جمعه‌ها همین که «مهدی» نمی‌آید، ما دست به دامن «مختار» می‌شویم که به سرعت دارد تمام می‌شود. الان وقت رفتن نیست. باید از «معاویه، حسن و حسین» انتقام گرفت. باید انتقام خون «حسنین» را گرفت. کاش کش پیدا کند مختار. حالا «کیان» به شهادت رسیده است اما در مجلس ختم او، از همه بیشتر بن‌وهب و بن‌شمیط گریه می‌کنند و دلدل با یابوی ضدگلوله آقازاده زبیر، هینده پیتیکو پیتیکو می‌گویند. گل می‌گویند و گل می‌شنوند. لابد ما هالو 7شنبه‌های روزگاریم که در مجلس ختم عدالت، بعضی‌ها هم با خر و هم با خرما عکس یادگاری می‌اندازند. اگر این است سیاست، ما هم مثل هنرپیشه‌ها اصلا سیاسی نیستیم. در عالم سیاست، «ساکت» و «ناطق» خیلی با هم فرق ندارند و «باهنر» و «بی‌هنر» سر و ته یک کرباسند. خاتمی از خیلی‌های دیگر، خیلی بدتر نیست. فقط کمی تا قسمتی، ما سر کاریم. مردم سر کارند. نمی‌دانند دعوای روز حضرات را باور کنند، یا مغازله شب‌شان را! هیچ چیز تلخ‌تر از تلخی بی‌عدالتی نیست. اینکه مصلحت، خفه کند گلوی عدالت را و نام این خیمه‌شب‌بازی را هم بگذاریم «سیاست». چشم‌ها را این روزها باید از سرچشمه شست؛ ما که آخرش هم نفهمیدیم چه کسی بود صدا زد سهراب؟!... و زیر عبای کدام سید خندان، امیرحسام ذوالعلی به شهادت رسید؟! چه زود «مرگ بر موسوی و خاتمی و کروبی» بعضی از اهالی بهارستان در «قیام توابین فتنه 88» به روبوسی رسید؟! خوب است حضرات این‌بار علیه خودشان «دو ـ دو» کنند. خوب است کمی هم علیه دورویی، مصلحت‌پرستی، خاتمی‌دوستی و در یک کلمه، علیه اصولگرا نبودن بعضی اصولگرایان «دو- دو» کنیم. این نوع خاص از اصولگرایی، مگر حالا چقدر فرق دارد با اصلاح‌طلبی؟! خاتمی چقدر از این جماعت مگر بدتر است؟! اینها چقدر از خاتمی بهترند؟! مردم چقدر سر کارند؟!
حالا اصلاح‌طلبان، بی‌آنکه بگویند «غلط کردیم گفتیم تقلب شده» می‌خواهند بروند مجلس. مبارک است این مجلس ختم عدالت. حالا خاتمی بدون هیچ محاکمه‌ای، می‌خواهد به همان نظامی بازگردد که در سال 88 قبولش نداشت! آیا این
منافق ملعون معتقد است که در انتخابات مجلس، تقلب نمی‌شود؟! کی قرار است خدایا! آه عدالت، بگیرد گلوی مصلحت را؟! این روزها اصولگرایان دارند از اصولگرایی کاریکاتور می‌کشند و اصلاح‌طلبان دارند به ریش ما می‌خندند.
این روزها قوه‌قضائیه کشوری از کره ماه دارد بشدت برخورد می‌کند با «ف. ه» و من دارم کروکی این تصادف هولناک را می‌کشم. زور هیچ افسر راهنمایی به آقازاده‌های ضدگلوله نمی‌رسد. عوارض را ما باید بدهیم، شهید را ما باید بدهیم، مالیات را ما باید بدهیم و ما باید در صحنه حضور داشته باشیم، تا جذب حداکثری شامل حال دلار جورج سوروس هم بشود! چقدر خوب! چه عالی! نه دیدار موتلفه با هاشمی مشکل دارد و نه عکس انداختن بعضی‌ها با خاتمی. مشکل از دل ساده ماست که ملتفت کثیفی وادی سیاست نیست. اگر در قدیم، سیاست، پدر و مادر نداشت، الان عدالت، پدر و مادر ندارد. گمانم نفر بعدی که فوت کند، عده‌ای از اصولگرایان حتما نماز میت را به امامت خاتمی خواهند خواند! این هم مبارک است! خوب است عده‌ای از اصولگرایان، اصول خود را برای مردم تعریف کنند که ببینیم مردم بر اساس کدام اصول باید ایشان را اصولگرا بخوانند؟! این روزها حتی تابوت اموات هم بوی سیاست می‌دهد. این روزها عده‌ای از اصولگرایان، مساجد بورس ختم را به سالگرد به گروگان‌گرفته شدن حاج احمد متوسلیان ترجیح می‌دهند. من در انتخابات مجلس ختم عدالت شرکت نمی‌کنم اما در انتخابات مجلس پیش رو حتما به عده‌ای از اصولگرایان رای نخواهم داد. من به جریان انحرافی رای نمی‌دهم. من به سران فتنه رای نمی‌دهم. من به آقازاده‌ها رای نمی‌دهم. من به خواص بی‌بصیرت رای نمی‌دهم. من به حاج‌احمد متوسلیان رای می‌دهم. به برادران دستواره.
من به برادران یوسف رای نمی‌دهم. من به عبدالله بن زبیر رای نمی‌دهم که هر شب خواب خانه خدا را می‌بیند و اتفاقا با کعبه زیاد عکس دارد. «بهارستان» برای من «جزیره مجنون» است. کابینه هیات دولت من در سفر استانی خط مقدم تشکیل می‌شد و فکر نمی‌کرد گلوله شهدا هم باید از گمرک رد شود! من فکر اینجایش را نکرده بودم که موشک شهاب-3 هم باید اول از گمرک رد شود و بعد، بخورد به قلب اسرائیل! لابد فرشته‌ها هم اول باید از گمرک رد شوند و بعد، شهدا را ترخیص کنند به بهشت! می‌خواهم یک شعار بدهم: «ما اهل کوفه نیستیم، سپاه تنها بماند». سپاه، سپاه علی است اما خوب است دولتی که با تنفیذ سیدعلی دولت شد، جریان انحرافی را از گمرک رد کند؛ همین‌طور انحراف است که دارد قاچاق می‌شود! آری! من به «جنوب» رای می‌دهم. من قصد کرده‌ام «لیلی» را به «مجنون» برسانم. دیشب مادر شهیدی می‌گفت: «این عکس‌ها را دیدی؟! غلط نکرده باشم ما سر کاریم». این روزها جانبازی نشسته روی تخت «ساسان» و جانباز دیگری سال‌هاست که لب به غذا نزده. به این می‌گویند اعتصاب غذا! به این می‌گویند مرد! حتی می‌خواهم بگویم به این می‌گویند شهید! به این شهید باید رای داد. خس‌خس سینه او را باید به بهارستان فرستاد. عده‌ای با مدرک فوق‌لیسانس، بلد نیستند «بصیرت» را درست بنویسند. عده‌ای مدرک‌شان درست است اما بصیرت‌شان قلابی است. انقلابی نیست. عده‌ای از خدمت، به نفع قدرت استعفا می‌دهند. عده‌ای از بصیرت، به نفع منفعت. عده‌ای از عدالت، به نفع مصلحت. عده‌ای زورشان به «ف. ه» نمی‌رسد، به پرونده‌اش خارج از نوبت رسیدگی می‌کنند! عده‌ای فقط علیه بی‌عدالتی «دو ـ دو» نمی‌کنند. عده‌ای مچ همدیگر را خوب می‌گیرند، لیکن حرف رهبر انقلاب را دیر می‌گیرند! در مکتب امام غذای 168 هزار تومانی حرام است. در مکتب امام، دسته گل 2 میلیون تومانی حرام است. پول ملک‌عبدالله جذب مکتب امام نمی‌شود. در مکتب مجریه، جریان انحرافی از جریان آب اروند مهم‌تر است. در مکتب مقننه، مادر شهيد میان اهل کوفه تنها مانده. در مکتب قضائیه هیچ ایرادی وجود ندارد. در مکتب بلديه، برج میلاد از بیرق علمدار بلندتر است. شهید علمدار، نام کوچکش «سیدمجتبی» بود. هم به درجه جانبازی رسید و هم به درجه شهادت اما ترفیع درجه نگرفت و وقتی به بهشت رفت، از گمرک رد نشد! خیمه حسین، رستوران گردان نداشت. قرمه‌سبزی «بیت رهبری» خيلي بيشتر از 168 هزار تومان می‌ارزد. زیلوی خانه «آقا» فرش هزارشانه نیست. دیروز عده‌ای از بچه‌های «گردان مقداد» به قصد قربت شهید شدند و امروز عده‌ای از اصولگرایان به قصد قدرت، دارند از مقوله مقدس خدمت، کاریکاتور می‌كشند. جانبازی که دست ندارد، نمی‌تواند شنای پروانه کند. اتاق سونا گنجایش درد جانباز اعصاب و روان را ندارد. کمک به جانباز، وظیفه است، «تیتر یک» نیست. جانباز به ترحم ما احتیاجی ندارد. ما به راه جانباز، خوب است، اندازه رای جانباز احساس نیاز کنیم. برای عده‌ای، ویلچر جانبازان، راه رسیدن به صندلی شده است. عده‌ای روی خس‌خس سینه جانبازان هم سرمایه‌گذاری درازمدت کردهاند. صندوق ذخیره ارزی، برای عده‌ای، از منطقه صفر مرزی هم مهم‌تر شده! عده‌ای دنبال مرده بعدی می‌گردند تا در مجلس ختم عدل، خر و خرما را با هم بخواهند. این عده، از جریان انحرافی، انحرافی‌ترند. جریان انحرافی در پستو با سران فتنه می‌بندد، عده‌ای جلوی چشم مردم! عده‌ای کم کردهاند روی «آقای دوربینی» را. عده‌ای از اصولگرایان فقط مساجدی می‌روند که صندلی داشته باشد. لای خرمای مساجد جنوب شهر، گردو نیست. موذن پیامبر، بلال بود. سیاه بود. یقه سفید نبود. پابرهنه بود. از خاندان اشراف نبود. اهل خرید نبود. عده‌ای خدا را به شرط صندلی می‌خواهند. خون خدا را به شرط میز. روح خدا را به شرط پست. خامنه‌ای را به شرط مقام. مردم را به شرط رای. خدمت را به شرط قدرت. عدالت را به شرط مصلحت. ولایت را به شرط سکوت.
عده‌ای بعد از فتنه سال هشتاد و اشک، از «حسین غلامکبیری» هم بسیجی‌تر شدند. عده‌ای فقط قبل از انتخابات برای علی، «عمار» می‌شوند. وقت «این عمار» این عده کجا بودند؟! چرا عده‌ای وقت امتحانات، یادشان می‌رود «عمار» شوند و صرف نمی‌کند که ببینند این «صحنه‌آرایی‌ها» را؟! عده‌ای دوست دارند انتخاب شوند اما دوست ندارند امتحان شوند. خواه «ناطق» و خواه «ساکت»، مهم‌ترین کوتوله‌های سیاسی همین دسته‌اند. مردودان فتنه 88 که برخلاف نام‌شان سکوت را به نطق، برتری دادند، کوتوله‌های وادی سیاستند؛ کوتوله‌تر از کوتوله‌ها. عده‌ای امروز بصیرت‌شان در گمرک گیر کرده، عده‌ای کلا مرخصند از بصیرت! کوتوله‌های فتنه 88 از این دسته‌اند. کوتوله‌تر از کوتوله‌ها. در مکتب امام، جایی برای کوتوله‌ها نیست. کوتوله‌ها، حسینیه جماران را به شرط ویلای فرمانیه و برج نیاوران می‌خواهند. کوتوله‌ها قدشان به پوتین حاج احمد هم نمی‌رسد. مگر حاج احمد مرده است که ما به کوتوله‌های بورس ختم رای بدهیم؟! مگر شهدا مردهاند که ما خیال کنیم یا باید به کوتوله‌های اصلاح‌طلب رای بدهیم، یا کوتوله‌های اصولگرا؟! جریان انحرافی عمرا ما را غافل کند از جریان منحرف کوتوله‌ها. «ف. ه» در مکتب خرید، کوتوله زبان‌دراز خاندان سرگشاده است که قوه‌قضائیه کشور دوست و برادر، در برخورد با او اصلا شوخی ندارد! کسانی که از نحوه شهادت «کیسان ابوعمره» در «جنگ حرورا» به جای گفته‌ها، «ناگفته‌ها» دارند، کوتوله‌های وادی سیاستند؛ کوتوله‌هایی البته دراز و پررمز و راز که «بحران محبوبیت» رهایشان نمی‌کند. عده‌ای دارند از اموات سوء‌استفاده می‌کنند. عده‌ای فاتحه هم که می‌خوانند، سیاسی‌کاری است. عده‌ای پیام تسلیت را هم سرگشاده می‌نویسند. از این سیاست کثیف حالم دارد به هم می‌خورد. چه می‌کشد «آقای دوربینی» پیش این جماعت؟! من عاشق «هور» هستم؛ «هورالعظیم». مسجد جامع خرمشهر، صندلی ندارد. پاتوق پابرهنه‌ها بود. گنبد برخی مساجد ضرار، کلاه می‌گذارد سر آدم. من به جاده اهواز- خرمشهر رای می‌دهم. من به ارتفاعات الله‌اکبر رای می‌دهم. من به «دوکوهه» و «حمید» رای می‌دهم. من به فکه بازی‌درازی‌ها رای می‌دهم، نه مکه حاجی‌بازاری‌ها. من به کسانی رای می‌دهم که موتلف با خون شهدا هستند، نه با هاشمی.
هاشمی‌چی بودن، خاتمی‌چی بودن، فلانی‌نژادی بودن، اصولگرایی نیست. مهم‌ترین اصل اصولگرایی خون مقدس شهداست. اصولگرایی که هیچ، قانون اساسی ما خون پاک و مطهر شهدای فتنه 88 است. کسانی که خاتمی را از این خون بیشتر دوست دارند، جریان انحرافی بدنام کردن نام مقدس اصولگرایی‌اند. من به کمیته‌های انقلاب اسلامی رای می‌دهم، نه کمیته‌هایی که معلوم نیست چند نفرند. من به رجایی رای می‌دهم. من به شهید رای می‌دهم. من ایمان دارم که شهدا زنده‌اند. من به اموات متحرک رای نمی‌دهم. عده‌ای روی مین نرفتند که یک عده دیگر زمین‌خواری کنند. زمان‌خواری کنند. زمانی «علی» را تنها بگذارند و حالا برای ما بلبل‌تر از آهنگران شوند و دلدل‌تر از اسب مختار! عده‌ای رفتند روی مین و عده‌ای نشستند روی زین و هنوز هم دارند می‌تازند. عده‌ای فقط قبل از انتخابات یاد «ساسان» می‌افتند. همین که در بهارستان به‌سر و سامان رسیدند، «ساسان» را فراموش می‌کنند. «دو- دو» می‌کنند اما یادی از جانباز شیمیایی نمی‌کنند. مدرک‌شان را ارتقا می‌دهند اما بصیرت‌شان را، نه. بیشتر به حقوق فکر می‌کنند تا حق. آهای! کجا بودید وقتی که موج BBC داشت می‌گرفت جانبازی به نام خیابان انقلاب اسلامی را؟! کدام‌تان آمدید در کف خیابان علیه آشوبگران عاشورا؟! خودتان را اگر برای یک لحظه، جای مادر شهید حسین غلامکبیری می‌گذاشتید، اینقدر راحت نمی‌نشستید کنار منافق ملعونی به نام خاتمی. ما گله داریم که چرا به شما می‌گویند اصولگرا؟! شما باید سیلی می‌زدید به خاتمی، آن کار که دستگاه قضا به هر دلیل نکرد. شما باید سیلی می‌زدید به خاتمی به خاطر آشوب عاشورا. جهت حرکت شما را چه چیزی تعیین می‌کند؟! چه کسی به شما گفته اصولگرا؟!
آیا خون به دل والدین شهدای فتنه کردن، اصولگرایی است؟! اگر هست، اف بر این اصولگرایی. جهت حرکت عده‌ای را علی‌الظاهر باد تعیین می‌کند، نه نسیم فکه. «آوینی» حق داشت فرار کند از دست شما. از دست اصولگرایی شما، از دست اصلاح‌طلبی شما، از دست اصولگرایی اصلاح‌طلبانه شما، از دست اصلاح‌طلبی اصولگرایانه شما. از دست این مسخره‌بازی شما. شما همه‌تان سر و ته یک کرباس‌اید. خاتمی از شما خیلی بدتر نیست. از شما برای هیچ جانبازی، محرم درد پیدا نمی‌شود. جکوزی درد هیچ جانبازی را دوا نمی‌کند. شنای قورباغه، «یا من اسمه دوا» نیست. عمیق‌ترین قسمت هیچ استخری، برای هیچ جانبازی «اروند» نمی‌شود. باندبازان نمی‌فهمند درد جانبازان را. جانباز روی ویلچر می‌نشیند. ویلچر فرق دارد با صندلی و پست و مقام و میز. عده‌ای به قدرت که می‌رسند، چشم‌شان هیز می‌شود. چشم خاتمی الان هیز شده و یادش رفته این همان نظامی بود که تقلب می‌کرد در انتخاباتش! جانباز نابینایی می‌شناسم که خوشحال است نمی‌بیند قیافه بعضی‌ها را، از اصولگرا گرفته تا اصلاح‌طلب. خوشحال است که نمی‌بیند شما را، وقتی که دارید جلوی چشم مردم با هم دعوا می‌کنید، وقتی که دارید جلوی چشم مردم، با هم پچ‌پچ می‌کنید، وقتی که دارید جلوی چشم مردم، با هم نرد عشق می‌بازید، وقتی که دارید جلوی چشم مردم، «دو دو» می‌کنید، وقتی که دارید جلوی چشم مردم، با هم عکس یادگاری می‌اندازید و وقتی که دارید جلوی چشم مادر چند شهید و یک جانباز، سرسره‌بازی می‌کنید روی خس‌خس سینه‌های یک مرد که فقط چند درصد، چند روز به شهادتش باقی مانده است. اگر بگوییم «در کجا بودید وقتی جنگ شد»، عکس‌های یادگاری‌تان با شهدا را نشان‌مان می‌دهید. اگر بگوییم «فتنه 88 کجا بودید»، می‌گویید تقصیر حرف‌های فلانی بود در مناظره. اگر بگوییم «خدمت نیاز به شو ندارد»، محکوم‌مان می‌کنید به سیاهنمایی. اگر بگوییم «شما سالارید»، به ما پول می‌دهید. اگر بگوییم «عشق است خامنه‌ای»، می‌گویید تملق نکنید. اگر بگوییم به حرمت خون شهدای فتنه 88 با منافق ملعونی چون خاتمی، هنگام عکس یادگاری، لااقل نیش‌تان را تا بناگوش باز نکنید، می‌گویید جذب حداکثری. ما ایمان آورده‌ایم به زبان دراز شما اما کفر می‌ورزیم به ایمان شما و به اصولگرا بودن شما. ما در بصیرت شما، ولایت‌پذیر بودن شما، عدالت‌محور بودن شما، ساده‌زیستی شما، شک داریم. ما به اصولگرا بودن شما شک داریم. اصول شما چیزی جز مصلحت و منفعت نیست. از نظر شما، مقام میز شما، از مقام شامخ شهدا، مقام معظم جمهوری اسلامی، حتی مقام عظمای ولایت، بالاتر است. شما منتقدان میزتان را بیشتر از دشمنان جمهوری اسلامی می‌زنید؛ غیر از این است؟! شما «دو دو»ی یکدیگر را بهتر از زوزه سگی مثل اوباما می‌شنوید؛ غیر از این است؟! ما به کدام دلیل به حاج احمد متوسلیان نباید رای بدهیم و به شما باید رای بدهیم؟! شهدا در 8 سال جنگ تحمیلی پشت ولی‌فقیه سنگر نگرفتند اما شما در 8 ماه جنگ تحلیلی، پشت ولی‌فقیه سنگر گرفتید و اسم این ولایت‌گریزی را گذاشتید ولایت‌پذیری! شما خدمات ارگان خود را «تیتر یک» می‌کنید اما خدمات دیگر قوا را با «دو دو» جواب می‌دهید! شما با پول بیت‌المال به خدمات ارگان خود حال می‌دهید اما به خدمات کلیت نظام، نه! زبان شما از خدمات‌تان درازتر است. عده‌ای از شما دوست دارید مردم خدمات شما را به پای خودتان بنویسند، نه جمهوری اسلامی. چرا؟!... و چرا ما باید دوباره به شما رای بدهیم؟! مگر شهدا مردهاند؟! چه بسیار شهید که روی مین رفتند و صورت بر زمین نهادند، تا دیگر رزمندگان مبادا با ایشان چشم در چشم شوند و احساس شرمندگی کنند. چه نسبتی دارد خدمت شما با شهادت شهدا؟! چه نسبتی دارد خیانت شما با خدمت شهدا؟!
بازی‌‌دراز با زبان دراز چه نسبتی دارد؟!... «آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند»، ما به ایشان رای می‌دهیم. ما به شهدا رای می‌دهیم. گوشه‌چشم شهدا به ما نبود، عنایت آسمانی‌ها نبود، اگر نبود که شهدا حی و حاضر و ناظر بر رفتار و گفتار ما هستند، اگر نبود که سینه جانباز شیمیایی پر از سرفه و خس‌خس است، شما و خاتمی الان باید در زندان ابوغریب عکس یادگاری می‌انداختید. اگر شما به اینکه گفتم شک دارید، ما به اصولگرا بودن شما شبهه اساسی داریم؛ این به آن در!
***
در این بی‌کسی، این برهوت، در این شهر شلوغ، این همه دود، دغل و دروغ، همان بهتر که نیستی حاج احمد. اگر تو اسیر دشمنی، ما را دوست به اسارت برده است. همان بهتر که نیستی، و الا باید به اصولگرایان، اصولگرایی یاد می‌دادی و می‌خواباندی در گوش آن منافق ملعونی که می‌خواست از «علی» عبور کند. همان بهتر که نیستی، و الا من باید به جای رای دادن به تو، یا در کنج زندان به ملاقاتت می‌آمدم یا در گوشه «ساسان». سالار! اجازه دارم به تو بگویم کجایی بی‌معرفت؟!