دیوید کامرون، نخست‌وزیر بریتانیا را شاید بتوان با همتای یونانی‌اش پاپاندرئو مقایسه کرد. این 2 مرد شباهت‌های بسیاری به هم دارند؛ دولت‌های نیمه‌ورشکسته، بودجه عمومی کم و طرح‌های ریاضتی که تنها اقشار کم‌درآمد جامعه را تحت فشار قرار می‌دهد.
نیروهای سیاسی اکنون خود را برای ضربه نهایی به کامرون آماده می‌کنند و شعارها در ایرلند و اسکاتلند کلمه «سوته» است! سوته به معنای عروسک خیمه‌‌شب‌بازی است و مردم در این مناطق از این نام برای خطاب نخست‌وزیر بریتانیا استفاده می‌کنند. کامرون طرح‌هایی را در مجلس عوام وارد کرد که در آن به جامعه بزرگ اشاره می‌شد اما اکنون او برای جامعه بزرگش با چالش‌های جدی روبه‌رو است. کاهش بودجه‌های عمومی شوخی‌هایی را در میان مردم بریتانیا به وجود آورده است، آنها می‌گویند امروز اتوبوس‌های کمتری می‌آیند چون دولت می‌خواهد برای المپیک سرمایه‌گذاری کند! مردم فقیر دیرتر سرکار می‌رسند چون خدمات عمومی کاهش یافته است، آنها کارشان را از دست می‌دهند و دولت کارمندانش را کم می‌کند، به تظاهرات عمومی بی‌توجهی خواهد کرد، تا زمانی که مجبور شود از قدرت کناره‌گیری کند. در این صورت آقای کامرون دولت را به نیک کلگ واگذار می‌کند، او می‌تواند در دولت ائتلافی همانند سیتروئن دی‌ایکس با یک چرخ در محور عقب حرکت و کشور را به انتخابات زودهنگامی برساند که در آن
اد میلیبند از حزب کارگر منتظر بازگرداندن چپ‌ها به خانه شماره 10 خیابان داونینگ است. کامرون روزهای بدی در پیش دارد زیرا برنامه‌های ریاضتی او مدرسه‌های بريتانیا را خالی کرده و معلمان و حتی مرزبانان نیز در تظاهرات گسترده 24 ساعته شرکت کرده‌اند. دولت از اين مهم نگرانی اندکی دارد، شاید به این جهت که او آینده‌نگر نیست و نمی‌داند شروع اعتراضات مردمی در بریتانیا می‌تواند برای هر کسی حتی مارگارت تاچر نیز وحشتناک باشد. بر اساس پیش‌بینی‌ها، انگلستان در سال آینده با ورشکستگی چندین واحد صنعتی روبه‌رو خواهد بود که این مهم حتی با سرمایه‌گذاری کشورهايي مانند چین نیز قابل جبران بوده است. فروش شرکت «کدبری» بحران کار و سرمایه را به وضوح به نمایش می‌گذارد. کامرون برای خروج از این بحران شاید مجبور باشد بازی‌های المپیک را فدای فشارهای عمومی کند و کماکان مردم را به سوی آینده‌ای روشن نوید دهد.