حجت‌الاسلام سیدحسن خمینی در دیدار با اعضای کانون زندانیان سیاسی مسلمان قبل از انقلاب، با مذمت دور شدن جامعه از سرچشمه‌های اخلاق، کثیری از معضلات جامعه را ناشی از «تصدیق قول فاسق» دانست. درباره این اظهارنظر ایشان، نکاتی به نظر می‌رسد.
یک:
بی‌شک این قبیل سخنان بسیار خوب است اما مهم‌تر از گفتن چنین حرف‌هایی، اعلام مصادیق از سوی گوینده است. کاش جناب حجت‌الاسلام حسن خمینی مصداقی صحبت می‌کرد.
دو:
بزرگ‌ترین دروغی که طی سال‌های اخیر گفته شده ادعای تقلب در انتخابات ریاست‌جمهوری سال 88 بوده است. نامزد شکست‌خورده، به دروغ مدعی شد در انتخابات تقلب صورت گرفته؛ اگرنه به پیروزی می‌رسید. وی اما حتی یک مدرک یا سند برای اثبات ادعای خود به مجریان و ناظران قانوني ارائه نکرد. دلیل آن نیز یک چیز بود؛ خود موسوی بهتر از همه می‌دانست به دروغ مدعی تقلب شده است و واقعیت همان است که از صندوق‌های آرا بیرون آمده. هنوز هم بعد از گذشت 2 سال از آن ماجرا، موسوی و دوستانش نتوانسته‌اند راستی دروغ خود را اثبات کنند. دروغ تقلب، خیانتی عظیم به ملت ایران و حماسه 40میلیونی مردم بود؛ موسوی نیز طبق اظهارات جناب حسن آقای خمینی به نسبت اینکه بزرگ‌ترین دروغ را گفته، در میان فُسّاق، افسق است. نکته‌ای که وجود دارد اما این است که ما از حاج‌حسن‌آقا در رد آن دروغ بزرگ صحبتی نشنیدیم. ایشان خوب است به این پرسش پاسخ دهند که آیا نباید در رد آن دروغ بزرگ و افشای آن سخنی می‌گفت؟ آیا سکوت در برابر چنین دروغ واضح و مبرهنی خود به نوعی «تصدیق قول فاسق» نیست؟
سه:
ایشان بیان مي‌کند: « شاید بن‌مایه اخلاق اسلامی سوره حجرات است، می‌فرماید: مردم! اگر فاسقی برای شما خبری آورد، بروید تبیّن کنید».
جناب آقای حسن خمینی!
چرا موقعی که فاسق، بل افسقی چون میرحسین موسوی خبر دروغ «تقلب» را آورد، شما مردم را به تبیين و تحقیق درباره صاحب ادعا دعوت نکردید؟ چرا مردم را زنهار ندادید که به فرمایش قرآن و سوره مبارکه حجرات عمل کنند؟ مردم با توجه به گعده‌ها و جلسات و میهمانی‌های مکررتان با سران فتنه و اینکه قطعا می‌دانستید در آن جلسات آنها تصمیم گرفته‌اند دروغ بزرگ تقلب را به عنوان رمز آشوب اعلام و مطرح کنند از شما انتظار داشتند عکس‌العملی نشان دهید و موضع‌تان را درباره این دروغ افراد فاسق اعلام می‌کردید. چرا شما جامعه را به چیزی دعوت می‌کنید که خود به آن عمل نکرده و نمی‌کنید؟ مگر این شدنی است که در مذمت دروغ سخن گفت اما علیه دروغ تقلب که عظیم‌ترین دروغ و ضربه‌زننده‌ترین سخن کذبی بود که به ملت شریف ایران و حماسه 40 میلیونی‌اش لطمه وارد کرد، چیزی نگفت؟ اگر منصفانه بخواهیم بگوییم شما دروغ تقلب را تایید نکردید اما علیه آن هم هیچ موضعی نگرفتید. اگرچه اینک با گذشت 2 سال از آشکار شدن دروغ بودن آن ادعا و رسوایی مدعی، شاید برای اعلام موضع دیر شده باشد اما اینک نیز می‌توانید تاکید کنید تقلب، دروغ بزرگ انتخابات بود.
اگر اعلام کنید که هیچ، ولی اگر باز هم موضعی درباره این دروغ نگیرید، آیا می‌شود کسی درباره اخلاق و در زشتی دروغ، سخنرانی کند اما بر بزرگ‌ترین دروغ خط بطلان نکشد؟!
همان‌طور که خود گفته‌اید، باید در عمل به اخلاق عمل کرد.
چهار:
شما در ماه‌های اخیر با مجرمان متعددی که در فتنه 88 مرتکب تخلفات عدیده و همچنین اقدام علیه امنیت ملی شده بودند، دیدار داشته‌اید. همچنین شنیده می‌شود جلسات مکرری با محمد خاتمی که یک مجرم ضدایرانی و ضداسلامی و از سران فتنه است، داشته‌اید. شما در مذمت تصدیق «قول فاسق»، سخن می‌گویید اما خود با مصداق «فرد فاسق» نشست و برخاست‌های صمیمانه دارید؛ خب! تا وقتی با فرد فاسق چنین رفتار گرمی دارید و عملا وی را «تصدیق» می‌کنید، عدم موضع‌گیری در برابر «قول فاسق» کاملا طبیعی است.
پنج:
به عنوان نکته پایانی، بدون هیچ شرحی بر جمله‌ای که به نقل از شما در ادامه می‌آوریم، شما و وجدان‌تان را به قضاوت خداپسندانه درباره کلاس‌های درس اخلاق‌تان و تفاوت جملات گفته شده در آنها
با عملکردتان دعوت می‌کنیم:
«دروغگو به شرطی توفیق پیدا می‌کند که گوش دروغ‌شنو داشته باشد. اگر فردی دروغ بگوید و مردم قبول نکنند، آن فرد تنها آبروی خودش را برده است. گناه از ماست که به‌راحتی قبول و به‌راحتی نقل می‌کنیم».