«من به حاج‌احمد متوسلیان رای می‌دهم» را اگر در موتورهای جست‌و‌جوگر اینترنت، جست‌و‌جو کنی، اگر کامنت‌های این متن در وبلاگ «قطعه 26» را بخوانی و اگر بازتاب نوشته را از طریق تلفن‌هایی که به روزنامه می‌شود، دنبال کنی، می‌بینی «اهل دل» استقبال کرده‌اند از دل‌نوشتی که اول هفته در «وطن‌امروز» چاپ شد. اینکه گفتم «اهل دل» منظورم «عقلا» هم بودند که من آنقدرها هم معتقد نیستم که «پای استدلالیون چوبین بود». با این همه دیگر عزیزان را نمی‌دانم اما آیا من واقعا در اسفندماه می‌خواهم در برگه رای خود نام حاج‌احمد متوسلیان را بنویسم؟! آیا من بنا دارم در انتخابات آتی مجلس، حتی ریاست جمهوری، خسته از جماعت نااهل، رای بدهم به آسمانی‌ترین اهالی جبهه و جنگ؟! آیا این کار قانونی است؟! آیا به صلاح است؟! آیا اصولا چنین ادعایی عملی است؟! اگر ممکن است، آیا باید ذکر هم بشود؟! آیا این کار درست است؟! آیا این کار از رای کاندیداهایی که از دیگران بهترند، یا کمتر بدترند، به نفع جماعت مزور بی‌آبرو نمی‌کاهد؟! آیا رای دادن به شهدا در انتخابات، بازی کردن در زمین ضدانقلاب نیست؟! آیا غیر از این است؟! آیا خواسته شهدا از ما رای دادن به ایشان است، یا دنباله‌روی از راه ایشان؟! آیا رای به شهید مهم‌تر است، یا راه شهید؟! آیا رای دادن به شهدا نشانه سیاست‌ورزی توامان با بصیرت است؟! آیا یکی مثل من که می‌خواهد به حاج‌احمد متوسلیان رای بدهد، الفبای سیاست را نمی‌فهمد؟! آیا این «رای خاص» نماد حرکت دیگری است؟! آیا منظور از رای دادن به شهدا، نشانه‌گذاری است، یا فقط یک شعار؟! آیا قصد من از نوشتن آن دل‌نوشت، مشخصا رای دادن به حاج‌احمد است، یا متنبه کردن اهل سیاست، از اصولگرا گرفته تا اصلاح‌طلب؟! و از همه این اما و اگرها گذشته، به راستی، نظر رهبر عزیز و البته حکیم در این باره چیست؟! این را برای جماعتی گفتم که گمان می‌کنند ولایت‌پذیری یعنی اذن گرفتن از ولی امر برای آب خوردن!... و اما چند نکته‌ای هست که بد نیست در میان بگذارم با شما عزیزان، اما خیال‌تان تخت! نه قصد دارم با این توضیحات، از کسی، مقامی، مسؤولی، صاحب منصبی، رئیس قوه‌ای، بزرگی، کوچکی بابت متن «من به حاج‌احمد متوسلیان رای می‌دهم»، عذرخواهی کنم، که کمترین حق سیاسی‌کارها آن بود که من نثارشان کردم، و نه حتی بنا دارم به قول معروف با گفتن این نکات، خراب کنم آن دل‌نوشت را که الحق قشنگ نوشتم. یعنی گذشته از اینکه بجا و به‌روز و بموقع بود، زیبا هم بود. زیبا نبود؟!... «در این بی‌کسی، این برهوت، در این شهر شلوغ، این همه دود، دغل و دروغ، همان بهتر که نیستی حاج‌احمد. اگر تو اسیر دشمنی، ما را دوست به اسارت برده است. همان بهتر که نیستی، و الا باید به اصولگرایان، اصولگرایی یاد می‌دادی، و می‌خواباندی در گوش آن منافق ملعونی که می‌خواست از «علی» عبور کند. همان بهتر که نیستی، و الا من باید به جای رای دادن به تو، یا در کنج زندان به ملاقاتت می‌آمدم یا در گوشه «ساسان». سالار! اجازه دارم به تو بگویم کجایی بی‌معرفت؟!» الحق که سیلی زیبا و کشیده قشنگی بود متن «من به حاج‌احمد متوسلیان رای می‌دهم»، اما...
یک: آنکه شنبه نوشتم، بازخوانی‌اش مرا یک سر برد به خاطره‌ای از دوران ماضی. این مقال، جان می‌دهد برای ذکرش. القصه! چند تا از صمیمی‌ترین همرزمان پدرم در انتخابات مجلس یکی از همین سال‌ها، رای خود را به جای راست و چپ، تصمیم گرفتند به شهدا بدهند و همین کار را هم کردند. واقعا همین کار را کردند. خوب یا بد همین کار را کردند و من برگه رای‌شان را دیدم! راست و چپ، بی‌تعارف- شاید البته با اندکی اغماض!- هنوز هم سر و ته یک کرباسند، ولو به اصولگرا یا اصلاح‌طلب تغییر نام داده باشند، من اما آن روز گله کردم به دوستان پدر که اگر خود شهدا بودند، حتما به خودشان رای نمی‌دادند، و می‌گشتند حتی‌المقدور بهترین را از میان همین جماعتی که هستند و مثل مور و ملخ، جلوی چشم ملت، رژه می‌روند، انتخاب کنند. یکی از آن جماعت، در جواب من گفت: حرفت را ما هم قبول داریم، اما رای ما بیش از آنکه یک رای باشد، یک اعتراض است. این برگه رای با این اسامی مقدس، زبان اعتراض ما است به برخی حضرات. این دوست پدر البته اسم برخی از این «برخی حضرات» را هم برد که من نمی‌برم! اینقدر عقل دارم که با کله نروم درون چاه! اما خوب یادم هست، باز هم در مقام جواب، درآمدم: اعتراض به چی؟ به کی؟ از رای خوبان، یا کمتر بدتران، کم کنی، که به چه چیزی و چه کسی مثلا اعتراض خودت را نشان بدهی؟! آن زمان البته هنوز واژه «بصیرت» نقل زبان‌ها نشده بود، مثل نقل و نبات، و الا پاسخ‌های مداوم من به دوستان پدر، مصداق بارز «بصیرت‌افزایی» بود! هر چیز که گفتند، پاسخی فراخور بحث حواله‌شان کردم، اما آخر سر یکی‌شان حرفی زد که من دیگر جوابی ندادم. یعنی جوابی نداشتم که بدهم. این دوست پدر گفت: حسین آقا! تو لحظه شهادت پدرت را اگر می‌دیدی، این همه با ما کل کل نمی‌کردی که چرا به امثال «بابااکبر» رای داده‌ایم. این دوست پدر، بعد از این جمله که گفت، جمله مهم‌تر، حکیمانه‌تر و در عین حال معماگونه‌تر و عجیب‌تری نثار من کرد و گفت: گاهی شاید بد نباشد که ما بر فرض مثال کار اشتباه کنیم، تا برخی حضرات، قدر یک عمر کار درست این ملت را بفهمند!
دو: حالا که من دستی بر قلم دارم، در تحلیل جمله آن روز دوست و همرزم «بابااکبر» جمله دیگری می‌گویم: «گرفتن گوش علی‌القاعده کار درستی نیست، اما گاهی بهترین گوشواره، همین است».
سه: اینکه مردم ما همیشه در صحنه حاضرند، دلیل نمی‌شود که گاهی گوش برخی سیاستمداران جامعه را نگیرند. این نکته را هم مثل نکته بالا کوتاه و موجز نوشتم و نیاز به تطویل در آن نمی‌بینم.
چهار: نگاه کنید به سیاستمداران جامعه! از راست گرفته تا چپ، و از چپ گرفته تا جریان چپ اندرقیچی، جملگی می‌خواهند ابواب جمع خود را به بهارستان بفرستند، اما یک سوال. آیا برای خامنه‌ای، آرایش سیاسی مجلس بعدی مهم‌تر است، یا فریضه‌ای به نام مشارکت بالای مردم؟! چرا برخی حضرات بر خلاف ولایت و توده ملت، شعاع دیدشان درازتر از نوک بینی‌شان نیست؟! چرا خیال می‌کنند اگر من و ما و حزب ما و دار و دسته ما نباشد، جمهوری اسلامی پاینده نمی‌ماند؟! چرا برخی آقایان، درست برعکس «آقا» و درست برعکس مردم، جمهوری اسلامی را فرع بر گروه و تشکیلات خود می‌دانند؟! منظورم اتفاقا در این باب، بیشتر حضرات اصولگراست، و الا اصلاح‌طلبان که با عرض معذرت از خاتمی، ول معطل‌اند! خاتمی این روزها وقتی حرف می‌زند، من فقط یک کلمه می‌گویم و آن کلمه چندکلمه‌ای این است: بله! یک کلام هم از چند تا نقطه چین!! از خاتمی در فتنه 88 اسرائیل حمایت کرد و تکلیف کسی که اسرائیل حمایتش کند را امام روشن کرده است.
پنج:
سیاستمداران را کار ندارم، اما در مسؤولان نظام مقدس و عزیز جمهوری اسلامی حتما نمونه هایی نظیر شهدای گرانقدر به وفور -البته نه خیلی هم به وفور!- یافت می‌شود. یعنی کم و بیش- و ان‌شاء‌الله بیش!- هستند مسؤولانی که گفتار و رفتارشان تداعی‌گر یاد و نام شهداست. این را نگویم، حتما کتمان واقعیت کرده‌ام. آیا می‌توان منکر الگو بودن جمهوری اسلامی در میان ملل آزاده دنیا شد؟! اگر نمی‌توان، باید پذیرفت و البته باید خدای منان را شاکر بود که بخشی از این درخشش و تلالو مدیون زحمات همین مسؤولانی است که هم الان بر مناصب قدرت نشسته‌اند. حتما مجلس هشتم از مجلس ششم بهتر است. حتما دولت نهم از دولت سازندگی و اصلاحات بهتر است. اگر بعضی‌ها یک «منحرف» دارند، مع‌الاسف سراپای وجود خاندان سرگشاده، سران فتنه، و آقازاده‌ها «جریان انحرافی» است. جریان انحرافی تمام زورش را دارد می‌زند که بشود مثل آنکه «نامه سرگشاده» نوشت. این مشت، نمونه خروار است. مشت انحراف، نمونه خروار فتنه است.
شش: با این حساب چه شد که نوشتم «من به حاج‌احمد متوسلیان رای می‌دهم»؟! دلیلش واضح است. توضیح می‌دهم:
شش 1: این روزها وقتی می‌خواهی جریان انحرافی را نقد کنی، اولا باید مراقب باشی که در زمین خواص بی‌بصیرت بازی نکنی! ثانیا باید حواست را جمع کنی که در حق خدمات قوه مجریه بی‌انصافی نکنی! ثالثا باید هوشیار باشی که مسائل اصلی را فرعی، و مصائب فرعی را اصلی نکنی! یعنی روشنگری تو باید مو نرود لای درزش.
شش 2: این روزها وقتی می‌خواهی خواص بی‌بصیرت را نقد کنی، اولا باید مواضع، و رفتار و گفتار بعضا خوب کنونی‌شان را هم لحاظ کنی! ثانیا مراقب «جذب حداکثری» باشی! ثالثا هوشیار باشی که مبادا در زمین جریان انحرافی بازی کنی، که کوبیدن بر طبل تفرقه را کمی بیش از اندازه دوست دارد!
شش 3: این روزها وقتی می‌خواهی سران فتنه را بکوبی، اولا باید مراقب باشی که به احدی ظلم نکنی! ثانیا این را هم باید دقت کنی که اصولا مرده را چوب نمی‌زنند، الا آنکه مرده مذکور، زیر پل سیدخندان صبحانه کله پاچه خورده باشد!
شش 4:
این روزها وقتی می‌خواهی جریان‌های سیاسی را دسته‌بندی کنی، اولا باید گاوگیجه بگیری که اصولگرایان محترم، خودشان بالاخره چند دسته‌اند؟! کمیته‌شان 3 نفره است؟! 7 به علاوه 8 است؟! 9 منهای 2 تقسیم بر 5 است؟! رادیکال 12 به توان پاریکال 2 زیر کتانژانت 4 است؟! چی هست پس؟! ثانیا باید بدانی اینکه «انکار اصلاح‌طلبان، انکار واقعیت جامعه است» یعنی چه؟! یعنی شتر دیدی، ندیدی؟! یعنی چون فلان کسک اصلاح‌طلب است، پس اگر اسرائیل به دریا دست بزند، استثنائا این برکه متعفن نجس نمی‌شود؟! یعنی چراغ سبز حتی به منافق‌ترین و ملعون‌ترین فتنه‌گران جنبش سبز؟! یعنی ترحم بر پلنگ تیزدندان عاشورای سال 88 به قیمت ستمکاری بر گوسفندان؟! یعنی جذب حداکثری، یا سوءاستفاده از جذب حداکثری؟! یعنی اصلاح‌طلبان بی‌گناه، یا گناهکارترین اصلاح‌طلبان؟!
شش 5:
این روزها گیرم یکی بخواهد «عمار» باشد، یعنی به سرش زده که بصیرت افزایی کند، اولا باید مراقب باشد در زمین جریان انحرافی، زمین خواص بی‌بصیرت، زمین سران فتنه، زمین اشراف، زمین آقازاده‌ها، زمین کسانی که از زاویه درست، علیه این و آن موضع‌گیری نمی‌کنند و همان حرف‌های باب میل منحرفین را می‌زنند و از همه مهم‌تر در زمین آمریکا و اسرائیل بازی نکند. سوال اساسی اینجاست: مگر این زمین خواران، زمین دیگری هم باقی گذاشته‌اند که بکر باشد و بشود در آن بازی کرد؟! این وسط عمار فرضی قصه ما در کدام زمین می‌تواند و قادر است که بازی کند، در حالی که آن زمین متعلق به هیچ کدام از این دار و دسته‌ها نباشد؟! آیا عمار داستان ما باید در هوا و فقط گرگم به هوا بازی کند؟! ثانیا گیرم این جناب عمار آمد و در راه بصیرت افزایی یک خطایی کرد. آیا پرونده رسیدگی به جرائم او را هم مثل برخی پرونده‌ها باید از نوبت رسیدگی خارج کرد، یا خارج از نوبت به پرونده‌اش رسیدگی کرد؟! آیا برای آرام کردن فضا با این عمار بشدت باید برخورد کرد؟! به کدام شدت؟! به همان شدت برخورد با «ف.ه» یا به همین شدت برخورد با سیدخندان؟! آیا منظور از «برخورد با شدت» قوه قضائیه، روبوسی شدید و دست دادن غلیظ قوه مجریه با فتنه‌گران است؟! آیا اینکه قوه قضائیه می‌گوید ما بشدت با هر متخلفی برخورد می‌کنیم، یعنی خاتمی و اعوان و انصارش در انتخابات مجلس پیش رو بشدت باید بخورند به قوه مقننه، و متعاقب این تصادف، به جای بیمارستان یا احیانا قبرستان، رهسپار «بهارستان» شوند؟! ثالثا آمدیم و این عمار مورد نظر در عین داشتن بصیرت، از این سیاست چیزی دستگیرش نشد، کسی هست این بازار آشفته و کارزار شلخته را برای ایشان توجیه کند؟! یا بدبخت بی نوا باید عطای عمار بودن را به لقای بد لقای فتنه‌گران ببخشد؟! آیا این ننه مرده را کسی مجبور کرده عمار باشد؟! آیا عده‌ای عمار درجه یک هستند؟! آیا عمار بودن و عمار شدن هم طبقاتی و قرقاطی است؟!
***
آری! اینگونه می‌شود که من، همان منی که روزگاری متعرض همرزمان پدر بودم، از دوستان «بابااکبر» نحوه شهادت ایشان را می‌پرسم و دست به قلم می‌برم و «دل نوشت» می‌نویسم و می‌نویسم که «من به حاج‌احمد متوسلیان رای می‌دهم»، و الا ما روزگاری خودمان در عهد شباب، در ردیف استدلالیون بودیم، اگر نه پا، که لااقل احساس مان چوبین بود! هم الان هم اگر کسی به من بگوید، ما به چه کسی باید رای بدهیم، به او می‌گویم حتما بگردید و از میان بهترین‌ها، عالی‌ترین‌ها را انتخاب کنید، یا آنجایی که بین بد و بدتر گیر کرده‌اید، به همین جناب بد رای بدهید! این را کتمان نمی‌کنم که می‌گویم، اما چون می‌دانم پدرم در عملیات الی بیت‌المقدس چگونه به شهادت رسید، متاسفانه یا خوشبختانه باید دوباره تاکید کنم که «من به حاج‌احمد متوسلیان رای می‌دهم».
شما اما اشتباه مرا نکنید! شما به گوشواره من نگاه نکنید! این همه عمار، بگذارید حالا یک نفر بی‌بصیرتی کند! این همه خوب، بگذارید حالا یک نفر بد باشد! این همه سیاستمدار و همه هم لابد بصیر، بگذارید حالا یک نفر از زبان اهل سیاست، چیزی سر در نیاورد! نه به این فرد آس و پاس، ظلم کنید، نه او را از شمول جذب حداکثری خارج کنید، نه برایش آیه استرجاع بخوانید، نه به او دستبند بزنید، نه زندانی‌اش کنید، نه ناسزا بارش کنید، نه حتی از او سوال کنید که مگر پدرت چگونه در شب شروع عملیات الی بیت المقدس که به فتح خرمشهر توسط خدا انجامید، به شهادت رسید؟! او را رها کنید به حال خود باشد. «علی» را دریابید که چرا در میان این همه عمار، گفت «این عمار»؟! او را رها کنید. اگر مرد هستید، کاری کنید رهبر دیگر «این عمار» نگوید. او را رها کنید و در آلومینیوم بالای مزار پدرش از همه انگیزه‌اش برای نوشتن، برای نفس کشیدن، برای ایستادگی و مبارزه و مبارزه و مبارزه، بر سر او چماق بلند نکنید که: «داداش حسین! امیدوارم در سال‌جاری بیشتر به فرامین و اوامر «آقا» توجه کنی». چند روز قبل از هفته قوه قضائیه، یکی از اهالی پای ثابت «قطعه 26» برای من کامنتی گذاشت «خصوصی» که اینجا عینا عمومی‌اش می‌کنم: سلام داداش حسین! اگر اوضاع مثل روال هر سال پیش برود، رهبر انقلاب تا چند روز دیگر با مسؤولان ارشد قوه قضائیه دیدار می‌کنند و بالطبع در چنین دیداری «آقا» بیشتر به محسنات دستگاه قضایی اشاره و از خدمات ایشان تجلیل خواهند کرد و خسته نباشید خواهند گفت. خوب است شما هم عقل کنی و تا آن روز یکی از کارهای خوب قوه قضائیه را بهانه کنی و بویژه از مقامات ارشد دستگاه قضا تعریف کنی، و بعد که «آقا» چند روز دیگر از قوه قضائیه تعریف کرد، همه با هم حال می‌کنیم که ای ول! عجب بصيرتی داشت داداش حسین!
در جواب این دوست عزیز، اما فقط یک خط نوشتم:
برادر خوبم! روز مرگ این قلم، آن روز است که بخواهم در راه دفاع از ولی‌فقیه، چنین محاسباتی را انجام دهم. دیگر از این حرف‌ها نزن! هی داد بیداد! برای نصیحت نویسنده کتاب «نه ده» گمانم آنقدر جا تنگ نشده که به جای صفحه کاغذ، آلومینیوم مزار «بابااکبر» را منقش کنید. مرا رها کنید. علی را دریابید. من چون از نحوه شهادت پدرم مطلعم، نمی‌توانم پشت ولی‌فقیه سنگر بگیرم. «جاده اهواز-خرمشهر» کیلومترها جلوتر از حسینیه ساده جماران بود. برای یوم‌الله 9 دی هیچ کس از «آقا» اجازه نگرفت. ولایت‌پذیری اگر عاشورایی باشد، گاهی به جای «اذن»، «عشق» می‌خواهد. پدرم برای رفتن، از امام اجازه نگرفت. فرق می‌کند ولایت پذیری با مسخره بازی. در خیمه ارباب، شب عاشورا، حسین بن‌علی یعنی امام مفترض‌الطاعه، بهشت را برای اصحاب خویش تضمین کرد و به ایشان فرمود: «بروید». عده‌ای هم رفتند و حتما امام به قول‌شان عمل خواهند کرد، لیکن، ولایت‌پذیری آنان که ماندند، و علی‌الظاهر به سخن سیدالشهدا گوش ندادند، زیباتر نبود؟! در ولایت‌پذیری عاشورایی، بهشت یعنی خود حسین، و بی‌حسین، بهشت، جهنمی بیش نیست. در ولایت‌پذیری عاشورایی، گاهی «عشق» جولان می‌دهد و از «عقل» کاری ساخته نیست. در ولایت‌پذیری عاشورایی، گریبان سران فتنه را رها نمی‌کنند و آنها هم روی مزار پدر طرف، موعظه کردن‌شان گل نمی‌کند و از تمام عشق و شور و عقل و شعور و انگیزه و هدف سرباز، علیه او استفاده نمی‌کنند و زیر نور ماه، خون به دل ستاره نمی‌کنند. الگوی من در ولایت‌پذیری، جگر این میدان را هم داشت و نامش حاج‌احمد متوسلیان بود؛ حیدر صف‌شکن، خط شکن، و کرار سپاه روح‌الله و حضرت ماه که از همه، دوست تا دشمن، فحش می‌شنید. «مالک» بلد است از در خیمه معاویه به عقب بازگردد، این راه را یک بار تا گلوگاه کفر، بلکه تا گلوی معاویه به جلو رفته بود، اما کاش «ابراهیم مالک» کاری نکند که «مختار» هم تا چند شب دیگر مجبور شود مثل مولایش «علی» بگوید «این عمار»؟! پس شما اشتباه مرا نکنید، اما «من به حاج‌احمد متوسلیان رای می‌دهم» من در این انتخاب و در این انتخابات، اتفاقا دنبال نفع خودم می‌گردم. بگذارید یک بار هم ما منافع شخصی را بر مصالح نظام برتری دهیم، مزه‌اش دست‌مان بیاید! شما اما اشتباه مرا تکرار نکنید. رای من یک رای بیشتر نیست و خیلی هم مهم نیست و به خودم ارتباط دارد، اما ترسم از این است که رای من به جای صندوق آرا، سر از «گمرکات رسمی کشور» دربیاورد. با حنجره بریده یک شهید... و صد البته با نام بلند سردار سپاه اسلام، حاج‌احمد متوسلیان بازی نکنید. اجازه بدهید من هم آزادانه رای خودم را بدهم و در زمین مورد علاقه خود بازی کنم. «تبر ابراهیم» را از گمرک رد نمی‌کنند. آتش را در مسیر گلستان، از گمرک رد نمی‌کنند. اسلحه حاج‌احمد، تفنگ حاج‌احمد، سپاه حاج‌احمد، بسیج حاج‌احمد، شهاب حاج‌احمد، کاوشگر حاج‌احمد، امید حاج‌احمد، راه حاج‌احمد، و رای حاج‌احمد را از گمرکات نیمه‌رسمی و هوای نفسی رد نمی‌کنند. این همه که دارد ظلم می‌شود به سپاه، این همه که مظلوم است بسیج، این همه که امروز اعتقاد پیدا کرده «بی بی سی» به همان که تا دیروز «تقلبی»اش می‌خواند، بگذارید به نشانه اعتراض، به نشانه اعتراض به خیلی چیزها و خیلی آدم‌ها و خیلی انسان‌ها و خیلی اصلاح‌طلبان بد و خیلی اصولگرایان خوب، من کار خودم را بلدم و به حاج‌احمد متوسلیان رای مي‌دهم.
***
سردار! بعد از «بیت‌المقدس»، خوب شد که رفتی. تو با آن پای مجروح، دل شکسته، تاب «رمضان» را نداشتی. شکست، نسبتی با غرور مقدس تو نداشت. خوب شد که رفتی. سردار! باز هم «رمضان» نزدیک است. در این کوفه بازار، ابن‌ملجم دارد زبان شمشیرش را تیز می‌کند. تا صدای مرغابی‌ها درنیامده، لطفا عملیات را شروع کن! سردار! سردار! سردار! من به تو رای می‌دهم؛ با رمز «یازهرا».