او نفس می‌کشد. دستگاه با هر نفس مرطوب او صدایی دارد که دل را فرو می‌ریزد. تاپ‌تاپی غریب که صدای دلهره دارد و پرده‌های گل‌دار روی پنجره، اتاق ساده و کوچک او را شبیه اتاق سرد بیمارستانی می‌کند، با صدای دستگاه‌هایی که تلاش می‌کنند بیماری را زنده نگه دارند.
سعید ثعلبی، همان رزمنده شجاعی است که این روزها به دلیل ضایعه شیمیایی و خس‌خس گلویش، به ناچار از کپسول اکسیژن استفاده می‌کند. او صاحب همان عکس معروف دفاع مقدس است. رزمنده‌ای که ایستاده و تفنگ به دست گرفته و پیشانی‌بند «یا مهدی ادرکنی» بر پیشانی‌اش بسته است. ثعلبی نقل می‌کند: سال 61 در عملیات والفجر یک در هورالعظیم بودیم که عکاسی آمد و عکسم را گرفت و رفت. آن موقع مسؤول دسته بودم. دیگر او را ندیدم، ولی عکس را داشتم. از کنگره‌ها و جشنواره‌های زیادی سراغ این عکس را می‌گرفتند و دنبالش می‌گشتند، من هم به آنها می‌دادم. بعضی‌ها به اشتباه تصور می‌کنند که صاحب این عکس در جبهه به شهادت رسیده است اما اینگونه نیست. من زنده‌ام و حالا با مشکلات شیمیایی‌ام دست و پنجه نرم می‌کنم. وی در ادامه به حاکم بودن فضای ایثار در جبهه‌ها اشاره کرد و گفت: در جبهه، وقتی رزمنده‌ها سر پست نگهبانی می‌رفتند، نفر بعدی را که نوبتش می‌شد، بیدار نمی‌کردند و خودشان جای بعدی هم بیدار می‌ماندند و نگهبانی می‌دادند. بچه‌ها با هم مثل برادر بودند. پوتین‌های همدیگر را واکس می‌زدند، لباس‌های همدیگر را می‌شستند، کسی نمی‌گفت این لباس كيست و آن لباس كيست. همه را با هم می‌شستند.