بخش هفتم:
پس از بیانات روشن و صریح حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای در خطبه‌های نماز جمعه تاریخی 29 خرداد88 مبنی بر ضرورت رها کردن اردوکشی‌ها و زورآزمایی‌های خیابانی و بازگشت به قانون، انتظار می‌رفت نامزدهای معترض در برابر قانون تسلیم شده، از تشنجات و آشوب‌های خیابانی دست بردارند و رسما ضمن گردن گذاشتن به دمکراسی و رای مردم، نتایج انتخابات را بپذیرند ولی مع‌الاسف نه‌تنها این امر اتفاق نیفتاد، بل به عکس، با صدور بیانیه‌هایی از سوی میرحسین موسوی، خاتمی، سازمان نامشروع مجاهدین انقلاب، مجمع به‌اصطلاح روحانیون مبارز و.... برای تقابل با نظام اسلامی تلاش شد.
محمد خاتمی که سال‌ها شعار قانونگرایی می‌داد، هواداران هیجان‌زده جناح چپ را که با فریب خوردن از موسوی تصور می‌کردند رای‌شان خوانده نشده، صراحتا به «نافرمانی مدنی» فراخواند و در بیانیه‌ای که پس از فرمایشات رهبر حکیم انقلاب و در مخالفت با بیانات حضرت معظم‌له صادر نمود، مراجعه به مراکز قانونی‌ای چون شورای نگهبان را غیرقابل قبول دانست: «ارجاع امر به مرجع یا مراجعی که باید حافظ حقوق مردم و مجری انتخابات سالم و آزاد و ناظر بر آن باشند، ولی خود مورد انتقاد و شکایتند، راه‌حل مساله نیست». رئیس پیشین دولت، راه‌حل مساله را، آشوبگری و هرج و مرج خیابانی دانسته و می‌نویسد: «بستن راه اعتراض مدنی به روی مردم، به معنای گشودن راه‌های خطرناکی است که خدا می‌داند به کدام سرانجام برسد».
وی آشوب‌هاي خیابانی را نشانه رشد و بیداری مردم (!) می‌داند: «انتساب حرکت سالم آنان به بیگانگان خود جلوه‌ای از اعمال سیاست‌های نادرست است که سبب دورتر شدن مردم از حکومت می‌شود. اعتراض و انتقاد به شیوه مدنی و به دور از هرگونه ناآرامی(!) را که حق مسلم مردم است، باید همگان پاس داریم». کاندیدای متوهم نیز، اعتراضات خیابانی را موجی سبز و خودجوش(!) می‌داند. موسوی با تاکید بر اینکه این موج سبز، معجزه انقلاب اسلامی(!) است، کسانی را که آن را ساخته و پرداخته بیگانگان و انقلاب رنگین و کودتای مخملین می‌نامند، بی‌انصاف برمی‌شمارد.
سازمان نامشروع مجاهدین هم، تنها راه را ابطال انتخابات عنوان می‌کند. همه اين حركات در حالي بود كه مهم‌ترین شعار خاتمی در طول دوران اصلاحات آمریکایی، قانونگرایی بود. موسوی نیز، یکی از مهم‌ترین دلایل آمدنش به عرصه انتخابات را بازگرداندن کشور به قانونمداری اعلام کرد.
اما مهم‌ترین دلیل فرار از قانون از سوی این مدعیان، این بود که خود بهتر از همه می‌دانستند انتخابات در جمهوری اسلامی ایران با این همه سازوکار نظارتی سالم‌ترین انتخابات دنیاست و نتایج اعلام شده، با گزارش نمایندگان خود نامزدها بر سر صندوق‌ها انطباق دارد. از این رو به جای اقدام از راه مجاری قانونی، از طرفداران خود می‌خواهند با انجام نافرمانی مدنی به خیابان‌ها بریزند تا شاید از طریق آشوب و بلوا و اغتشاش خیابانی به هدف خود دست یابند. به‌راستی اگر فردی چون موسوی با این روحیه قانونگریز، به ریاست جمهوری می‌رسید، چگونه عمل می‌کرد؟!