمست از حماسه ملبورن در آذر 76 بودیم که ویرا، سرمربی برزیلی آن وقت ایران در کمال ناباوری کنار گذاشته شد و نسل جوان تیم ملی که بعد 20 سال دست به شاهکاری بزرگ زده بودند بدون داشتن سرمربی طبق روال همیشگی فدراسیون فوتبال به حال خود رها شدند. یک ماه بعد و در سرمای سوزناک دی‌ماه همان سال پیرمردی از یوگوسلاوی سابق هواپیمایش در ایران نشست. مردی که تا قبل از آن در کارنامه مربیگری‌اش هدایت تیم‌هایی چون پورتو، موناکو، فنر باغچه و مربیگری در تیم ملی امارات که آنها را برای نخستین بار به فینال جام ملت‌های آسیا 1996 رساند،وجود داشت اما وقتی همیشه در فوتبال‌مان به دنبال نتیجه‌گرایی هستیم و فاکتوری به نام ساختارسازی حلقه مفقوده مدیران ورزشی است چگونه می‌توانید به چنین مربی‌اي بها بدهید؟ پروسه کوته فکری چیزی نیست که به این روزها بست پیدا کند زیرا خانه از پایبست ویران است! به هر حال در آن زمان وقتی ایویچ هدایت ایران را برعهده گرفت تمام تمرکزش بر این بود که بر اساس علم روز فوتبال در نخستین قدم ساختار تیم ملی را ترمیم کند، او به دلیل انتخاب‌های فراوان و آزمودن مهره‌های مختلف در چند تورنمنتی که شرکت کرد هرگز نتوانست از لحاظ نتیجه خوب عمل کند ولی آخر در کجای دنیا مانند ما به فوتبال از دریچه‌ای چنین مضحک نگاه می‌کنند؟ آیا واقعا برای اینکه بعضی‌ها مانند صفایی فراهانی و نوآموز برای اینکه مربی محافظه‌کاری چون جلال طالبی روی نیمکت ایران بنشیند باید توسط یک عده از بازیکنان که بعد‌ها به خائنان متهم شدند دست به نقشه‌ای کثیف بزنند تا دانش مربی‌اي مانند ایویچ را در اذهان عمومی زیر سوال ببرند؟ این اتفاق تراژیک در بازی دوستانه‌ای برابر رم ایتالیا رقم خورد و بازیکنان آن زمان تیم ملی که حالا معلوم نیست چگونه می‌خواهند سرشان را بالا بگیرند در زشت‌ترین نبرد ممکن 7 گل از رمی‌ها دریافت کردند تا خیلی‌ها فکر کنند ایویچ نه‌تنها نمی‌تواند از لحاظ نتیجه‌گرایی خوب عمل کند بلکه در اندازه‌های تیم ملی کشورمان هم نیست! (جامعه مردمی در آن زمان آنقدر تحت تاثیر دست پخت آقایان قرار گرفته بود که توقع‌اش تنها با پیروزی در هر بازی ارضا می‌شد، فارق از اینکه سال‌ها بعد فهمیدیم چه خیانتی به فوتبال ملی‌مان شده است). بعد از آن بازی به یاد داریم وقتی بازیکنان کم فروش ایران نیشخند به اخراج مربی‌شان می‌زدند (البته تمام بازیکنان اینگونه نبودند، کسانی که از آوردن نامشان شرم می‌کنیم، آنها را باید به عنوان عاملان اصلی شکست تحقیرآمیز قلمداد کرد. شاید اگر مرگ ايویچ رخ نمی‌داد هرگز دست به این نبش قبر تاریخی نمی‌زدیم!) درست در همان زمان فرانچسکو توتی جوان که به تازگی بازوبند کاپیتانی رم را به بازو بسته بود از ایویچ به خاطر این بازی یک‌طرفه عذرخواهی کرد! او که جوان شناخته شده‌ای در فوتبال ایتالیا بود ایویچ را به خوبی می‌شناخت ولی افسوس از... .