بخش دوم:
احزاب مشارکت و مجاهدین انقلاب، به همراه مجمع روحانیون مبارز و کارگزاران در حالی نتایج انتخاباتی بر پایه دموکراسی را نمی‌پذیرفتند و مدعی تقلب در آن بودند که هم کوچک‌ترین مدرکی برای اثبات مدعای خود ارائه نمی‌کردند و هم می‌گفتند انتخاباتی که هیچ سندی جهت تخلف تاثیرگذار در نتایج آن نداریم، باید ابطال شود(!) اما وقتی نظام قاطعانه تصریح کرد، به خواسته‌های غیرمعقول مدعیان دموکراسی‌خواهی تن نمی‌دهد و بر حفاظت از تک‌تک آرای ملت تاکید دارد و اگر مدعیان تخلف موثر در انتخابات، سند و مدرکی دارند، به نهادی که قانون تعیین کرده مراجعه کنند، آنها به‌زعم خود رای‌گیری را به خیابان‌ها کشاندند و تصمیم گرفتند با زورآزمایی خیابانی به ریاست‌جمهوری برسند. اما کاش مدعیان اصلاح‌طلبی یک بار هم که شده صادقانه پاسخ می‌دادند، اگر در هر انتخاباتی که برگزار می‌شود، نامزد یا حزب شکست‌خورده بخواهد حامیان خود را به تظاهرات دعوت کند و این نوع رفتار به یک عُرف تبدیل شود، آیا دیگر می‌توان انتخابات برگزار و به آرای عمومی مراجعه کرد؟ دلیل اصلی آن که وزارت کشور به تجدیدنظرطلبان، مجوز تظاهرات نداد نیز همین بود. در ضمن اگر مجوز قانونی داده می‌شد و گروهک نفاق و دیگر تروریست‌ها با همراهی افراد سازمان یافته از سوی آن فرد لندن‌نشین که عده‌ای اراذل و اوباش فرصت‌طلب از خدا بی‌خبر بودند، اقدام به ترور در راهپیمایي حامیان هیجان‌زده اصلاحات که بنا به ادعای موسوی تصور می‌کردند نظام رای آنها را محسوب نکرده، می‌کردند- که طبق اسناد و شواهد اعلام شده از سوی دستگاه‌های امنیتی- اطلاعاتی کشور چنین برنامه‌ای نیز ریخته شده بود- آن‌وقت آیا کشور به اغتشاشی عظیم مبتلا نمی‌شد؟ آیا دیگر می‌شد امنیت را به مملکت بازگرداند؟ اگر این اطمینان وجود داشت که افراد نفوذی، لات‌ها، برخی خانواده‌های منافقین و گروهکی‌ها به راهپیمایی مسالمت‌آمیز معترضان به نتایج انتخابات وارد نمی‌شوند و فرصت‌طلبانه آن را به خشونت و اخلال در نظم و امنیت تبدیل نمی‌کنند، قطعا مجوز اجتماع صادر می‌شد؛ همان‌طور که به میتینگ 2 خرداد 88 موسوی در استادیوم 12 هزار نفری آزادی مجوز داده شد و گرچه یک آقازاده هتاکه، هر چه لایق خود و خاندانش بود در آن میتینگ علیه ملت و رئيس دولت بر زبان آورد اما کوچک‌ترین برخوردی با وی صورت نگرفت و تجمع نیز در نهایت امنیت برگزار شد. همچنین هواداران نامزد مغلوب متوهم، تا آخرین روز مانده به انتخابات تا صبح در کارناوال‌های خود به تبلیغات موهن، موزون و بسیار پرسروصدا و مزاحم اقدام می‌کردند ولی در حالی که نوع گفته‌ها، رفتارها و حرکات آنها غیرقانونی و جرم محرز بود، نظام با صبوری کم‌ترین کاری با آن افراد هیجان‌زده و احساسی نداشت. در حقیقت ندادن مجوز به دلیل آن بود که واقعا بیم رفتار تروریستی از سوی منافقین می‌رفت، همان‌طور که آنها در راهپیمایی غیرقانونی 30 خرداد 88 اقدام به ترورهای هدفمند و حتی کور کردند. شایسته بود آقای موسوی به جای صدور بیانیه‌های غیرمنطقی و افراطی و تلاش برای برگزاری راهپیمایی علیه نظام به دلیل شکست در کسب آرای ملت، به قانون گردن می‌نهاد و زمینه را برای دشمنان قسم‌خورده انقلاب اسلامی در ایجاد ناامنی و ریختن خون برخی هموطنان ساده فراهم نمی‌کرد.