آرژانتین در کوپای 2011 در خانه‌اش همه آرژانتینی‌ها را در حسرت پیروزی گذاشته و حالا حتی این واهمه ملی به وجود آمده که نکند آلبی چلستی از گروه‌شان هم صعود نکنند. آیا اتفاقی باورنکردنی در شرف وقوع است؟ ملتی که دیوانه فوتبال است و از آن بالاتر، از تیم ملی‌اش آن هم در تورنمنت خانگی فقط برد می‌خواهد، نه‌تنها پس از 18 سال انتظار برای یک جام بزرگ افسرده شده بلکه حالا با 2 تساوی در مقابل بولیوی و کلمبیا احساس تحقیر هم می‌کند. در این بین نمی‌توان نقش فوق‌ستاره بارسا در افول آرژانتین در این سال‌ها را نادیده گرفت یا بهتر است بگوییم بدون نقش بودن مسی در آلبی چلستی! موضوع فقط این نیست که مسی به‌عنوان مهم‌ترین بازیکن تیم آماج بیشترین سرزنش‌ها قرار گرفته بلکه از نظر فنی هم انتقادات زیادی وارد است چرا که ماشین گلزنی بارسا در عرصه بین‌المللی یک پسر بی‌آزار بیش نیست.
بهترین بازیکن جهان نتوانست پارسال در جام‌جهانی 2010 گلی بزند و در 2 کوپاآمه‌ریکای قبلی هم چهره‌ای خنثی بود و در این دوره هم با وجود همه امیدهایی که به ساق‌هایش بسته شده بود بی‌خاصیت‌تر از قبل به نظر می‌رسد. اما آیا همه تقصیرات متوجه خود مسی هستند؟ قطعا نه! در واقع مشکل اصلی در تفاوت‌های تاکتیکی آرژانتین و بارسلوناست.
بازی میانی
کاتالان‌ها 2 پخش‌کننده کاملا موثر به نام‌های اینیستا و ژاوی در خط میانی دارند که در قرار دادن مهاجمان در موقعیت‌های گلزنی نبوغ دارند. مسی هم بی‌تردید از مهارت‌های این دو در دریبل زدن و پاس دادن و قرار دادن مهاجم تیم در موقعیت تک به تک با مدافعان یا دروازه‌بانان حریف بهره‌مند می‌شود اما آرژانتین سال‌هاست درست در مرکز زمین ضعف دارد و این خودش را در بخت‌های اندک مسی و دیگر مهاجمان در هر مسابقه نشان می‌دهد که این خط حمله را از دروازه دور می‌کند. در جام‌جهانی 2010 آرژانتین تحت هدایت مارادونا بسیار ناکارآمد بود چون ورون به‌عنوان یک هافبک نفوذی هیچ موقعیتی نمی‌ساخت .
سبک بازی
هیچ باشگاهی در جهان نمی‌تواند به شناوری بارسلونا بازی کند. تیم پپ گوآردیولا کاملا همسطح است و همگی به خوبی یکدیگر را روی پاس‌های متوالی پیدا کرده و با زمان‌سنجی مناسب حریف را سردرگم می‌کنند که در نتیجه رقبای بارسا به اشتباه می‌افتند. سیستم بارسلونا برای مسی ایده‌آل است چون به او امکان می‌دهد با چند لمس هوشمندانه برای خود موقعیت خلق کند. از طرف دیگر آرژانتین برای بازیابی ریتم فوتبالش در دهه 1970 در عصر مارادونا ناتوان نشان داده و همیشه ترکیب تیم ملی ملغمه‌ای است از سیستم‌های متناقضی که ستاره‌های مختلف با خود از باشگاه‌های مختلف آورده‌اند. به ندرت می‌توان تیم ملی آرژانتین را در حال فعل و انفعالی یکسان دید که این باعث می‌شود مهاجمانی مثل مسی در سیستم گم شوند.
بازی هجومی
گونسالو ایگوآین و کارلوس ته بس ، مهاجمان باکلاسی هستند ولی در مسابقاتی که مسیر بازی هجومی از مسی می‌گذرد آنها عملکردی غیرمنتظره دارند. شاید فقدان ارتباط درونی بین آنها و مسائل درک متقابل ضعف‌ها و قوت‌هایشان است که باعث می‌شود حتی ضربات به سمت چارچوب آنها هم کارآیی بازی‌های باشگاهی را نداشته باشد. در کمپانو، مسی همبازیانی ایده‌آل به موازات خود دارد؛ پدرو و داوید ویا؛ هر یک از این 3 مهاجم آگاهی بالایی نسبت به حرکات و جایگاه 2 نفر دیگر در زمین دارد و در نتیجه آنها بر اساس قوت‌های هم‌تیمی‌‌هایشان به پیش می‌روند.
آخرین امید
اما با وجود تجربیات و نتایج منفی آرژانتینی‌ها با مسی، آنها چاره‌ای ندارند تا برای برون‌رفت از بحران به او اعتماد کنند. تیم ملی آرژانتین باید بداند که در وهله اول این بارسلوناست که از مسی یک فوق‌ستاره ساخته است و هم باید باور کند که امشب در مقابل کاستاریکا باید از آرژانتین همان ترکیبی را بسازد که از بارسای رویایی ساخته است.