هیچ چیز بدتر از آن نیست که آرزوهایت را بر باد ببینی، بویژه وقتی در خانه‌ات احساس امنیت نمی‌کنی و از روی سکوها صدای سوت‌های ممتد گوش تو را آزار می‌دهد. واقعا چه بلایی سر «کک» در لباس آلبی سلسته خواهد آمد؟
بهتر است اگر می‌خواهید درباره برترین ستاره جهان حرف بزنید به زمانی اشاره کنید که لیونل مسی با پیراهن بارسلونا با توپ جادو می‌کند. اینجا در آرژانتین و در قلب بوئنوس‌آیرس خبری از آن حرکت‌های انفجاری نیست، «چیکو»ي کوتاه‌قد نمی‌تواند با آن نمایش‌های مار پله‌ای مدافعان را اسیر کند. یادش بخیر دیه‌گو مارادونا! حالا می‌فهمیم چرا بعد از آن دوران طلایی دهه 80 و اواسط 90دیگر هیچ «ال‌دیس» (شماره 10) نتوانست مثل پسر فربه موفرفری هواداران دیوانه آرژانتین را روی سکوها همچون بالرین‌ها به رقص وادار کند. لیونل مسی در ساعت‌های بامدادی پنجشنبه 7 جولای هیچ نشانی از آن تک‌ستاره‌ای نداشت که در شب لیگ قهرمانان آرزوهای فرگی و پسرانش را به باد داد، لئو آنقدر بی‌تاثیر بود که حتی ژوزه مورینیو نیز آرزو خواهد کرد فصل آینده نقش او در بارسلونا همانند آرژانتین در کوپا آمه‌ریکاي این فصل باشد! فقط کافی است تا نگاهی به همه سایت‌های اسپانیش زبان بیندازید تا با رصد کردن تیترهایی که بیشتر هجمه‌شان به سمت مسی نشانه رفته کمی دلتان برای پسر محبوب کاتالان‌ها و مغضوب آرژانتینی‌ها بسوزد. حالا کمپینی علیه مسی در رسانه‌ها به وجود آمده که اعتقاد دارند لئو تا آخر دوران بازیگری‌اش هم نمی‌تواند سایه‌ای از مارادونا در زمین باشد و بدون شک در این میان هیچکس نمی‌تواند به اندازه اسطوره به این اوضاع نیشخند بزند! وقتی دیه‌گو روی کاناپه شخصی‌اش (در دفتر کارش در دوبی یا هر جایی که بازی‌ها را دنبال می‌کند) نشسته و کانال‌های تلویزیون را بالا و پایین می‌کند از اینکه بیشتر کارشناسان برنامه‌های ورزشی تلویزیون آرژانتین روی تراژدی حذف زودهنگام میزبان شرط می‌بندند خوشحال است و به یاد آن روزهای دراماتیکی می‌افتد که چگونه برابر آلمان‌های مغرور در جهنم آفریقای‌جنوبی حذف شد، رسانه‌های آن روز فوتبال اعم از داخلی و خارجی مثل بولدوزر از روی پیکر نیمه جان مارادونا طوری عبور کردند که او تا مدت‌ها مانند پیرمردهای متاثر از جنگ جهانی ترجیح می‌داد با نوه‌هایش همبازی شود تا اینکه در انظار عمومی ظاهر شود، یک نوع انزوای روحی- روانی که سال‌ها قبل نیز به خاطر آلوده شدن به کوکائین آن را تجربه کرده بود. همه این خاطرات مانند سینما توگراف از جلوی چشمانش زمانی عبور می‌کنند که دستیار خائنش در جام‌جهانی (باتیستا) در این دوره از رقابت‌های کوپا به سرنوشت او دچار خواهد شد. باتیستا یا لیونل مسی! تحقیر کدامشان لذتبخش‌تر است؟ هیچ چیز نمی‌تواند به اندازه تحقیر باتیستا و خولیو گروندونا (رئیس فدراسیون فوتبال آرژانتین و دشمن شماره یک مارادونا) و عدم موفقیت «کک» برای «ال‌دیس» رضایتبخش باشد. البته دیه‌گو ته قلبش علاقه وافری به لئو دارد ولی از اینکه باتیستا با تمام پسرانش مورد تمسخر تیفوسی‌های آرژانتین قرار بگیرند چندان هم بدش نمی‌آید. این موضوع را باید باور کرد باتیستا با آرژانتین در ورطه حذف و رخ دادن یک تراژدی در تابستان جاری قرار گرفته (البته هوای سرزمین آرژانتین به خاطر قرار گرفتن در نیمکره جنوبی زمین کاملا عکس آن چیزی است که تصور ما از تابستان می‌دهد. آنجا در این فصل هوا پاییزی است.) و اگر این اتفاق با شکست برابر کاستاریکا رخ بدهد موضوعی نیست که بتوان از کنار آن به سادگی عبور کرد. از دهه 80 به این طرف بعد از آن قهرمانی در مکزیکوسیتی و نایب قهرمانی در ایتالیا 90، تنها نمایش‌های قابل قبول از پسران آلبی سلسته به رقابت‌های کوپا آمه‌ریکا در حد فاصل سال‌های 1991 تا 1993 با به‌دست آوردن 2 قهرمانی در این جام بازمی‌گردد و بعد از آن دیگر هیچ چیز دندان‌گیری از آنها مشاهده نشد. البته ریشه‌یابی این موضوع به نوع فوتبال فیزیکی و روش‌هایی بازمی‌گردد که دکتر بیلاردو آن را جایگزین فوتبال زیبای سزار منوتی کرد. شاید این یک نوع خیانت به حساب بیاید ولی بی‌دلیل نبود که سال‌ها بعد خود مارادونا به این موضوع اشاره کرد که تمام بازیکنان آرژانتین از موهبت دوپینگ بی‌بهره نبودند! فوتبال فیزیکی به علاوه مواد نیروزا، تقلب بزرگ (دست خدا)، ریختن داروهای خواب‌آور در بطری آب بازیکنان حریف (حقه کثیفی که بیلاردو در جام‌جهانی 1990 در بازی با برزیل از آن استفاده کرد) حالا تا هر جایی که قانون متوجه این رند بازی‌ها نشود! فوتبال آرژانتین سال‌هاست حرفی برای گفتن ندارد و بیشتر شبیه بازنده‌هایی می‌مانند که خواسته یا ناخواسته دوستشان داریم اما این بار اوضاع کاملا متفاوت است حتی خود هواداران‌شان هم نمی‌توانند این بازیکنان و کادر فنی را دوست داشته باشند. این موضوع به خوبی از روی سکوها احساس می‌شود و تنها يك معجزه می‌تواند در بازی با کاستاریکا جریان پیش آمده را زیر و رو کند. تساوی یا شکست برابر «لاروخا» (قرمزپوشان) به معنای حذف و پیروزی به تعبیر امیدواری به زنده ماندن است. البته بر فرض هم آرژانتین بتواند از گروهش صعود کند آیا فکر می‌کنید آنها با این نمایش مضحک‌شان می‌توانند به رویای حضور در فینال و قهرمانی بیندیشند؟ هیچ چیز بدتر از آن نیست که رویاهایت را بر باد ببینی، بعید به نظر می‌رسد آرزوهای لئو در شب کریسمس گذشته به تحقق بپیوندد. آرژانتین یک‌بار دیگر در آستانه حذف قرار گرفته و آنهایی که دیوانه‌وار آلبی سلسته را ستایش می‌کنند دلشان برای نمایش‌های «ال‌دیه‌گو» تنگ شده است.