دیوانه ایتالیا شدن

از آخرین یکشنبه جام جهانی 2006 در ورزشگاه برلین 5 سال می‌گذرد و خیلی‌ها وقتی می‌خواهند از آن روزها حرف بزنند به نوع شادی فابیو گروسو پس از نواختن آخرین ضربه پنالتی و رستگاری پسران لیپی می‌گویند، بعضی‌ها نیز آن را با نوع خوشحالی کردن تاردلی در فینال 82 قیاس می‌کنند، بخش دیگری از زیر و رو کردن خاطرات به آن ضربه سر معروف زیزو به سینه ماتراتزی بازمی‌گردد یا برخاستن آتزوری با فتح جام از زیر سایه کالچو پولی. حتی کوتاه کردن موهای کامورانتزی توسط گروسو برگی از این نوستالژی است ولی چیزی که سبب می‌شود از «دیوانه ایتالیا شدن» بگوییم نوع اتحاد و هم قسم شدن دارو دسته آتزوری است. گنارو گتوزو از آن روزها به نوعی یاد می‌کند که گویی گلادیاتور‌ها می‌خواهند در میدان نبرد به جنگ بروند، هافبک یاغی لاجوردی‌پوشان می‌گوید «در آن زمان کل تیم تصمیم گرفتیم تا با ارائه نمایش‌های تماشایی چهره دیگری از فوتبال ایتالیا را به جهانیان نشان دهیم» این موضوع به تو نشان می‌دهد فوتبال ساده‌ترین زبانی است که می‌تواند پیوندی ابدی را ایجاد کند، حتی زمانی که می‌خواهی از فرهنگ ملتی سخن بگویی باز هم این فوتبال است که نشانه‌ها را به تصویر می‌کشد. این نقطه، هارمونی زندگی کسانی است که اشتراکشان از فوتبال به یکجا ختم می‌شود.