«گرانادا.اف.سی» باشگاه اول شهر گرانادا یا همان قرناطه رویایی دوران حکومت مسلمین بر آندلس است و همچنین سومین باشگاه استان جنوبی آندلس پس از سویا و رئال‌بنیس که در سال 1931 پایه گذاشته شد و در فصل 42-1941 برای نخستین‌بار طعم لالیگا را چشید. هویت تاریخی گرانادا از همان نخستین مواجهه با آرم باشگاه به چشم می‌آید؛ یک لوگوی سرخ سپرشکل که در واقع نمادی است معکوس از پنجره‌های طاقی‌شکل قصر الحمراء (یا قصر سرخ) که یادگاری است از سلسله خلفای نصری در جنوب شبه‌جزیره ایبری. همچنین قسمت تاج آرم باشگاه حرف G که ابتدای نام شهر و باشگاه است طوری طراحی شده که حرف «ح» خط کوفی عربی را که بر سردر قصر الحمراء هم وجود دارد تداعی می‌کند. نکته مهم اینجاست که از این آرم و رنگ سرخ تا 3 دهه پیش هیچ نشانی در باشگاه شهر گرانادا نبود و از سال 1970 بود که نماد‌های مربوط به تاریخ باشکوه قرناطه زنده شدند. گرانادا سومین باشگاه استان جنوبی اسپانیا (آندلس) پس از سویا و رئال‌بتیس است که در سال 1931 پایه گذاشته شده و در فصل 42-1941 برای نخستین‌بار طعم لالیگا را چشیده است. آنها در منطقه خود القاب گوناگونی دارند که مشهورترینش ال‌گرانا (به معنی رنگ عنابی و انار) است. روخی بلانکس اوریزنتالس (سرخ و سفید‌های افقی)، ال 5001 (5001 EL) و فیلیپینی‌ها دیگر القاب باشگاهی است که اگرچه داخل مستطیل سبز اعتباری همسان سویا و بتیس و حتی تیم‌های کوچک‌تر جنوب اسپانیا مثل مالاگا، آلمریا یا رکرئاتیو و اوئلوا ندارد اما در بیرون آن از پشتوانه هواداری بسیار بالایی برخوردار است که این خود ریشه در هویت فرهنگی غنی پایتخت باستانی آندلس دارد.
بیشتر عمر 80 ساله این باشگاه در سگوندا (دسته دوم) سپری شده است که شامل 31 فصل می‌شود و همچنین آنها 17 سال را طی 3 دوره در لالیگا (دسته اول) و 22 فصل را در دسته سوم گذرانده‌اند. هواداران پرشور گرانادایی و مردم گرم و میهمان‌پذیر این شهر مینیاتوری هم مثل کاخ‌ها و باغ‌ها و آبنماهای الحمراء و منطقه «بیاضین» (سفید‌ها) باعث شده این شهر در جغرافیای فوتبال اسپانیا جایگاهی استراتژیک پیدا کند طوری که حتی با وجود نداشتن تیم در سطح اول فوتبال، گرانادا برای میزبانی جام‌جهانی 1982 در نظر گرفته شد اما ظرفیت اندک ورزشگاه (16هزار نفری) لوس کارمنس مانع از این اتفاق شد. از دهه 1970 بود که گسترش توریسم باعث هویت‌یابی مردم گرانادا شد. آنها رو به نماد‌های باستانی و عمدتا اسلامی شهرشان آوردند.گرانادا.اف.سی که تا سال 1970 لباسي شبیه رئال سوسیه‌داد یا مالاگا، پیراهن آبی و سفید راه راه عمودی و شورت سفید می‌پوشید و آرمی به همین رنگ‌ها داشت، رنگ سرخ را به عنوان رنگ اصلی برگزید و لقب ال‌گرانا هم از همانجا آمد. منظور از ال‌گرانا، انار و رنگ سنتی حاصل از آن یعنی عنابی است که دیواره‌های داخلی کاخ زیبای سرخ یا الحمراء‌واقع بر تپه مشرف به گرانادا ترکیبی از همین رنگ و راه‌های سفید به شکل افقی است. در ابتدا پیراهن گرانادا به راه‌راه عمودی سرخ و سیاه تغییر یافت ولی بعد به خواست هواداران این راه‌ها افقی شدند و بعد هم آرم باشگاه به گونه‌ای که در ابتدا وصفش رفت استحاله یافت و پایین آرم هم یک تصویر گرافیکی از «انار» شبیه آنچه در کاخ الحمراء هست نقش شد، تصویری که در عین حال شبیه آرم تجاری یکی از معروف‌ترین نوشیدنی‌های انار در دنیاست که از سال 2003 در مسابقات اتومبیلرانی فرمول یک بحرین از نوع بدون الکل آن به جای شامپاین در جشن قهرمانی به عنوان نوشیدنی اسلامی استفاده شد. اما دومین موج تحول باشگاه گرانادا پس از دهه 1970 در سال 2009 بود، زمانی که «جامپائولو پوتزو» تاجر ایتالیایی فعال در صنعت توریسم منطقه گرانادا باشگاه را خرید و پیمان خواهرخواندگی بین آن و باشگاه اودینزه ایتالیا بست که در بازیکن‌سازی سابقه‌ای طولانی دارد. این اتفاق موجب شد فوتبال گرانادا جهشی بی‌سابقه از حیث برخورداری از استعدادهای جدید کند و پوتزو تبدیل به محبوب‌ترین ایتالیایی در جنوب اسپانیا شود. او به قدری در دل هواداران نفوذ کرد که 2 فصل پیش پیراهن دوم باشگاه را شبیه پیراهن اول اودینزه (شبیه پیراهن یوونتوس) طراحی کرد و این فصل پیراهن سومی طراحی کرد که شبیه پیراهن دوم سراسر مشکی اودینزه بود و با همین پیراهن بود که گرانادا بازگشتش به لالیگا پس از 35 سال را جشن گرفت. بازگشتی که می‌تواند به معنای تهدیدی برای تیم‌های متوسط به پایین لالیگا نیز محسوب شود چون گرانادا به شکلی کم‌سابقه در اسپانیا، سبک فوتبال سرسختانه و نتیجه‌گرای کاتاناچوی ایتالیایی را آن هم با دسترسی نامحدود به منبع استعدادهای اودینزه کالچو پیاده می‌کند. آنها آنقدر در گرفتن مساوی استادانه عمل می‌کنند که نه‌تنها با سبک بیشترین تعداد تساوی در سگوندا پنجم شدند بلکه با 4 تساوی (و ضربات پنالتی) از مرحله پلی‌آف به لالیگا صعود کردند.