قرار نبود این‌طور شود. درست است که آرژانتین با پیروزی قاطع بر کاستاریکا در کوردوبا و خیلی دیر از گروهش صعود کرد و آن هم به عنوان تیم دوم پس از کلمبیای 7 امتیازی ولی فراموش نکنیم که تا 2 شب وقتی هر 3 مدعی اصلی کوپاآمه‌ریکا، آرژانتین، برزیل و اروگوئه در 2 بازی نخست خود متوقف شده بودند، موج بدبینی‌ها حتی آرژانتینی‌ها را هم فرا گرفته بود. در واقع برای اولین‌بار در تاریخ 101 ساله رقابت‌ها بود که مدعیان اصلی پس از 2 مسابقه هیچ نشانی از مدعی نداشتند. تا پیش از پیروزی آرژانتین بر کاستاریکا آنها هم مانند اروگوئه و برزیل با 2 امتیاز در گروهشان سوم بودند و این مضحک بود که پادشاهان فوتبال آمریکای‌لاتین باید به جای قهرمانی بر سر 2 سهمیه تیم‌های سوم که به مرحله بعد صعود می‌کنند، می‌جنگیدند بویژه برزیل و آرژانتین که همین جایگاه سوم را هم مرهون گل‌های تساوی‌بخش دیرهنگام مقابل پاراگوئه و بولیوی هستند.به نظر می‌رسد قانون کهن کوپاآمه‌ریکا منسوخ شده باشد. مشکل فقط در گل‌های اندک این دوره نیست که انگار کوپای واقعی تازه قرار است از دور سوم مرحله گروهی آغاز شود. از طرف دیگر تنها تیمی که تاکنون گل نزده اکوادور است که آنها را یکی از قدرت‌های رو به رشد آمریکای‌جنوبی در سال‌های اخیر می‌شناسند. در عوض ونزوئلا و پرو به اضافه کاستاریکا و مکزیکی که با تیم زیر 23 سالش به آرژانتین آمده همگی بهتر از آن چیزی ظاهر شده‌اند که تصورش می‌رفت. پس آیا دیگر در قدیمی‌ترین تورنمنت جهانی فوتبال، خبری از سقف و کف هست؟ تا پیش از دور سوم مرحله گروهی در میان 12 تیم و طی 12مسابقه تنها 5 تیم پیروز شده بودند؛ کلمبیا، شیلی، ونزوئلا و پرو و 7 مسابقه دیگر حاصلی جز تساوی نداشت.حتی پرگل‌ترین بازی کوپای سی و چهارم که کیفی‌‌ترین آنها هم محسوب می‌شود با تساوی 2 بر 2 برزیل و پاراگوئه به پایان رسید. قانونی که در جام‌های جهانی، نزدیک به 21 سال پیش در 1990 و به‌واسطه ظهور شیرهای رام‌نشدنی کامرون منسوخ شد و مفهوم قدرت از پیش فرض شده در یک تورنمنت مهم را هم بی‌مفهوم کرد خیلی دیر به کوپاآمه‌ریکا رسیده است. می‌توان برای توجیه نزدیک شدن سطح رقابت در این کوپا، کمی از فوتبال فاصله گرفت و از زاویه نگاهی اجتماعی، سیاسی و اقتصادی به دلایل رشد فوتبال امثال ونزوئلا و خیزش دوباره پرو، کلمبیا و شیلی نگاه کرد. آیا اتفاقات این زمستان (نیم کره جنوبی) حاوی یک پیام فرافوتبال که حاکی از توسعه ملت‌های لاتین باشد نیز هست؟ تا آنجا که به فوتبال مربوط می‌شود باید اول اتفاقات درون مستطیل سبز را تحلیل کرد. اگر کار برزیل و آرژانتین را هم برای پیروزی در بازی سوم و صعود از گروهشان آسان فرض کنیم اما دست‌کم باید درباره اروگوئه‌ای که بامداد فردا با امیدهای مکزیک مواجه می‌شود، آن هم در حالی که شیلی و پرو با 4 امتیاز بالاتر از آسمانی‌پوشان هستند بعید نیست به تقسیم امتیازات با یکدیگر می‌‌اندیشند، بدبین بود. بهترین تیم آمریکای‌جنوبی در زمستان گذشته در جام‌جهانی 2010، این زمستان اسیر همان قانونی شده که فورلان و یارانش را تا نیمه‌نهایی جام‌جهانی بالا برد. قانون فوتبال محتاطانه، محکم و البته جاه‌طلبانه، بدون احساس نیاز به خود‌نمایی‌های احساسی مرسوم در فوتبال آمریکای‌لاتین. در حقیقت این بزرگ‌ترین راز اتفاقات عجیب کوپای 2011 آرژانتین است. بیش از آنکه بخواهید سروقت مشکلات و مصائب فنی و فردی 3 غول قاره بروید، باید تحلیل درباره آن 6 تساوی‌شان در 2 بازی تحت عملکرد غیر‌منتظره ونزوئلا، پرو، شیلی، کلمبیا، کاستاریکا و حتی تاحدودی بولیوی (تنها در شب اول و مقابل آرژانتین میزبان) آغاز کنید. بدین معنی که کشورهای آمریکای‌جنوبی دیگر تنها با قلبشان فوتبال بازی نمی‌کنند بلکه الگوهای توسعه در این سال‌ها به فوتبالشان هم رسوخ کرده تا آنجا که لازم شد با مغزشان فوتبال را به بازی بگیرند، البته ظهور ستاره‌های جدید را هم فراموش نکنید. پاراگونه در این مسیر برای اغلب آنها یک الگو محسوب می‌شود. تیمی که با سختکوشی، اتحاد و تفکر هدفمند (و شاید از نگاه بعضی‌ها نتیجه‌گرایانه) در 4 جام‌جهانی متوالی بویژه جام نوزدهم عملکردی درخشان داشت. جالب اینجاست که حالا خود پاراگوئه مثل همسایه پرافتخارش اروگوئه، به سرعت از این غافله توسعه عقب‌مانده و تیم دوم گروهی است که انگار وارونه شده و ونزوئلا در صدر آن قرار دارد. ونزوئلایی که شاید در زمان خواندن این ستون، امروز صبح زود پاراگوئه را هم در هم شکسته باشد.