«صخره» لقبی است که برای کارلوس آلبرتو سانچس، هافبک دفاعی کلمبیا در نظر گرفته‌اند. هافبک تنومندی که در ساعت‌های بامدادی پنجشنبه به بهترین شکل ممکن برترین ستاره جهان را طوری در بازی خنثی کرد که باز هم سبب شد تا انتقادات نسبت به لیونل مسی به اوج خود برسد. آرژانتین در یک بازی کاملا ضعیف برابر کلمبیا به تساوی صفر بر صفر رسید. نکته قابل توجه در این بازی به نقش آلبرتو سانچس و مهار کردن لیونل مسی بازمی‌گردد. حالا دیگر او را با کلودماکلله (سلطان هافبک دفاعی‌های دهه اخیر) مقایسه می‌کنند. مساله ديگر در این دیدار به نوع بازی این هافبک کلمبیای بازمی‌گردد، او هرگز از تکل‌های خشن (که مخصوص هافبک‌های دفاعی با خصوصیات فیزیکی است) استفاده نکرد، یک بازی جوانمردانه بدون برخورد نزدیک. مهار کردن لیونل مسی آنچنان هم که فکرش را می‌کنید آسان نیست او از سرعت بالایی برخوردار است و زمانی که یک هافبک دفاعی مسؤولیت این موضوع را می‌پذیرد که او را مهار کند باید در جنگ‌های تن به تن پیروز شود. در این بازی سانچس با ارائه یک بازی جوانمردانه چنان بلایی سر مسی آورد که حالا در رسانه‌های آرژانتینی او را به عنوان بی‌اثرترین مهاجم آرژانتین خطاب کرده‌اند.
مسي؛ مرد تنهاي آرژانتين
ژاوی و اینیستا سال‌هاست همان‌قدر که در زمین سخاوتمندند در بیرون از زمین هم مسی را شایسته توپ طلا می‌دانند اما در نقطه مقابل، كارلوس ته بس مي‌گويد: «من چیزی از مسی کم ندارم!»نمی‌شود فوتبال را بدون تعصب دوست داشت اما دیوانه هنرهای مسی نبود. مسی، نماد فوتبال امروز دنیاست؛ آنقدر که بچه‌ها لباس‌هایش را مي‌پوشند و پیرها به شوقش عاشقانه به تماشا مي‌نشینند اما سخت است آرژانتینی باشی و جادوگري‌هاي مسی را فقط در بارسا ببینی.مسی بارسا اعجوبه و مسی آرژانتین در انتظار اعجاز است. انگار با نگاهی واقع‌بینانه مسی را باید اسپانیایی دید، چیزی که تصورش هم برای هواداران آلبی‌سلسته سخت است. مسی در کودکی به شهر بارسلون می‌آید و در لاماسیا فوتبال را فرا می‌گیرد. همان جایی که برای تیم باید هم پاس داد و هم جان. همان جايي كه تیم بالاتر از شخص است. حتی اگر مسی باشی فقط درون تیم فرم می‌گیری.مسی با محوريت اين افكار رشد می‌کند تا جایی که حتي سوپرگل‌هایش هم زیاد شخصی نیستند. بازی کنار ژاوی، بوسکتس و اینیستا که با وجود مهندس بودن پاس را فقط در خدمت تیم عرضه می‌کنند مسی را هر روز از فوتبال فانتزی اما بي‌نظم آرژانتین دور می‌کند. آرژانتین و مسی 2 روی متفاوت یک سکه‌اند. عدم همدلی و بازیکنانی که فقط خود را می‌بینند اول آرژانتین و بعد مسی را به نابودی ملی کشانده است. رونالدو و مسی ستاره‌های امروز فوتبال دنیا هرگز در تیم‌ملی ستاره نبودند تا به این باور برسیم که دیگر ستاره‌ها به تنهایی نمی‌توانند تیم‌ها را قهرمان کنند.بزرگ‌ترین هنر مربیان بزرگ امروز فوتبال دنیا فرم دادن به ستاره‌هاست. چیزی که باتیستا تا امروز نداشته است. برای دیدن مسی آرژانتینی باید منتظر گوآردیولای آرژانتینی بود تا مسی و روی نامنظم فوتبالش را نشانه رود. در آرژانتین مارادونا همه برای رساندن توپ به او تلاش می‌کردند ولی مسی امروز در یک‌سوم میانی میدان تنهاست. بانگا، ماسکرانو و کامبیاسو بیشتر از مهندس بودن، مخرب‌اند و کناری‌های سرعتی مثل ته بس و لاوزی فقط می‌توانند در خدمت خودشان باشند تا در خدمت تیم.