علي مغاني:
سابقه حضور فوتباليست‌هاي ايراني در ليگ‌هاي كشورهاي حاشيه خليج‌فارس، به 3 دهه پيش باز مي‌گردد اما در بحبوحه جام‌جهاني 2006 بود كه ليگ امارات مملو از ايرانياني شد كه اغلب بازيكنان موثري براي تيم‌هايشان بودند. بازي كردن در تيم‌هاي خارجي، في‌نفسه اتفاق بدي نيست اما نگراني كارشناسان از كوچ دسته‌جمعي ستارگان ايراني به ليگ‌هاي عربي، از آن جهت بود كه اين گروه از بازيكنان (جز يكي، دو استثنا) پس از عادت كردن به شرايط ليگ امارات، ديگر نمي‌توانستند به فوتبال ملي ايران كمك كنند. فوتبال كم‌فشار امارات، مهره‌هاي كليدي ايران را تبديل به بازيكناني تنبل كرده بود كه در اردوهاي تيم ملي پيش از هر چيز بايد اضافه‌وزن‌شان را كنترل مي‌كردند! از منظري ديگر، فوتبال ايران آنقدر بضاعت ندارد كه هر سال 10 بازيكن كليدي‌اش را به ليگ‌هاي خارجي بفرستد و مسابقات داخلي‌اش همچنان جذاب و با‌كيفيت باقي بماند. در واقع موج انتقال فوتباليست‌هاي ايراني به خارج، مساوي است با بي‌كيفيت شدن ليگ سال آينده. در يكي، دو هفته گذشته هادي عقيلي، خلعتبري، پژمان نوري و مهرداد اولادي راهشان را به سوي كشورهاي جنوبي كج كرده‌اند تا حداقل يك سال ميهمان شيوخ باشند. ايمان مبعلي (اگر راست بگوید و سیاه‌بازی نباشد) و 2، 3 بازيكن ديگر هم سوداي سفر دارند و هيچ بعيد نيست ستارگان بيشتري از فوتبال ايران، فصل آينده با الشباب، الشارجه، الظفره و بقيه «ال»ها پيوند بخورند. در اين وانفسا كه «شكست» عادت فوتبال ايران شده، افت قابل پيش‌بيني ملي‌پوشان هم «قوز بالاي قوزي» است كه كرش بايد با آن بسازد. سال پيش اماراتي‌ها استخدام بازيكن آسيايي را محدود كرده بودند كه براي ما «توفيق اجباري» بود ولي امسال كه محدوديت‌ها برچيده شده، يك عامل مضاعف ديگر هم فوتباليست‌هاي ايراني را به حضور در ليگ‌هاي عربي تشويق مي‌كند و آن هم چيزي نيست جز قانون من درآوردي «سقف قرارداد». قانوني كه ناخواسته، ستارگان فوتبال ايران را از «ليگ خليج فارس»، به آن سوي خليج فارس فراري مي‌دهد! اينجاست كه مهرداد اولادي مي‌گويد: «مگر ديوانه‌ام از يك و نيم ميليارد بگذرم و به پرسپوليس بروم؟» مي‌گويند مردي عبوس، خشن و خسيس با زنش كه قهر كرده بود، پيغام داد به خانه بازگرد. زن در جواب گفت: دلم را به چه خوش كنم؟ به زبان خوشي كه داري؟ به پول زيادي كه مي‌دهي؟ به دست بزني كه نداري؟... در مثل مناقشه نيست اما اين هم حكايت فوتبال ايران است... ستاره‌های کم تعدادش به چه چيزي اميد ببندند؟ به تماشاگري كه بعد از هر شكست، از ناموس بازیکن مايه مي‌گذارد؟ به مدير باشگاهي كه هر روز چك برگشتي را با يك چك ديگر تعويض مي‌كند؟ یا دیگر مصائب پرتعداد که بیان آن از حوصله این نوشته خارج است. پس وظیفه ماست که لیگ را ولو در ظاهر برای آنها جذاب کنیم وگرنه خروجی ستاره از لیگ و ورودشان به لیگ‌های بی‌کیفیت، خروجی‌ای ندارد جز تباه‌کردن بازیکنان ما.