«جلال» برای یک لقمه نان حلال تا دیروز بلال می‌فروخت و جلوی پارک لاله داد می‌زد: بلاله، شیربلاله! داد می‌زد: بلاله شیربلاله! و با بادبزن، داد خود را باد می‌زد و برشته می‌کرد بلال را و می‌گفت: بلاله، شیربلاله! پولش مال حلاله، دست‌پخت آقاجلاله...
***
عده‌ای بلال می‌فروشند. عده‌ای بلال می‌خرند. عده‌ای بلال می‌خورند اما پیامبر «بلال» را خرید و آزادش کرد. عده‌ای بلال می‌فروشند و عده‌ای موذن پیامبر را. اذان پیامبر را. پیامبر را. پیام را. سیدخندان، سیادت را به چند دلار فروخت. به چند ریال سعودی و با پولش بلال نخرید. هیچ بلال‌فروشی، ارز کشور دیگر را قبول نمی‌کند. منقل و زغال و بلال و جلال و بادبزن و داد و یک کمی بنزین که بعید می‌دانم «سوپر» باشد، دکان صرافی نیست. کاش به بلال‌فروش پارک لاله هم «کارت سوخت» می‌دادند. شاید می‌ترسند خودکشی کند از شدت فقر و خودش را بسوزاند تا مگر خاکسترش دیده شود؛ صدایش که شنیده نشد. دادش که به جایی نرسید. یارانه که برداشته شد از شیربلالش آتش زد به مالش اما فقط چند تا بلال فروخت. آنقدر که پول کرایه ماشینش دربیاید و برگردد خانه در اسلامشهر؛ خانه‌ای با 50 مترمربع که «زمین- باغ» قشر بی‌داغ، جا نمی‌شود در آشپزخانه نمورش. بین راه همه‌اش در دلش می‌گفت: استغفرالله! مرد که خودکشی نمی‌کند. دستت را بگذار روی کنده زانو، منت احدی را نکش، بگو «یا علی» بلند شو... .
***
عده‌ای مسلمان به اسلام ملک‌عبدالله‌اند. اسلام پول. اسلام شکم. عده‌ای با فقرا، بیشتر از فقر، مشکل داشتند. عده‌ای فقط رای پابرهنه‌ها را می‌خواستند و حالا که خرشان از پل گذشته است به جای «مکتب عدالت» سر از «مکتب تفکیک» درآورده‌اند. در اسلام «محمد بن عبدالله» باید در سلام دادن از یکدیگر پیشی گرفت، حتی اگر آن شخص، جلال باشد. جلال دیگر بلال نمی‌فروشد. نمی‌صرفد برایش. جلال از دیشب کارگر روزمزد یک رستوران شد و رفت توی لباس «کلاه قرمزی» تا مردم را بخنداند تا مردم را دعوت کند داخل، تا برای بچه‌ها شکلک درآورد، تا عده‌ای او را دلقک صدا کنند، بلکه یک لقمه نان حلال دربیاورد جلال. جلال دیروز عصر در اسلامشهر 2 ساعتی رفت خانه و به آن همه بلال که روی دستش مانده بود، نگاه کرد و آه می‌کشید. بدبختی بلال، مثل یخ نیست که اگر باد کند روی دست مرد یخ‌فروش زیر نور آفتاب خود به خود آب شود! بلال وقتی باد می‌کند، صاحبش را آب می‌کند. دل جلال را کباب می‌کند. پیامبر اگر بود، در سلام دادن به جلال پیش‌دستی می‌کرد، خواه بلال بفروشد، خواه دلقک باشد... .
***
عده‌ای بچه‌های کوچک همین آبادی را می‌خندانند، عده‌ای شیطان بزرگ را. کاش می‌شد ابلیس را هم هنگام ورود به خانه نفس، از گمرکات رسمی رد می‌کردیم بلکه «بی‌بی‌سی» برای‌مان هورا نکشد. عده‌ای زبان ابوسفیان را جلوی اصحاب صفه دراز کردند. حالا «ذوالفقار علی» هم باید از گمرکات رسمی کشور رد شود اما جلال از «سیاست» چیزی سردرنمی‌آورد. جلال از بی‌شرفی چیزی سردرنمی‌آورد. جلال پول باغبان ندارد برای 1000 متر «زمین- باغ»، پول ثبت‌نام بچه‌اش در مدرسه غیرانتفاعی نیمه‌دولتی را ندارد. پول خرج دندان زنش را ندارد. نمی‌داند «کیش» کجاست و نمی‌داند کیش منطقه آزاد تجاری است و در آن «قاچاق» از هفت دولت بویژه از حاشیه پول‌پرست همین ایستگاه دروازه‌دولت، آزاد است. پیامبر بلال را آزاد کرد، عده‌ای کیش را و اینگونه است که جلال، مات و مبهوت می‌شود. برادران منحرف یوسف، مجنون جزیره کیشند اما سپاه هنوز هم در «جزیره مجنون» شهید دارد، یکی‌اش پسرعموی همین جلال که خیبری بود؛ اهل نی. اهل هور. اهل آب. هنوز پیکرش برنگشته. می‌ترسم قوه مجریه در گمرک، خیلی صریح و رک، پلاک این شهید را توقیف کند که چرا رخنه کرد در شناسنامه‌اش و خود را بزرگ‌تر از سنی که بود، نشان داد و چرا غیرقانونی به شهادت رسید و چرا با آرم سپاه... .
***
الان سال‌هاست که لابد سری در بدن ندارد پسرعموی جلال و جلال چندی است که از سیاست چیزی سر درنمی‌آورد؛ فقط خوشحال است که وقتی لباس کلاه‌قرمزی می‌پوشد، کسی او را نمی‌شناسد. دلقک دوست بودن، شغل باآبرویی است. کاش نمی‌شناختیم کسانی را که دلقک دشمن شده‌اند و جلوی چشم ابوسفیان، بنا کرده‌اند از گمرک رد کنند شمشیر «حمزه» را. آهای جماعت! یکی پیدا می‌شود «کلاه قرمزی» را از تنهایی درآورد و برای جلال، «پسرخاله» باشد؟! حقوقش بد نیست؛ ماهی 250 هزار تومان، بدون بیمه اما با غذا! با قضا و تقدیر و قدر! با عزا! با همان اذان بلال وقت صلاهًْ مغرب. خدایی که من می‌شناسم نماز جلال را حتی در لباس کلاه قرمزی هم قبول می‌کند. «لااله‌الا‌الله» همان «آرم سپاه» است؛ برای پذیرش، لازم نیست از گمرک رد شود... .