ورود آندره ویلاس بوآس به چلسی یک پیامد قطعی دارد. فوتبال پرتغال بر اثر عزم باشگاه لندنی برای پرداخت مبلغ کامل شرط رهایی او به ارزش 15 میلیون یورو (5/13 میلیون پوند) کوتاه آمد و سرمربیاش را آزاد کرد، چرخشی ناباورانه که موجب انتقالی شد که یک سال پیش حتی خود ویلاس بوآس به خواب هم نمیدید طوری که بعضیها با اینکه میدانند همواره انگلستان در تقویم کاری مربی 33 ساله پرتغالی قرار داشته هنوز فکر میکنند این جوان ستایش شده پس از فینال لیگ اروپا کماکان فصل بعد در ورزشگاه دراگائو (پورتو) باقی میماند.
اما ارتباطات او همانقدر پر و پیمان هستند كه ريشهدار! در واقع مادربزرگ سببی ویلاس بوآس اهل لانکشایر انگلستان بوده و نخستین کسی که او آینده روشنی را در فوتبال به آندره نوید داد کسی نبود جزسربابی رابسون، کسی که در دوران سرمربیگریاش در پورتو او را در نوجوانی برای تماشا و مطالعه جلسات تمرین دعوت کرد. سربابی بعدها از ارتباطاتش استفاده کرد تا ویلاس بوآس 17 ساله را به دوره مربیگری پیشرفته یوفا در اسکاتلند بفرستد، مدرکی که برای دریافت آن بیش از حد جوان بود. همین اواخر هم در ماه آوریل بود که ویلاس بوآس لیگ برتر را «بهترین در جهان» معرفی کرد و اعتراف کرد ورودش به این لیگ نشانهای از آن خواهد بود که او میداند دارد چه میکند.پس از یک فصل کامل در نقش نفر اول که 4 جام را برای او در پی داشت. او پورتو را به نخستین فصل بدون شکست در تمام تاریخش رهنمون کرد و بعد جوانترین مربی لقب گرفت که یک جام اروپایی را فتح میکند.تصور اینکه چرا ویلاس بوآس اینقدر چشم رومن آبراموویچ را گرفته ساده است؛ او بدون نقص انگلیسی صحبت میکند، جنم دارد، موفق است و تقریبا محیط کاری داخل استمفوردبریج را میشناسدچون در دوره ژوزه مورینیو دیدهبان حریفان چلسی بود. کاریزما و همیشه حاضر بودن را هم به صفات خوب او بیفزایید. همچنین او سبک فوتبالی را میپسندد که نسبت به تمام سبکهایی که تاکنون در چلسی پیاده شده از جمله در دوران کارلو آنچلوتی، به جذابیت دلخواه آبراموویچ نزدیکتر است. رسانههای بریتانیایی هم در ویلاس بوآس تصویر یک جنتلمن واقعی را یافتهاند که بسیار به آرامش سلف ایتالیاییاش نزدیکتر است تا اظهار خودستایانه و آگران دیسمانگونه هموطنش در استمفوردبریج. در واقع او تجسمی است از مورینیو ولی بدون زشتیهای او.اینکه رابطه ویلاس بوآس با مورینیو ناگهان سرد شد باعث شد او عزمش را جزم کند تا راه خودش را در پیش گیرد. مورینیو بود که او را در پورتو، چلسی و بعد اینتر استخدام کرد ولی سرانجام آندره با ژوزه به هم زد تا در اکتبر 2009 به آکادمیا داکوئیمبرا برود. در ابتدا به نظر میرسید جربزه استادش در چلسی را نداشته باشد ولی به سرعت همان جنمی را به نمایش گذاشت که تیم کوچک پرتغالی نیازمند آن بود. او بهخاطر نزدیکیاش به بازیکنان در نخستین شغل سرمربیگریاش در کوئیمبرا شهرتی به هم زد و در کمال شگفتی همان فضایی را در تیمش بازسازی کرد که از پشت صحنههای ورزشگاه دراگائو (پورتو) سراغ داریم، یعنی شوری وصفناپذیر در باشگاهی که تا روز آمدن مورینیو بهخاطر محیط سردش مشهور بود. شاید قابل توجهترین گذار آرام اما سریع ویلاس در زندگیاش بهخاطر همین شگردش در نزدیکی به آنها و جلب احترام شفاهی آنها باشد، چه در ارتباط شخصی و چه در قالب گروه. هیلتون، کاپیتان و دروازهبان پورتو که فقط 7 ماه جوانتر از ویلاس بوآس بود، به سرعت به وفادار سرسخت سرمربیاش تبدیل شد. «او دوست ما است.» این تعبیری بود که پیش از فینال لیگ اروپا در دوبلین بین پورتو و براگا از زبان هیلتون درباره ویلاس جوان شنیده شد. بنابراین در پورتو هم مثل آکادمیا هیچکس در این باره که رئیس چه کسی است تردیدی نداشت. والتر، مهاجم پورتو در ماه آوریل به شبکه ESPN گفت چطور ویلاس بوآس مجبورش کرد در رختکن جلوی همتیمهایش لخت شود تا اضافهوزنش بر همگان مسجل شود، همانجا بود که سرمربی به او درباره آیندهاش در پورتو هشدار داد و دستور داد که سر وزن بازگردد. این همان هشداری بود که والتر نیاز داشت و اینگونه در پایان فصل به تیم بازگشت و روی فرم آمد. این عجیب نبود که مربی جوان، رژیمی مشابه چلسی را با برداشتن گندههای رختکن پورتو حاکم کند. او برونو آلوز و رائول میرلس، 2 غول پورتو را بلافاصله پس از آمدن به دراگائو، بدرقه کرد و حالا در استمفوردبریج هم فرانک لمپارد یکی از نامهای بزرگی است که باید منتظر چنین سرنوشتی باشد. ممکن است رومن آبراموویچ درباره جان تری استثنا قائل شود ولی بعید است لمپارد یا دروگبا همان مزایای کاپیتان انگلستان را داشته باشند.
تنش بارسا- رئال به ضرر اسپانیاست
دلبوسکه در گفتوگو با روزنامه اسپانیایی لاوانگوآردیا گفت: «ما باید این زخمها را خیلی زود ترمیم کنیم. هر جدالی اثرات خود را به دنبال دارد زیرا بعضیها هستند که از رقابت بارسا و رئال برای ایجاد شکاف و اختلاف استفاده میکنند. ما باید به دنبال راهحل باشیم. امیدوارم این اختلافات بیش از این ادامه پیدا نکند زیرا اشتباه خیلی بزرگی است.
در هر رقابتی اصطکاکهایی ایجاد میشود اما هرگز نباید احترام به حریف را از یاد برد. اگر بخواهیم بار دیگر در یک جام به قهرمانی برسیم و اگر بخواهیم این مسیر موفقیتآمیز را ادامه بدهیم، باید جو خوبی در تیم حاکم باشد».