محسن رضایی اخیرا و با افزایش تعداد موارد ایجاد ناامنی در کشور تحلیلی ارائه کرده که نمی‌توان به آسانی از کنار آن عبور کرد. به اعتقاد رضایی «حملات کور به نوامیس مردم، ایجاد ناامنی اجتماعی و بزرگ کردن اختلافات سیاسی در کشور با اهداف پیچیده داخلی و خارجی دنبال می‌شود». او همچنین تاکید کرده است: «تحرکات مشکوکی برای بی‌ثبات نشان دادن فضای کشور مشاهده می‌شود».
مجموعه گزاره‌های خبری یک ماه اخیر این ارزیابی را بسیار تقویت می‌کند. حقیقتا نمی‌توان از وقوع رخدادهایی مانند فاجعه وحشتناک خمینی‌شهر، فاجعه تجاوز دسته‌جمعی 50 نفر به یک زن جوان در اطراف کاشمر، حمله به استخر صدف در نوبت زنانه و فقره‌های فراوان زورگیری، آن هم در یک بازه زمانی یک ماهه به آسانی عبور کرد. این فراوانی وقوع جرم‌های امنیتی و اخلاقی زمانی از حساسیت بیشتری برخوردار می‌شود که تطابق زمانی وقوع آن با آغاز طرح امنیت اجتماعی از سوی پلیس مطرح شود! نگاه منفی‌نگر، این 2 رخداد مانعهًْ‌الجمع را می‌تواند با هر بهانه‌ای توجیه کند اما این واقعیتی غیرقابل تردید است که برخوردهای سلبی در حوزه‌های امنیتی، نتایج امنیتی معکوس، آن هم همزمان با برخوردها به دنبال نخواهد داشت. بنابراین نمی‌توان عامل تامه این 2 رخداد را در یک مکان دانست. بویژه اینکه بدون شک افزایش جرائم امنیتی آن هم در زمان مانور امنیتی نیروی انتظامی، واقعیت خوشایندی برای پلیس نیست اما اگر با پذیرش تحلیل محسن رضایی حتی در کمینه تشکیک آن، به این موضوع نگریسته شود، گزاره‌های دیگری نیز به استحکام این بنای تحلیلی یاری می‌رساند.
القای نبود امنیت در یک محدوده جغرافیایی، زیست اجتماعی را دچار خدشه می‌کند. اگر این هدف در قالب‌های «فاجعه‌بار» دنبال شود، نتیجه‌ای زودهنگام خواهد داشت. تجاوز 50 نفر به یک زن فاجعه‌بار نیست؟ حمله به یک باغ خصوصی و تجاوز به زنان و دختران در مقابل دیدگان پدر، همسر و برادران آیا یک جنایت هولناک نیست؟ اینکه عده‌ای روز روشن به یکی از مجهزترین استخرهای تهران، آن هم هنگام ساعات استفاده بانوان حمله می‌کنند، آیا مشکوک نیست؟ این رفتارهای «کور» به دلیل رقم فراوانی آنها در یک بازه زمانی و وقوع به ندرت آنها طی سال‌های اخیر مشکوک است. در کنار این اتفاقات، حمله به اهالی رسانه هم یک موضوع قابل تامل است. پس از حمله به خبرنگاران روزنامه‌های ایران و همشهری - برد رسانه‌ای این 2 جریده مشخص است- حمله به یکی دیگر از اهالی رسانه آن هم ساعت 9 شب در چهارراه ولیعصر، شک‌برانگیز است. طبیعی است حمله به اهالی رسانه می‌تواند موجی رسانه‌ای در نبود امنیت ایجاد کند و این قطعا در راستای القای ناکارآمدی است. اعلام این اتفاقات در کنار رفتارهای سیاسی نادرست، حاصلی جز بی‌اعتمادی افکار عمومی ندارد. «ناکارآمد» نشان دادن سیستم مدیریتی در حوزه‌های مختلف هزینه‌های بسیاری دارد که نیازی به بیان آنها نیست. اینکه در یک ساعت پرآمد و شد در یکی از مناطق شلوغ مرکزی تهران، عابران شاهد حمله 2 موتورسوار به یک عابر دیگر به قصد زورگیری باشند؛ یک فاجعه است. ناامن شدن چنین اماکنی، امنیت روانی شهروندان را مخدوش می‌کند. مهم‌ترین مسؤول در این‌باره مراکز امنیتی و انتظامی هستند. جابه‌جایی تمرکز از مسائل بیهوده یا کم‌خطر به موضوعات پرخطر و هزینه‌ساز نخستین اقدامی است که باید در این حوزه انجام شود. در موضوعات اجتماعی چه رفتاری خطرناک‌تر و پرهزینه‌تر از رواج ناامنی است؟ امنیت سنگ‌بنای همه مناسبات اجتماعی است. مسؤولان اندکی بیندیشند.