مراسم نکوداشت زنده‌یاد فرامرز پایور، نوازنده برجسته سنتور روز پنجم تیرماه با حضور جمعی از هنرمندان عرصه موسیقی در تالار وحدت برگزار شد. در این مراسم که اجرای آن را عباس سجادی برعهده داشت، بعد از اجرای گروه‌نوازی، همایون خرم یکی از آهنگسازان پیکسوت و نوازنده ویولن و از همراهان قدیمی پایور گفت: پايور به قدري به هنرش علاقه داشت كه دوست داشت شاگردانش هم به اندازه خودش بياموزند و اين نكته جز در صبوري، دقت و تلاش پايور در اين راه ميسر نمي‌شد. اينجا دوستان و اساتيد برجسته موسيقي حضور دارند كه تك‌تك‌شان موجب دلگرمي عالم موسيقي مي‌شوند و اين نكته بار ديگر بر تاثير و اهميت اين هنر تاكيد مي‌كند. به گزارش ایسنا، اين هنرمند در بخش ديگري از سخنانش يادآور شد: وقتي در جنگ جهاني دوم، ايران توسط بيگانگان اشغال شده بود، هنرمندي كه عشق به ميهن و علاقه خاصی به وطن داشت و همواره به موسيقي اصيل فكر كرده بود با همكاري يك شاعر، قطعه‌اي به نام «اي‌ايران» مي‌سازد كه حال و روز آن روزهاي ما را تعريف مي‌كند. اين آهنگساز همواره به اين نكته توجه داشته كه در آن لحظه حساس تاريخي، جامعه به چنين قطعه‌اي نياز دارد و اين كاري است كه هنر و هنرمند مي‌تواند انجام بدهد. اگر هنرمند با هنرش يكسان و دلش با عمل و كار هنري كه مي‌كند يكي شود، آنوقت مي‌تواند كارهاي بسياري انجام دهد كه جاودانه شود، چون تك‌تك اين آثار عاشقانه ساخته شده است. وي سپس به حضور سازنده زنده‌ياد ابوالحسن صبا در حوزه موسيقي اشاره كرد و افزود: فردي مثل صبا، شاگردان برجسته‌اي تربيت مي‌كند كه يكي از آنها پايور است كه نسبت به هنر و كار خود شناخت پيدا كرده و مي‌داند به چه كسي بايد مراجعه كند. اين نكته نشان مي‌دهد استاد، استاد مي‌سازد. اگر هنرمند خوب در جامعه احساس كند كه اجتماع به‌واسطه گفتار، تشويق و رفتار از او حمايت مي‌كند، آنوقت مي‌تواند هنر خود را به اين شكل پيش ببرد و اگر جامعه و اجتماع به اين حال رسيد، مسير پيشرفت را پي خواهد گرفت اما اگر كسي با عنوان هنرمند از تمجيد و تعريف نتواند بهره بگيرد دچار خودبيني مي‌شود. اين نوازنده و آهنگساز در ادامه به آشنايي خود با پايور اشاره كرد و يادآور شد: سال 35 به شكل حضوري همديگر را ديديم، هرچند قبل از آن هم يكديگر را مي‌شناختيم و بسيار شنيده بودم كه او معلم جدي‌اي است. اين نكته دال بر اين است كه پايور به قدري به هنرش علاقه داشت كه دوست داشت شاگردانش هم به اندازه او بياموزند. او در تمام سال‌هاي حياتش هم و غم خود را بر آموزش هنرش گذاشت. خرم با برشمردن ديگر وجوه شخصيت زنده‌ياد پايور بيان كرد: يكي از كارهاي خوب و قابل تقدير او تحقيق و پژوهش در كارش و استفاده از توانايي‌هاي استادان ديگر بود. در عين حال بسيار دقيق، مرتب و نكته‌سنج بود و همه مي‌دانند كه در آن سال‌ها كتاب‌هاي متعددي درباره سنتور نوشت و 4 مضراب‌هايش براي ويولن زبانزد همگان است.