دوست ارنست همينگوي مدعي است FBI در خودكشي اين نويسنده نقش داشته است. در 5دهه گذشته بسياري از روانشناسان، زندگينامه‌نويسان و روزنامه‌نگاران نظرات بسياري درباره علت خودكشي ارنست همينگوي ارائه كرده‌اند اما اخيرا يكي از دوستان نزديك اين نويسنده مدعي شده اعمال فشارهاي رواني از سوي يكي از اعضاي FBI موجب شد همينگوي در زماني كه همسرش خواب بود، در خانه خود به زندگي‌اش پايان دهد. برخي معتقدند چون همينگوي به اين نتيجه رسيده بود كه دوران طلايي نويسندگي‌اش به پايان رسيده، به افسردگي مبتلا شده و خودكشي كرده است. بعضي ديگر بر اين باورند كه نويسنده «پيرمرد و دريا» از اختلال شخصيتي رنج مي‌برده است. اين در حالي است كه «اي. اي هاچنر»، دوست و همكار همينگوي كه ١٣ سال از عمر خود را با وي گذرانده است، فرضيه‌اي جديد ارائه داده است. وي معتقد است همينگوي مي‌دانست مدت زيادي تحت‌نظر «ادگار هوور»، مامور FBI بود. FBI به رابطه اين نويسنده با كشور كوبا مشكوك بود و همين مراقبت‌ها و ترس از كشته‌شدن توسط اين گروه وي را بيشتر به سمت خودكشي سوق داد. به نوشته روزنامه گاردين، هاچني كه 2 كتاب «پاپا همينگوي» و «همينگوي و دنيايش» را به نگارش درآورده است، گفت: همينگوي در ماه‌هاي آخر زندگي‌اش خيلي عجيب رفتار مي‌كرد و من متاسفم كه آن زمان درباره‌اش بد قضاوت كردم. وي دائما از تعقيب‌شدنش توسط ماموران FBI شكايت مي‌كرد و يك‌بار 2 مرد را به من نشان داد و گفت اينها از ماموران FBI هستند. محتويات پرونده بيش از ١٢٠ صفحه‌اي FBI نمايانگر اين مطلب است كه آنها تا چه حد به همينگوي نزديك بوده‌اند. ارنست همينگوي با آغاز جنگ اول جهاني ، سعي كرد به عضويت ارتش آمريكا درآيد اما به‌علت ضعف بينايي، در ارتش صليب سرخ پذيرفته شد. مشاهده اولين كشته‌ها در جنگ در او احساس ترس ايجاد كرد اما زماني كه يكي از همرزمانش چند خط از قسمت دوم كتاب «هنري چهارم» نوشته شكسپير را براي او خواند، آرام گرفت. تاثير اين نوشته به‌حدي بود كه در «زندگي كوتاه و شاد «فرانسيس مكومبر» كه از معروف‌ترين داستان‌هاي كوتاهش است، به آن اشاره كرده است. با اينكه در جريان جنگ مجروح شد اما به خاطر كمك به يك سرباز ايتاليايي زخمي، از دولت ايتاليا نشان نقره شجاعت در جنگ دريافت كرد. همينگوي پس از انتقال به بيمارستاني در ايتاليا، به يكي از پرستاران آمريكايي بيمارستان علاقه‌مند مي‌شود اما پرستار برخلاف قرارهايشان، به يك سرباز ايتاليايي علاقه‌مند مي‌شود و همين ضربه روحي مقدمه‌اي براي يكي از اولين رمان‌هاي او با نام «وداع با اسلحه» مي‌شود كه در پايان داستان، همينگوي در يك انتقامجويي شخصي، شخصيت پرستار را مي‌كشد. در جريان جنگ داخلي اسپانيا در سال ١٩٣٩، همينگوي رمان معروف «زنگ‌ها براي كه به صدا درمي‌آيند» را در كوبا نوشت.