طالبان از همفکرانی در ارتش پاکستان برخوردار است و به کمک آن نظامیان، افراط‌گرایانی که خواهان انتقام قتل بن‌لادن هستند، در آستانه تسخیر مواد رادیواکتیویته قرار دارند. دانشمندان پاکستانی نگران این تهدید هستند اما کارشناسان روزنامه نیزاویسیمایا گازیتا اظهار می‌دارند: «ارزش آن را ندارد که این خطر را بزرگ جلوه دهیم. سیستم حفاظت واحدهای هسته‌ای از 3 مرحله تشکیل شده است». پرویز خودبوی، استاد دانشگاه‌های لاهور و اسلام‌آباد در این باره می‌گوید: «پاکستان قادر نیست زرادخانه‌های هسته‌ای خود را از شبه‌نظامیان حفاظت کند. لابی‌های افراط‌گرایان به ارتش نفوذ کرده‌اند. ما دلیلی برای نگرانی‌هایمان داریم. شبه‌نظامیان اسلامی حملات موفقیت‌آمیزی را به ساختمان‌ها و پایگاه‌ها و مراکز ستادی که از حفاظت برخوردار بودند، انجام دادند. دلیل قانع‌کننده‌ای برای اینکه واحدهای هسته‌ای هم در معرض چنین خطری قرار نگیرند، وجود ندارد. نگرانی من این است که امکان نفوذ نه‌تنها به زرادخانه‌های هسته‌ای بلکه به انبارهای مواد رادیواکتیویته تجزیه‌شونده وجود دارد». طبق اطلاعات روزنامه انگلیسی TelegraphDailyزرادخانه‌های‌هسته‌ای پاکستان از حدود 120 کلاهک هسته‌ای برخوردار هستند. رسانه‌های غربی نوشته‌اند که این مقدار از ذخایر مهمات هند و انگلستان بیشتر است. کارشناسان آمریکایی نیز با نگرانی پروفسور خودبوی شریک هستند. همانطوری که ولادیمیر سوتنیکف، کارمند ارشد مرکز امنیت بین‌المللی انستیتوی اقتصاد جهانی و روابط بین‌الملل در مصاحبه با روزنامه نیزاویسمایا گازیتا اظهار داشت: «فدراسیون دانشمندان آمریکایی گزارشی را آماده کرده‌اند که در آن متذکر می‌شوند امکان حمله طالبان به واحدهای هسته‌ای پاکستان پس از نابودی بن‌لادن افزایش پیدا کرده است. این افراط‌گرایان قصد دارند انتقام بگیرند. نفوذ و تاثیر ایدئولوژی اسلامی به پرسنل و کارکنان واحدهای هسته‌ای شاید بسیار قوی باشد و در صورت زد و بند و توطئه این کارکنان، امکان تصرف واحدها وجود دارد. مساله اینجاست، افرادی که مسؤولیت امنیت تجهیزات هسته‌ای را برعهده گرفته‌اند، خبر ندارند تا چه حدی امکان گرایش کارکنان واحدها به اسلام وجود دارد». به عقیده این کارشناس نیازی به بزرگ جلوه دادن این خطر نیست. در پاکستان برای انبارهای سلاح‌های هسته‌ای و مواد رادیواکتیویته، 3 مرحله حفاظ احداث شده است. اولا مهمات هسته‌ای دور از دسترس موشک‌ها قرار گرفته‌اند. دوما حصارهای اطراف واحدها به وسایل مراقبتی مجهز شده‌اند، کنترل حصارها بسیار جدی صورت می‌گیرد. سوما با کمک آمریکا برنامه فیلترسازی یا شناسایی پرسنل انجام گرفته است بویژه از دستگاه دروغ‌سنج نیز استفاده می‌شود. خبرنگار روزنامه NewYorkTimes توانست مجوز ورود به پادگان بخش برنامه‌ریزی‌های راهبردی سازمان دولتی امنیت زرادخانه‌های هسته‌ای پاکستان را دریافت کند. این واحد در تپه‌هایی نزدیک شهر اسلام‌آباد قرار دارد. در دوران استعمار، نظامیان ارتش انگلستان در این پادگان خدمت می‌کردند. در آنجا در خانه‌های سازمانی که به وسیله زمین‌های چمن احاطه شده‌اند، افسران ارتش و نیروهای امنیتی و جاسوسی زندگی می‌کنند. ژنرالی که رئیس این بخش است، گفت: «همانطوری که ما توانستیم بمب هسته‌ای و موشک‌های حامل آن را بسازیم، مطمئن باشید که همین‌طور هم قادریم امنیت آنها را تامین کنیم. حدود 2 هزار نفر به این امر آگاهند که زیربناهای هسته‌ای پاکستان چیست».آمریکا حدود یکصد میلیون دلار در راستای آموزش طرز محافظت از کلاهک‌های هسته‌ای، چاشنی‌ها و موشک‌ها به پرسنل کشورهای متحد، هزینه صرف کرده است. یکی از مقامات بازنشسته دولت آمریکا گفت: «این امر آنچنان مشکل نبود اما مشکل‌تر از همه این بود که مراقب باشیم آزمایشگاه چقدر مواد هسته‌ای تولید می‌کند. کلا امکان پیگیری و ارتباط افراط‌گرایان با مهندسی که به فرآیند غنی‌سازی اورانیوم و دیگر فرآیندهای محرمانه دسترسی پیدا کرده، وجود ندارد». این نگرانی آمریکایی‌هاست. ژنرال‌های پاکستانی فقط نگران از بین بردن حمله شبه‌نظامیان نیستند. آنها خود را در جهت دفاع تجهیزات هسته‌ای از آمریکایی‌ها آماده می‌کنند. بی‌دلیل نیست که فرماندهان نظامی پاکستانی بر این باورند که در صورت بی‌ثباتی در پاکستان، نیروهای امنیتی آمریکا در افغانستان بازرسی را در راستای خنثی‌سازی زرادخانه‌های هسته‌ای پاکستان انجام خواهند داد.
منبع: روزنامه نیزاویسمایا گازیتا