برای توریست‌ها، شهر اسپانیایی گرانادا (قرناطه) میزبان جاذبه‌هایی بسیار است؛ از الحمراء، باغ باشکوه معلق بر تپه‌ای که مشرف است بر شهر تا پیراشکی‌های سنتی (تاپا) مجانی که با هر نوشابه‌ای داده می‌شود. شهر باستانی جنوبی همچنین ثروتی تاریخی دارد؛ جایی که کریستوفر کلمبوس پیش از بادبان کشیدن به اقیانوس آبی در جریان سفر اکتشافی آمریکا در 1492 تعمید یافت. حالا گرانادا یک دلیل دیگر برای پیچیدن آوازه‌اش یافته است چرا که اینجا پس از 35 سال بازی‌های لالیگا را میزبانی خواهد کرد. در حالی که رئال‌مادرید و بارسلونا، اسپانیا را روی نقشه فوتبال آورده اند به ندرت در خارج از این کشور ممکن است کسی نامی از شکفتن دوباره «گرانادا. اف. سی» شنیده باشد. حتی یکی از بزرگ‌ترین هواداران آنها که یک پروفسور بومی به نام «خاویر مارتینس دبلاسکو» است وقتی بر آن می‌شود که استعداد تیم را برآورد کند می‌گوید: «آنها خیلی بد هستند.» اما این تعریف (یا ترجیحا حقیقت) که سعی دارد «گرانادا. اف. سی» را در دوران معاصر بیان کند، شنبه‌شب 19 ژوئن 2010 (3 هفته پیش) دچار یک استحاله تقریبا غیرمنتظره شد زمانی که با تساوی یک بر یک با الچه، گرانادا جواز صعود به لالیگا را گرفت اما تاریخچه باشگاه فقیرانه است. پس از نخستین صعود به لالیگا در 1941، گرانادا فقط 3 بار دیگر به طبقه بالایی فوتبال اسپانیا راه یافته است که آخرین بار به سقوط در انتهای فصل 76-1975 انجامید. بهترین عنوان تمام دوران آنها در لالیگا، ششم بوده است و هیچ‌وقت هم جام پادشاهی را نبرده‌اند (اگرچه در فصل 59-1958 به فینال جام پادشاهی رسیده‌اند). تنها 6 سال پیش بود که باشگاه خودش را در اعماق «ترسرا» یافت که می‌شود دسته چهارم فوتبال اسپانیا. (در این کشور دسته دوم (لالیگا سگوندا) به 2 بخش A و B تقسیم می‌شود که در حقیقت به ترتیب دسته‌های دوم و سوم هستند و ترسرا که به معنای سوم است در اصل معادل دسته چهارم فوتبال اسپانیاست.) 3 سال پس از صعود به سگوندای B در 2006 شاید مهم‌ترین معامله باشگاه تا امروز رخ داد، در جولای 2009 رئيس جدید «کیکه پینا» موافقتنامه همکاری با باشگاه اودینزه کالچو از
سری A را به امضا رساند. این موافقتنامه به گرانادا اجازه داد سطح کیفی‌اش را به سرعت ارتقا بخشد. آن هم به لطف جریانی ناب از استعداد بازیکنان قرضی طرف ایتالیایی. با این اتفاق ال‌گرانا (لقب گرانادا) در دسته سوم توفانی به راه انداخت و به دسته دوم (سگوندای A) صعود کرد، اتفاقی که پس از 22 سال رخ می‌داد و در پایان فصل اخیر خیلی زود گرانادا، سگوندا را به مقصدی بالاتر ترک کرد. هسته این کاروان اودینزیایی (که فصل گذشته 11 تن از فهرست 23 نفری گرانادا را شامل می‌شد) شامل 2 نام می‌شد؛ یکی الکساندر گیژو مهاجم سوییسی و دیگری دنی بنیتس هافبک اسپانیایی. اینها در کنار تیم ماندند و به درخشش خود ادامه دادند؛ در رقابتی که سطح پایین‌تر از سری A بود. گیژو دومین گلزن برتر سگوندا لقب گرفت با 24 گل و بنیتس هم 9 گله شد. این 2 کمک کردند تا گرانادا به رتبه پنجم دسته دوم برسد.
یک سال پیش شاگردان فابری گونسالس باید جزو 3 تیم برتر لیگ می‌شدند تا بتوانند به لالیگا صعود کنند. در عوض برای نخستین‌بار از 1987 یک بازی پلی‌آف صعود برای رتبه‌های سوم تا ششم در نظر گرفته شد تا سومین تیم به لالیگا معرفی شود. گرانادا در دور نخست با سلتاویگو مبارزه کرد اما پس از عقب افتادن با یک گل در بازی رفت، آنها در خانه بازگشتند و خودی نشان دادند و بعد در ضربات پنالتی در برابر جمعیت از خود بی‌خود شده ورزشگاه
استادیو نوئبولوس کارمنس 5 بر 4 پیروز شدند. هواداران از همان شب به شکلی باورنکردنی برای بار دیگر- و بسیاری از آنها برای نخستين بار- بوی صحنه‌های ملتهب لالیگا را استنشاق کردند. فقط الچه، باشگاه منطقه آلیکانته (جنوب شرقی) اسپانیا بر سر راه گرانادا مانده بود که در جدول رتبه چهارم را داشت. در یک چهارشنبه‌شب ابتدای تابستان در ورزشگاه لوس کارمنس بازی رفت بدون گل به پایان رسید که دل گرانادایی‌ها را شکست چون هافبک‌شان «آبل» در وقت‌های تلف شده 2 بار پنالتی‌اش را هدر داد. «خائیمه» دروازه‌بان الچه پنالتی ابتدایی آبل را با شیرجه به راست مهار کرد اگرچه ورود زودهنگام همبازیانش به محوطه جریمه به معنای تکرار ضربه پنالتی بود اما خائیمه یک بار دیگر ضربه جایگزین آبل را هم با شیرجه به چپ گرفت که این بار حساب شد. حالا 90 دقیقه بین ال‌گرانا و شکوه فاصله بود با چشم‌اندازی از امید به روزهایی روشن‌تر. آنها با حمایت پایگاه هواداری متعصبی که دارند بازی برگشت را بسیار حریص‌تر از حریف آغاز کردند و پیراهن سوم سیاه‌رنگ‌شان با حملات نیمه اولی‌شان همخوانی داشت. بیست و هشتمین دقیقه مسابقه برای گرانادا و هوادارانش لحظه‌ای را آفرید که نخواهند توانست فراموشش کنند. اودیون اوگالو مهاجم گرانادا (بازیکن قرضی از اودینزه) گامی به پیش گذاشت و خائیمه به استقبالش آمد ولی او یک شوت چرخشی جواهرآسا نواخت تا توپ را به قعر دروازه بفرستد و ال‌گرانا را با یک گل حیاتی بیرون خانه یک بر صفر پیش بیندازد، گلی که شاید مهم‌ترین گل زندگی هواداران گرانادایی باشد و آنها را تا آخر مسابقه در جشن و پایکوبی نگاه داشت حتی پس از خوردن گل تساوی از الچه و سرانجام آنها به لطف گل زده در خانه حریف صعود کردند. بدون بردن حتی یکی از 4 بازی پلی‌آف در بازگشت به خانه، باشگاه در جوی بی‌نظیر که هواداران ساخته بودند وارد شهر شد در حالی که بیش از 25 هزار نفر از مردم خیابان‌های گرانادا را غرق جمعیت کردند و جشنی به خاطر موفقیت باشگاه برپا شد.
«عصر دیوانه‌واری بود.» این را بلاسکو پروفسور هوادار گرانادا گفت که بازی را از کافه مشهور «لئون» تماشا کرده بود: «این جشن قابل قیاس با وقتی است که اسپانیا یک سال پیش جام‌جهانی را برده بود. تمام شهر یک‌دفعه منفجر شد. من برای قدم زدن با پسرم بیرون رفتم و تمام شهر را در جشن و پایکوبی دیدم. عاشق این هستم که ببینم نه فقط جوان‌ها بلکه بسیاری از افراد سالمند که مدت‌ها برای این لحظه صبر کرده‌اند در خیابان‌ها هستند. خیلی‌ها درباره رقابت‌های منطقه‌ای قدیم مثل داربی با سویا و مالاگا صحبت می‌کنند و دورانی را به یاد می‌آورند که هزاران نفر برای تماشای آن مسابقات عزم سفر می‌کردند. همیشه فکر می‌کردم در گرانادا هواداران رئال‌مادرید و بارسلونا بیش از اندازه هستند ولی واقعا لذتبخش است که افتخار گرانادا را تا این حد شاهد هستم». برای هوادارانی مثل بلاسکو، حتی فکر کردن به اینکه امثال کریستیانو رونالدو و لیونل مسی، فصل بعد در لوس کارمنس بازی کنند باید بسیار فراواقعی (سوررئال) باشد اما این دیگر فقط یک فکر نیست. در گذشته هم بازگشت به لالیگا حتما شور ویژه‌ای از سوی هواداران باشگاه به دنبال داشته است. اگرچه امسال خوش‌بینی آنها به باشگاهی که عاشقش هستند بدون وقفه به سراسر شهر تسری پیدا کرده بود و حالا شاید بهترین بازتاب آن شور، روی پوسترهایی منعکس باشد که تقریبا بر همه ایستگاه‌های اتوبوس دیده می‌شود و به صعود ال‌گرانا اشاره دارد: «یک سال دیگر ما به رویاپردازی همراه هم ادامه می‌دهیم.» اما پس از 35 سال حالا دیگر رویا تبدیل به واقعیت شده است.