در آخرین یکشنبه فوتبال ایتالیا و بعد از اینکه حکم دادگاه کالچوپولی درباره گرفتن اسکودتو از بیانکونری‌ها صادر شد جمعیت فراوانی جلوی در باشگاه یووه گرد هم آمده بودند.
صدها هزار نفر با در دست داشتن پرچم سیاه و سفید ساعت‌‌ها در این خیابان منتظر بودند تا از تیم محبوبشان گرم‌ترین حمایت ممکن را بکنند و شاید بتوان این حمایت را بزرگ‌ترین حمایت از یک بازنده و شکست‌خورده در طول تاریخ دانست. البته یوونتوس بر اساس شواهد و مدارکی که در آن زمان ارائه شد خیلی راحت به سری دوم سقوط کرد و در این میان آنهایی که دستشان بیشتر از بانوی پیر آلوده بود قسر در رفتند.
اما برای تیفوسی‌های یووه این مساله اهمیتی نداشت و آنها نخستین طرفداران فوتبال جهان شدند که به مساله‌ای ماورای قهرمانی ایمان دارند.
اگر یوونتوس در آن زمان به سری دوم سقوط نمی‌کرد باز هم برای آنهایی که عاشقش بودند فرقی نداشت، تنها مساله این بود که اسکودتو به نرآتزوری‌های متقلب سپرده شده بود. از آن زمان به بعد این اتفاق که هوادارانی عاشق شکست خورده‌ها شوند تنها یک بار دیگر رخ داد و آن مربوط به تیم ملی آلمان در جام‌جهانی 2006 است. البته باید عنوان کرد این مساله به موازات هم اتفاق افتاد و آلمانیها به هیچ‌وجه نمی‌خواستند از مدل ایتالیایی‌ها الگو‌برداری کنند یا اینکه بر عکس. موضوعی که در اینجا ذهن را به خودش مشغول کرده این است که باید گفت مرحله جدیدی در تاریخ فوتبال در حال شکل گرفتن بود.
در اینجا روشنفکران فوتبال و آنهایی که طرفدار فوتبال هلندی یا کامل هستند اعتقاد دارند هم آلمانیها و هم ایتالیایی‌ها به ندرت به زیبایی و با نمایش یک فوتبال دلچسب به پیروزی می‌رسند. دیوید وینر که یک نویسنده فوتبالی است، می‌گوید آلمان در جام‌های جهانی برگزار شده همیشه نقش یک جانی و تبهکار را داشته است. او می‌گوید: «آلمان همان آدم بده است که تیم‌های زیبا را می‌کشد. جام‌جهانی بدون آلمان مثل جنگ ستارگان است، بدون «دارشاویدر». (دارشاویدر، فرمانده نیروهای اهریمنی در فیلم جنگ ستارگان است)اما بسیاری از آلمانیها دوست ندارند «دارشاویدر» باشند. ایتالیایی‌ها هم از این قاعده مستثنا نیستند.( نوع بازی آنها که به کاتاناچو معروف است متهم به فوتبال دفاعی است) البته باز هم نباید از بحث اصلی خارج شویم چون در اینجا 2 فاکتور برایمان اهمیت دارد، یکی اینکه آنهایی که عاشق واقعی هستند به هیچ وجه نه به سبک بازی توجه می‌کنند نه به اینکه تیم در یک سال عنوان قابل توجهی را کسب کرده یا نه! این ممکن است خشم هواداران را در پي داشته باشد كه با آتش کشیدن استادیوم‌ها نمایان مي‌شود ولی وقتی پسرانت(استعاره از بازیکنان تیم) احتیاج به حمایت دارند برایت فرقی نمی‌کند که جامی را به دست نیاوردند یا اینکه متهم به چیزی شبیه فساد شده‌اند؛ فقط این مهم است که تو عاشقی، همین. بر‌همين اساس سايمون كوپر در جايي مي‌نويسد؛ « هفته‌نامه روشنفکری «دای‌زیت» از این احساس هواداران با واژه «سیجسم» (شرم از پیروزی) یاد می‌کند. آلبرت سونتاگ جامعه شناس بزرگ می‌گوید: «تیم‌های بد آلمان که در سال‌های ۱۹۸۲ و ۱۹۸۶ بسیار هم زشت بازی می‌کردند و به فینال‌های این جام‌ها راه یافتند واقعا شرمی برای فوتبال بودند. » وقتی تیمی همواره پیروز می‌شود آنگاه پیروزی کمتر اهمیت پیدا می‌کند. «امروز ما شاهد برگزاری تورنمنت‌های مختلفی هستیم، اما آنچه از فوتبال در ذهن‌ها باقی مانده بازندگان صحنه‌های بزرگ است، برای مثال پلاتینی در سویا، کرویف در مونیخ، اوه‌سیلر در ومبلی، دل پیرو در یورو 2000 یا روبرتو باجو در فینال 94؛ برای مدت‌ها درباره این اتفاقات بحث می‌شد». فوتبال فقط احساس است، احساسات مردم در چنین جمع‌های بزرگی بیشتر از زمانی است که تیم پیروز می‌شود و برای اسپانسرها هم این مساله بهتر است. در هر حال پیروزی در سطح فوتبال بین‌المللی در اولویت قرار دارد اما در این قرن معانی جدیدی وارد فوتبال شده‌اند. قبل از جام‌جهانی گذشته بازیکنان ایتالیایی به رهبری گتوزو با هم هم‌قسم شدند، چه ببرند و چه ببازند سعی کنند چهره بهتری از فوتبال ایتالیا را به معرض دید جهانیان بگذارند یا در یورو ۲۰۰۸ زمانی‌که سوئد از گردونه رقابت‌ها کنار رفت آنچه هواداران این تیم را بیش از پیش ناراحت کرد عملکرد بد و خسته‌کننده تیمشان بود، نه حذف آنها. مبارزه برای زیبا و بهترین بودن تنها این‌تردید را در میان ناظران فوتبال به اثبات می‌رساند که اروپایی‌ها در برابر تلفیقی از بی‌گناهی، افول و انحطاط به زانو درآمده‌اند، اما در هر حال شکست‌تراژیک و از دست دادن اسکودتو برای هواداران یووه آنقدر اهمیت نداشت همانطور که سوم شدن برای ژرمن‌ها در خاک خودشان. این مبارزه برای این است که مرز عشق را برای آنهایی که تنها از تماشای فوتبال به دنبال نتیجه گرفتن هستند ثابت کنی... . برای آنهایی که محبوبشان را بدون قید و شرط دوست دارند «شکست یعنی عاشق شدن».