علي مغاني: بعد از 2 سال حضور در ليگ برتر، هواداران پرشمار تراكتورسازي بر اين باورند كه تيم‌شان در ليگ يازدهم بايد يكي از مدعيان قهرماني و كسب سهميه ليگ قهرمانان آسيا باشد. تراكتور سال پيش هم مي‌توانست يكي از سهميههاي آسيا را بگيرد ولي چند نتيجه ضعيف در هفته‌هاي پاياني، آنها را از رتبه سوم جدول دور كرد تا در نهايت با فراز كمالوند در مكان پنجم قرار گيرند. امسال كه موفق‌ترين مربي حال حاضر ايران به تبريز رفته، طرفداران تراكتورسازي ديگر به كسب «رتبهاي آبرومند» در جدول قانع نيستند اما آنها براي تحقق آرزوهايشان، چهار چالش مهم پيش رو دارند.
خروج مهره‌هاي كليدي
بدون ترديد كرار جاسم كليدي‌ترين مهره تراكتورسازي در ليگ دهم بود. پاسور خلاق و پرحاشيه عراقي كه در مركز زمين مثل يك فرمانده عمل مي‌كرد، وقتي از سوي آندو تيموريان به خوبي حمايت مي‌شد، مي‌توانست جريان بازي را به سود تراكتوري‌ها برگرداند. علاوه بر اين دو، لئو پيمنتا هم اگرچه درخشش سال‌هاي گذشته را نداشت ولي به هرحال يك هافبك قابل اعتماد بود. در واقع تراكتورسازي با كرار، آندو، پيمنتا و كياني در فصل گذشته، صاحب يكي از بهترين خط هافبك‌هاي ليگ بود كه از اين جمع، فقط كياني در تبريز باقي مانده است. در خط دفاعي هم محمد نصرتي از اين تيم جدا شده؛ مدافعي كه به بازوبند كاپيتاني هم رسيده بود و با رفتنش تراكتورسازي را مجبور كرد 2 سهميه ليگ برتري خود را به خريد مدافعان مياني اختصاص دهد. از منظري ديگر، تراكتورسازي در فصل گذشته صاحب 2 ملي‌پوش (تيموريان و نصرتي) بود كه امسال هيچ‌كدام از آنها را نتوانسته حفظ كند و اين نمره مثبتي در كارنامه مديران اين تيم نيست. آيا تبريزي‌ها با خلأ بزرگي كه در كمربند مياني آنها به وجود آمده، همچنان مي‌توانند يك مدعي بزرگ باشند؟ اين سوالي است كه براي پاسخ به آن بايد نيم فصل صبر كنيم.
خريدهاي تازه
در‌نگاهي خوش‌بينانه، تراكتورسازي‌در فصل نقل و انتقالات «بازنده» نبوده است. مهم‌ترين خريد آنها بعد از احسان حاج‌صفي، رودريگو توزي است كه برخلاف برزيليهاي بي‌نام و نشاني كه به فوتبال ايران سرازير ميشوند، سابقه روشني در باشگاه‌هاي يونان و سویيس دارد. او در 2 فصل گذشته بازيكن ثابت «لوزان» بوده و به عنوان يك هافبك، آمار گلزني خوبي هم داشته (14 گل در ليگ در دو فصل). اميرحسين صادقي، احمد آل‌نعمه، سياوش اكبرپور و اشپيتيم آرفي هم در اين بازار كساد، خريدهاي بدي محسوب نمي‌شوند اما از منظري بدبينانه، ميتوان نگرانيهاي هواداران تراكتور را درباره نفرات جديد پيش‌بيني كرد. آل‌نعمه بعد از يك فصل كامل نيمكت‌نشيني در سپاهان، سال پيش در شاهين بوشهر هم بيشتر روي نيمكت بود تا در قلب خط دفاع. همينطور اشپيتيم كه آخرين بازيهاي به ياد ماندني او به پيام مشهد برميگردد نه در 2 سالي كه در پرسپوليس روي نيمكت پيچ شده بود. اميرحسين صادقي هم هنوز پايش به تبريز باز نشده، در نامه‌اي رمانتيك آرزو كرده كه بزودي به تيم محبوبش، استقلال برگردد. سياوش اكبرپور هم بعد از يك فصل اسف‌بار با استيل‌آذين، كمتر نشاني از مهاجمي دارد كه با استقلال قهرمان ليگ شد. به طور طبيعي، بازيكنان تازه‌وارد براي اينكه با حال و هواي تيم جديد آشنا شوند، به چند هفته زمان نياز دارند و هرقدر اين آداپته شدن با شرايط طول بكشد، به ضرر تراكتورسازي خواهد بود.
نيمكت بي‌پشتوانه
تراكتورسازي اول فصل پيش بازيكناني مثل رسول خطيبي، دني اولروم، ميثم منيعي و علي مولايي را داشت كه هركدام از آنها به شكل‌هاي گوناگون نتوانستند كمكي به اين تيم كنند. كمالوند كه چندان اعتقادي به خطيبي نداشت، او در ميانه‌هاي فصل به ليگ دسته اول رفت. اولروم هم هيچ نشاني از آقاي گلي كه روزگاري براي به خدمت گرفتنش دعوا بود، نداشت و مدتي هم به خانه فرستاده شد تا استراحت كند! همينطور ميثم منيعي كه كسي يادش نمي‌آيد آخرين بار در كدام تيم فيكس بازي كرده و البته علي مولايي، پديده سابق مس كرمان كه بعد از 2 سال محروميت كاملا فراموش شد. در چنين شرايطي، تراكتورسازي فصل گذشته روي نيمكت بسيار فقير بود و اين مشكلي است
كه به نظر مي‌رسد امسال هم وجود داشته باشد.
در واقع نيمكت‌نشين‌هاي تراكتور فاصله زيادي با نفرات اصلي دارند و هيچ تيمي هم نيست كه بتواند فصل را با 11 بازيكن سپري كند. اگر سال گذشته سپاهان، استقلال و ذوب‌آهن تيم‌هاي موفق‌تري بودند، بخشي از دلايل موفقيت‌شان به اين دليل بود كه روي نيمكت نفرات تاثيرگذاري داشتند. اين موهبتي بود كه تيم‌هايي نظير پرسپوليس و تراكتورسازي از آن بي‌بهره بودند.
توقع از امير
آمار و ارقام مي‌گويد كه امير قلعه‌نويي موفق‌ترين مربي شاغل در فوتبال ايران است. 3 قهرماني پياپي با 2 تيم مختلف، قلعه‌نويي را در موقعيتي ممتاز قرار داده اما اين را هم نمي‌توان ناديده گرفت كه تيم‌هايي كه امير به ليگ فرستاده، تقريبا هيچ كدام شروع درخشاني نداشته‌اند. قلعه‌نويي در همين فصل گذشته هم در 7 هفته ابتدايي با سپاهان، 2 باخت و 3 تساوي داشت و تا اواسط فصل هم ذوب‌آهن را بالاي سر خود مي‌ديد. او يك ماه پيش در برنامه 90، دليل شروع ضعيف تيم‌هايش را فشار مضاعف دوران بدنسازي و تمرينات آغاز فصل عنوان كرد و اينكه چند هفته‌اي طول مي‌كشد تا بازيكنانش شرايط جسماني مناسبي پيدا كنند. قلعه‌نويي مربي باهوشي است و خوب مي‌داند وقتي 20 هزار نفر براي استقبال او مي‌آيند، يعني اينكه طرفداران تراكتورسازي از او قهرماني مي‌خواهند و اين توقع، به لحاظ رواني فشار مضاعفي بر او وارد مي‌كند.
امير در استقلال‌اهواز، مس كرمان، استقلال و سپاهان موفق بوده و حضور در تراكتورسازي چالشي تازه براي جاه‌طلبي‌هاي بي‌پايان او است اما همه فاكتورهايي مثل «انگيزه» و «كارنامه موفق» به تنهايي نمي‌تواند تضميني براي موفقيت قلعه‌نويي در تبريز باشد. حتي بزرگ‌ترين مربيان دنيا هم در بعضي از تيم‌ها موفق نبوده‌‌اند و استخدام قلعه‌نويي لزوما به معني قرار گرفتن در كورس قهرماني نيست.