کنار دریای فریدون‌کنار، با علی فلاح و آقامنصور و چندتای دیگر لم داده‌ایم به ساحل، شاید هم نشسته‌ایم به گل، بعد از یک «جت‌اسکی» که جز جراحت دست و پا چیز دیگری عایدمان نکرد. همه گرمیم؛ گندش، یعنی دردش بعدا درمی‌آید. از اول هم گفته بودم به بچه‌ها که این قرتی‌بازی‌ها مال ما نیست. دارند همان هندوانه‌ای را می‌خورند که دقایقی پیش سهیل کریمی با چند مشت رفت توی کارش. تا به حال هندوانه را با اسانس شن و آب شور دریا نخورده بودم، که خوردم. حال به هم زنی، که بیا و ببین! بچه‌ها اغلب سایبری‌اند. سهیل اما بیشتر با «پاراچنار» معروف است و اینکه چند سال پیش اسیر آمریکایی‌ها شد در بین‌النهرین. محسن اردستانی در «مبارزکلیپ» کلیپ می‌سازد. احسان پارسامهر مسؤول «پلاکفا» است. «عکاس مسلمان» هم هست، با همان دوربین جانبازش که توسط بچه‌های وزارت پیدا شد در یک خانه تیمی و پشت هم دارد از ما عکس می‌گیرد، با دوربینی که لنزش می‌رسد آن سوی آب، و چقدر هم سنگین. یکی، دو تای دیگر هم هستند که هم الان دارند تاکید می‌کنند اسم ما را نبر، به شهوت گمنامی، و از این اداها. هوا هم به نسبت تیرماه خوب است، برخلاف دریای توفانی و مواج. خبری از رطوبت و شرجی نیست. راحتیم. باد دارد می‌وزد و تکان می‌دهد موهایم را. طبیعی‌ترین کولر ممکن، و سخت مفرح ذات، کار ذات اقدس. تا تمام نشده شارژ این لپ‌تاپ همیشه همراه، من که فعلا نشسته‌ام به نوشتن، با این ذکر که یکشنبه عصر از «هراز» آمدیم؛ بدون زن و بچه، با یک ون سبز. به یاد عصر تجرد. با این هدف که دیگر افسران جنگ نرم را از سراسر کشور زیارت کنیم که کردیم. یکی‌شان از بندرعباس آمده بود و نصف شب دیشب هنوز خسته و کوفته، جاکن نشده بودیم که آن وقت شب مرا شناخت و جلو آمد و گفت: بده ساکت را من ببرم. دادم. تا برسیم اتاق، فهمیدم از آن فضول‌هایی است که به همین راحتی ول نمی‌کند معامله را. چی شد که زندان رفتی؟! چی شد که آن نامه عذرخواهی را نوشتی؟! چی شد که با گرمکن آمده‌ای؟! چی شد که عکست را برداشتی از وبلاگ؟! چی شد که این همه مو؟! این همه ریش؟! و سوال آخر: می‌شود یک انتقادی بکنم؟! که گفتم: نه! تا نماز صبح زیاد وول خوردم، اما خوابم نبرد. بعد از نماز اما خواب چسبید، زیر کولری که بادش خشک بود و با آدم مهربان نبود. در راه توقفی کردیم در امامزاده هاشم که در قزوین- رشت، یک کپی دارد برابر اصل؛ به خواندن نماز و خوردن شام، در یک رستوران که به لعنت خدا نمی‌ارزید. دیزی کثیفی بود. آش هم خوردیم؛ همه دوغ، من رشته، اما احسان نخورد، با این رعایت آداب که معده‌ام حساس است! هرکدام سر جمع 9 رکعت نماز خواندیم در صحن امامزاده که 3 تا مغرب و 2 تا عشای شکسته و 2 رکعت هم نماز زیارت. بیشتر از سر عادت. برای امامزاده‌ای که نمی‌شناختیمش. این روزها کلا به کلمه «زاده» حساسیت پیدا کرده‌ام. رفتم و باز هم از سر عادت چسبیدم به ضریح و خواندن فاتحه‌ای. یک 2 تومنی هم انداختم داخل ضریح، که پر بود از اسکناس. انگار شعبه‌ای از شعبات بانک ملی، اما بدون کارمند و خلوت و بی‌نیاز از گرفتن نوبت. داشتم فکر می‌کردم که این همه پول، راستی! خرج چه چیزی می‌شود؟! واقعا نذورات است یا مالیاتی که عاشقانه می‌پردازیم برای رفتن به بهشت؟! در همین افکار بودم که فهمیدم طرف خانم‌ها اسکناس‌هایش عمدتا 5 هزار تومانی، بلکه 10 هزار تومانی است، اما طرف ما آقایان، حتی یک بی‌رحم لامروت، سکه 250 ریالی انداخته بود؛ کانه صدقه‌ای به گدایی، در شب جمعه‌ای! از طرف خانم‌ها صدای جیغی آمد که معلوم بود طرف خیلی مشکلش حاد است، اما نماز خواندن یک پسربچه خیلی به من چسبید. گمانم حتی به تکلیف نرسیده بود. با لحنی خوش می‌خواند، و سجده‌ای مطول که ماتم کرد، قطرات اشکش بعد از سجده. گریه در سجده، سعادت است. از روی عادت نمی‌توان همچین کرد. بعد هم به تشر بچه‌ها از امامزاده زدم بیرون. من در این‌بارگاه بیشتر زائر پسرک بودم، تا امامزاده هاشم. اما راننده ون! مرد کم‌حرفی است که مسافرکشی، دومین شغل شریفش محسوب می‌شود تا بچرخد چرخ زندگی‌اش. رفت و برگشت ما را با احتساب یک شب و روزی که در فریدون‌کنار می‌گذراند، حساب کرد 250 هزار تومان. آن هم با چک و چانه، و حتی این خاطره که روزی در چنین سفری، مسافرانش در امامزاده هاشم قالش گذاشتند، بی‌آنکه کرایه را حساب کنند. یعنی لامذهب‌ها، اصلا قصدشان شمال نبود، و همین که به امامزاده هاشم رسیدند، به بهانه زیارت و استراحت و دستشویی رفتند که رفتند! این مدلی‌اش را نشنیده بودم. از امامزاده هاشم تا فریدون‌کنار، چند باری مردیم و زنده شدیم تا رسیدیم. ون‌ها عمدتا عقب‌شان بی‌حد خشک است و انگار فنر ندارد؛ بگذریم که راننده خیلی بد می‌رفت و پیچ‌ها را همچین تند می‌پیچید که انگار امتیاز داشت! برای‌مان اما فیلم «پری» را گذاشته بود که رقبتی به دیدنش نداشتم. نه من، و نه دیگر ساکنین ون. از هر دری سخنی گفتیم تا رسیدیم. با سهیل مرور کردیم خاطرات فلان هفته‌نامه را که عجب دورانی بود نخستین روزهای روزنامه‌نگاری من، و از کجا هم شروع شد! یک مقدار هم به غیبت «میم» گذشت که معمولا بد تا می‌کرد با بچه‌ها. و از این حرف‌ها. شوخی و جدی. الساعه دارد تکان می‌خورد چراغ این بیل بیلک! یعنی که باید فاتحه شارژ لپ‌تاپ را تا دقایقی دیگر بخوانم.سهیل دوباره زده به آب. محسن روی شن «قطعه 26» نوشته که تقدیمش کند به «قطعه» در یک کامنت که البته خیلی وقت است نمی‌گذارد. بچه با حجب و حیایی است با چشمانی سبز که آدم را یاد خوبان لبنانی می‌اندازد و وقتی لطیفه‌ای چیزی تعریف می‌کنی، حتما می‌خندد! از مهربان‌های سایبر است.جماعت دور و برم قرار است در کلاس آموزشی نقش «استاد» را هم بازی کنند و هر کدام، چیزی به دیگرانی که از همه جای کشور کوبیده‌‌اند و به فریدون‌کنار آمده‌اند، یاد بدهند. نمی‌دانم آیا از دل همچین کلاس‌هایی، هنرمندی هم بیرون می‌آید یا اینکه ذوق و هنر اصولا کلاس‌بردار نیست، اما خوب می‌دانم ما سایبری‌ها نیاز داریم به دیدن همدیگر. ما بسیجی‌ها نیاز داریم به دیدن همدیگر. ما حزب‌اللهی نیاز داریم به دیدن همدیگر. از جمله مشکلات ما این است که کم هم را می‌بینیم و کم پای حرف‌های هم می‌نشینیم. ما احتیاج داریم به چنین اردوهایی، حتی بی کلاس.
ما به دریا به ساحل به کوه به کمر نیاز داریم. ما به تفریح نیاز داریم. ما به شوخی و مزاح و خنده نیاز داریم. ما نیاز داریم که بدون واسطه دروغ و تهمت و غیبت، دمی کنار هم چشم در چشم شویم و از نزدیک همدیگر را ببینیم و درباره همه چیز با هم گپ بزنیم. این بود که قبول کردم این سفر کوتاه را، و الا راستش اصلا حوصله نبود. خودم را می‌گویم؛ بیم دارم که به جای شنا کردن در دریا، غرق شوم در دریای اینترنت. دریای سیاست. دریای زندگی. کار. کار. کار. حتی 13 روز عید هم کارم را تعطیل نکردم و نوشتم و نوشتم. همان کار که سال گذشته هم در «عمره» و هم در «تمتع» انجامش دادم. نمی‌دانم این پرکاری را دوست دارم، یا برایم عادت شده، یا که چی؟! خیلی کار نکرده دارم. از رمان و سفرنامه حج بگیر تا خیلی کارهای زخمی دیگر. بهتر است بی‌خیال شوم دمی و بروم درون آب. سهیل دارد صدایم مي‌کند. هر آنچه تا الان نوشته‌ام «سیو» می‌کنم و بنا دارم بروم داخل آب که می‌بینم هنوز شارژ این لگن تمام نشده. گاهی آدمی لازم است بر هوای نفسش غلبه کند و تفریح کند. دل می‌کنم از نوشتن و بلند می‌شوم تا بعد از چند تا عکس یادگاری، تنی بزنم به آب... و می‌بینم کمی آن طرف‌تر از ساحل ما دختر و پسری دور از چشم گشت ارشاد، نشسته‌‌اند به عاشقی. سهیل می‌گوید: کجا را داری دید می‌زنی؟! بیا دیگه... می‌روم، اما هنوز شارژ این لکنته تمام نشده!
***
همه داخل دریا هستیم؛ انگار که ماهی! بالای سر ما چند مرغ دریایی، پروازشان دیدنی است. کمی بالاتر خورشید است که دارد به ما و دریا و جت اسکی پهلو گرفته کنار ساحل و مرغان دریایی و آن 2 تا عاشق و معشوق و کل گیتی به یکسان می‌تابد. آقا منصور دارد داد می‌زند: بیا این ور، غرق می‌شی، کار می‌دی دست مان! اینجا، داخل خزر، به یک ماهی می‌مانم که نگران است مبادا آن سوی ساحل، آدمی غرق شود در خشکی آن چیزی که «زندگی» نامش گذاشته! اینجا، یعنی در این دنیا که پا نداد؛ شاید بعد از مرگم، نفسی به راحتی کشیدم! ساعتی بعد رفتم زیر دوش تا دریایی به این عظمت را با چند قطره آب گرم، پاک کنم از خودم!... و همین‌هاست که خدا به آدمی، نه لیاقت ماهی شدن داده است، نه شایستگی مرغ دریایی شدن. اینکه حالا به چه دلیل، ما را کرد خلیفه خودش، باید دید کی حالا به ما گفته «آدم»؟!... «چو عضوی به درد آورد روزگار»، تازه دارد خودش را نشان می‌دهد؛ کنار ساحل، گفتم که؛ گرم بودیم! اگر بدانی چقدر آرنجم دارد درد می‌کند؛ آ...خ!
***
در راه برگشت، لاستیک ون ترکید. زاپاسش هم انکشف که پنچر است! اذان صبح روز سه‌شنبه رسیدیم تهران. خلوتی رسیدیم. این خشکی، این برهوت، نجات غریق می‌خواهد. کاش یکی هم اینجا پیدا می‌شد و نهیب می‌زد که زیاد جلو نرو! می‌ایستم آخرین صف نماز جماعت صبح مسجد امام حسن (ع) در نخستین میدان شهرک شهید
محلاتی... .
***
دلپیچه دارم؛ چای و نبات را می‌خورم و بعد از آن همه آب، بنا می‌کنم به خواب. برادرم می‌گوید: چشمت قرمز شده، خیلی خسته‌ای!