ديروزیازدهم جولای 2011 (بیستم تیر‌ماه 1390) نخستین سالگرد نخستین قهرمانی اسپانیا در جام‌جهانی بود. یکشنبه 11 جولای 2011، تیکی‌تاکای مشهور اسپانیولی که از مدل بارسلونا به عاریت گرفته شده بود با پیروزی بر هلند در دیدار فینال جام‌جهانی 2010 آفریقای‌جنوبی بر بام جهان ایستاد. آن پیروزی تاریخی به برتری مکتب هنری کاتالان‌ها بر مکتب هلندی تعبیر شد که روزگاری نه‌چندان دور الهام‌بخش آنها بود اما در فینال جام دیگر چیزی از فوتبال شناور نارنجی‌ها باقی نمانده بود و این روح بارسا بود که در ساق پای آندرس اینیستا سرنوشت جام را با آن گل حیاتی، 4 دقیقه مانده به انتهای جام‌جهانی 2010 رقم زد. «آندرس» قهرمان کوچک اسپانیا پس از زدن گل دیرهنگام قهرمانی به کنار زمین رفت تا علاوه بر یادگار ورزشی، خاطره‌ای اخلاقی هم از خود به یادگار بگذارد. او پیراهنش را کند تا زیر آن جمله «دنی ژارکه تو همیشه با ما هستی» ظاهر شود، ژارکه، کاپیتان اسپانیول و همکلاسی سابق او در آکادمی لاماسیای بارسلونا بود که یک سال پیش از فینال تاریخی به ناگهان درگذشته بود. یک سال پس از آن گل، روزنامه مارکا به سراغ اینیستا رفته و با او گفتوگو کرده است.
* * *
یک سال پیش جام‌جهانی با نام آندرس اینیستا برای همیشه به تاریخ پیوست.
این واقعا یک «برند» است و من از اینکه در تاریخ جای گرفتم به خودم می‌بالم و با آن لحظه تاریخی زندگی می‌کنم و شاد هستم.
چه چیزی در تو تغییر کرد؟
از نظر بیرونی عوض شده‌ام ولی در درونم همانی هستم که بودم.
11 جولای چگونه روزی بود؟
من آن را خیلی معمولی به یاد می‌آورم، تقریباً مثل هر بازی دیگری. به یاد می‌آورم که همه ما چقدر آسوده بودیم. نمی‌توانم توضیح دهم که چرا با اینکه در چنان لحظات بزرگی در فینال جام‌جهانی برای اسپانیا بازی می‌کردیم آن‌قدر راحت بودیم.
آیا در لحظاتی از زندگی‌ات تا پیش از آن لحظه تصور می‌کردی که قهرمان تمام کشور شوی؟
نه، سال 2006 پس از شروع بازی در تیم ملی در آلباسته، یعنی یکی از بزرگ‌ترین اتفاقات زندگی‌ام، خیلی سخت بود که تصور کنم پس از 2 سال جام ملت‌های اروپا را ببرم و بعد هم جام‌جهانی را. حتی بردن یکی از این دو جام یک دنیا می‌‌ارزید و اسپانیا هم اینقدر جهانی نشده بود.
می‌توانی بیان کنی که درست پیش از ضربه آخر در سکوت ورزشگاه چه می‌شنیدی؟
لحظه‌ای خارق‌العاده بود. به نظر می‌رسید که همه داشتند به پا می‌ایستادند ولی در همان حال منجمد شده بودند و در همان حال من داشتم می‌جهیدم ولی من می‌دانستم که این موقعیت فرا می‌رسد، چرا؟ نمی‌توانم بیان کنم ولی می‌دانستم. آن توپ باید گل می‌شد، زمان اسپانیا فرا رسیده بود. چیزهای خیلی بیشتری در انتظارم بود و بعد دویدم به گوشه زمین تا جشن بگیریم، ایکر جام را بلند کرد و لحظات ویژه دیگری که برای همیشه با ما باقی خواهند ماند.
عکسی هست که نشان می‌دهد تو داری به سمت گوشه زمین می‌دوی و داری به نقطه ای نگاه می‌کنی...
البته می‌دانستم که در هجده‌قدم تنها هستم. من در حال دویدن نگاه می‌کردم ولی نمی‌توانم دقیقا بگویم چه می‌دیدم. آن دقیقه 116 یکی از خاص‌ترین لحظات زندگی‌ام بود.
آیا هیچ تصویر واضحی از آنچه در آن گوشه زمین اتفاق افتاد نداری؟
بیشتر از تصویر، صداها یادم هست.
وب را دیدی و...
من روی چمن افتادم. ویکتور والدس داشت به سمتم می‌دوید ولی هیچ کلمه‌ای رد و بدل نشد. فقط فریاد بود و فریاد.
و بعد یادبود دنی ژارکه.
پیش از فینال روزهایی بودند که سرم را در دست می‌گرفتم تا آنچه را گذشته به یاد بیاورم.
در اتاق دربسته من بودم و سرخیو ناباس که پیراهنی با عکس «پوئرتا» (همبازی درگذشته‌اش در سویا) می‌پوشید. من در آن لحظات مشغول فکر بودم. من بعد با تورس مشورت کردم که از تیم ملی زیر 19 سال همیشه همراه دنی (ژارکه) بود، از وقتی که قهرمان اروپا شده بودیم. تورس گفت: «همان چیزی را که درباره دنی فکر می‌کنی انجام بده!» و با آوردن نام دنی ژارکه، نام او هم تاریخی شد.
همه اینها مربوط به پیش از آغاز بازی فینال بودند؟
بله، من پیش فیزیوتراپ تیم ملی رفتم و گفتم این جمله را روی زیر پیراهنم بزند و وقتی او داشت این کار را می‌کرد به زمین رفتم تا گرم کنم. وقتی به اتاق هتل بازگشتم، پیراهن دنی آنجا بود ولی حتی پس از گل هم فکر می‌کنم که آن پیراهن من را واداشت گل پیروزی را بزنم.
رابطه ژارکه با اینیستا چگونه بود؟
او دوستی خوب بود که همیشه در کنارم بود. من همیشه از او چيزهايي مي خواستم. تصویر جام‌جهانی مهم‌ترین خاطره‌ای نیست که از او دارم چون در واقع او برای همیشه در یاد من بوده و هست.
وقتی نام «ساکرسیتی» (ورزشگاه فینال جام 2010) را می‌شنوی چه حسی به تو دست می‌دهد؟
صحنه‌ای که ما در آن قهرمان جهان شدیم، زمینی که همیشه در خاطر خود خواهیم داشت.
سبک قرن بیست و یکمی فوتبال اسپانیا را چطور توصیف می‌کنی؟
مدت‌هاست که این روش در تیم ملی دنبال می‌شود. این چیزی است که احساس خوبی نسبت به آن داریم و آن را به خوبی پیاده می‌کنیم. دل‌بوسکه هم می‌دانست چطور باید از این گروه بازیکنان بازی بگیرد. وقتی اوضاع خوب پیش می‌رود و اسپانیا هم نتیجه می‌گیرد،
پس باید گفت این روش جواب داده و قدرت
پیدا كرده است.
تو قهرمان جهان لقب گرفتی ولی بعد چند ماه سخت را گذراندی؟
درست است که با آسیب‌دیدگی و مسائل دیگر سختی کشیدم ولی برای من موفقیت در کار به هر چیزی می‌ارزد. اما در زندگی هیچ چیز آسان به دست نمی‌آید. هر چیزی بهای زیادی دارد. باید تلاش کنی تا برمشكلات غلبه کنی. این فوتبال من بوده است و هر بازیکن دیگری همین‌طور بوده است. مصدومیت‌ها به تو یاد می‌دهند تا رشد کنی و نسبت به آن چه نداری حریص باشی.
مثالش جام‌جهانی بود. ما در دور نخست مدعیان قهرمانی را به زمین فرستادیم ولی باختیم.
ما می‌دانستیم این مدعی بودن خطرناک است. ما همیشه با توقعات بالایی به جام جهانی می‌رفتیم. حرفی نیست، ضربه سوئیس واقعا بزرگ بود ولی تیم در همان دوران دشوار بزرگ بودنش را ثابت کرد و محدودیت‌‌ها را شکست.
اسپانیا یا بارسلونا؟كدام اولويت دارد؟
هیچ‌کدام. بارسا باشگاه زندگی من است و جایی که باید خوب کار می‌کردم تا به تیم ملی برسم.
حالا اینیستا نامی دوست‌داشتنی است در اسپانیا. دوست‌داری سال‌ها بعد در اسپانیا چطور از تو یاد شود؟
به عنوان شخصی که همه چیزش را فدای باشگاه و تیم ملی‌اش کرد و در زمین صادق بود.
آیا از اینکه کمتر از یک سال پس از قهرمانی جهان آن اتفاقات تاسف‌آور در ال‌کلاسیکوهای فصل قبل رخ داد متاسف نیستی؟
این چیزها در فوتبال رخ می‌دهد ولی ما دوران زیادی را در زندگی می‌گذرانیم. همه چیز می‌گذرد و هیچ چیز ابدی نیست.