چقدر دیر پشیمان شد دیدیه دشان. روزی روزگاری روی نیمکت بانوی پیر نشسته بود، بیانکونری را از ورطه سری دوم نجات داد، یادش بخیر آن روزهایی که خیلی از ستاره‌های پول‌دوست فوتبال اروپایی یووه را به خاطر سقوط به دسته پایین‌تر رها کردند، عده‌ای ماندند تا در کنار مرد جوان فرانسوی بار دیگر ساختار سیاه و سفیدپوشان را بازسازی کنند. آن زمان دشان از عهده ریکاوری یووه به خوبی برآمد ولی در آخر هم معلوم نشد به چه دلیل دل کند از تیمی که در بدترین شرایط کنارش ایستاده بود؟ حالا از آن زمان سال‌ها می‌گذرد و دشان پشیمان از رها کردن یووه شده. این واقعیت روزگار است وقتی بی‌دلیل چیزی را ترک می‌کنید بعد از مدت‌ها به اشتباه خود پی می‌برید ولی وقتی ترجیح می‌دهی به ارتباط یا پیوندی دیگر تن بدهی دیگر راه بازگشت وجود ندارد. آن روزها دشان ترجیح داد تا به مارسی بپیوندد، یک محبوب جدید که از جنس ملیت خود او بود، فرانسوی کامل، با خلق و خویش آشنایی داشت حتی ترجیح داد تا مدتی هم بیکار بماند ولی ماندن در یووه هرگز. این راهی بود که دیدیه انتخاب کرد، جدایی نابهنگام بدون هیچ حرفی برای توضیح. از آن روزها 4 سال می‌گذرد و دشان بارها دلش با تیم‌های دیگر بوده و امروز که ابراز پیشمانی می‌کند چه فایده؟ این درست است که یوونتوس احتیاج به مربی کارآمدی مانند دشان دارد ولی آن زمان که مرد فرانسوی باید در کنار بانوی پیر قرار می‌گرفت تا بعد از جشن صعود باز هم به فکر فتح قله‌ای دیگر بماند او را رها کرد. در اینجا باید اذعان کرد«بازگشت محال است» موسیو دشان! در بدترین شرایط ممکن که به تو احتیاج بود رفتی، و امروز خلأ تو احساس نمی‌شود. این اشتباه از تو بود و حالا حتی خاطرات نیز فراموش شده. و نکته قابل‌توجه این است که خودش اعتراف می‌کند «رفتن از یوونتوس یک اشتباه بود هنوز از این تصمیم خود پشیمانم اما این تجربه شد که در پایان فصل عجولانه تصمیم نگیرم».