آن 8 سال، مثل این 8 ماه، عده‌ای از آدم‌ها، مثل «حسین» و «امیرحسام»، «نوربالا» می‌زدند، اما الان به جای آدم‌ها، ماشین‌ها «نوربالا» می‌زنند در چشم و چراغ این ملت. این روزها همه پلاک‌ها «سیاسی» شده‌اند؛ دولتی شده‌اند، مجلسی شده‌اند، قضایی شده‌اند، فضایی شده‌اند، دیپلماتیک شده‌اند، جز «پلاک شهید» که هنوز هم حکومتی مانده است در خاک والفجر. حالا مهتابی‌ها شده‌اند منبع نور! «و لیال عشر»؟! عده‌ای در سقیفه واپسین، پشت به ماه، می‌خواهند به خورشید، سلام کنند. در ناحیه انحراف نمی‌توان «زیارت ناحیه» خواند. و من دنبال یک واژه می‌گردم که بگذارم به جای «جریان انحرافی». این 2 کلمه، همه خباثت عاشقان مناطق آزاد را نمی‌رساند. در منطقه آزاد تجاری، به تنها مهره‌ای که نمی‌توان «کیش» داد، کالای قاچاق است! من نمی‌دانم با همین چند جمله که گفتم، دارم در زمین کدام مهتابی بازی می‌کنم، اما کاش به جای «ریسه نور»، ریشه می‌زد ظهور. عده‌ای «مهدی» را دوست دارند، چون خیال می‌کنند غایب است و از «ماه» بدشان می‌آید، چون مطمئنند «کامل» است، بویژه در نیمه شعبان. بس است از بس به ریش خودمان خندیدیم. در کوچه پس کوچه ساده انتظار، «دکترین مهدویت» برای یعقوب، یوسف نمی‌شود. «مهدی» نام آسانی است، اگر «مهدی یاوران» سخت نکنند «مهدی باوری» را. «مهدی» نام آسمانی است؛ می‌آید. چشم تاریخ باید چند پلک دیگر بزند، اما کاش شیرینی را با طعم غیبت نمی‌خوردیم. کاش موقع نوشیدن شربت، می‌گفتیم: «سلام بر حسین تشنه لب». کاش تهمت نزنیم به آن پیرمرد روستایی که با یک دنیا امید و آرزو آمده جمکران تا از شهر فاصله بگیرد. در شهر، ماشین‌ها «نوربالا» می‌زنند، اما آدم‌ها نوری ندارند. در شهر زور آدم‌ها بیشتر از وجدان‌شان است. من اما هوس «شهر رمضان» کرده‌ام؛ «الذی انزلت فیه القرآن». تا «ربنای مسجد ارک» چقدر مانده؟! تا سماور کنار سفره. تا اینکه امام زمان روزه‌اش را با نام عمویش ابوالفضل باز کند. عده‌ای فکر می‌کنند علقمه، خرافه است. من که گمان نکنم خواندن «زیارت عباس» از آداب نیمه شعبان نباشد.
ام‌البنین! حالا که صدای جشن ما به گوش منتظر یوسف زهرا نمی‌رسد، تو به «مهدی» بگو بیاید، و الا ما را انتظار نمی‌کشد، اما مادر شهیدی را کشت... و در کربلا پدر شهیدی به نام «سیدالشهدا» گفت: «الان انکسر ظهری». شب قدر ما شب عاشوراست. نیمه شعبان ما شب عاشوراست. شب عاشورا اما ادامه روز تاسوعاست. روز تاسوعا هنوز تمام نشده. هنوز در علقمه، آب هست. شاید ما در نیمه شعبان، کم روضه «عباس» می‌خوانیم، که نمی‌آید آن مرد که به «عباس» می‌گوید «عمو». ولایت دارد «عباس» بر آب، بر ادب، بر هر گلوی خشکیده‌ای. خیمه ام‌البنین، چشم و چراغ امام زمان است. مادر آن شهید گمنام، اما گمانم، فردا برود رحمت خدا. بعد از این همه انتظار، حالا وقت خوبی است برای رفتن. انکار مادران شهدا، انکار حقیقت جامعه است! مصلحت‌پرستان واقعیت‌دوست، چه می‌فهمند این چیزها را. ماشین‌شان «نوربالا» دارد، خودشان بصیرت ندارند و خیال می‌کنند یزید هم بخشی از واقعیت کربلا بود! آری! بود؛ بخشی از سپاه یزید، قطعه قطعه کرد بدن علی‌اکبر را... و حالا جوانان بنی‌انقلاب، باید فراموش کنند فتنه هشتاد و اشک را. خسته‌ام من این روزها. خسته‌ام؛ چرا دروغ؟! بعد از شهدا ما مشکل نور پیدا کرده‌ایم. چشمان‌مان سیاهی می‌بیند. سوسوی چشم مان نمی‌رسد به ظهور. برای به دنیا آمدن «مهدی» جشن می‌گیریم، اما عزا نمی‌گیریم که بعد از علی، هنوز عدالت به دنیای ما نیامده است. ما باید عزادار دنیای پر از ظلم و جور باشیم. دنیای پر از مصلحت. پر از اصلاح‌طلبی. پر از سوسول‌گرایی. دنیای همه با هم سر و ته یک کرباس. دنیای بی‌عباس. خانه پیرزن احساس داشت. آیفون تصویری نداشت، اگر هم داشت، باز ندید تصویر پسرش را. ندید و رفت. رفت. رفت. رفت. امشب باید بیشتر نگاه کنم ماه نیمه شعبان را. من حرف دارم با این ماه. این ماه دارد با من حرف می‌زند. می‌شنوم صدای سکوتش را. زیباست. کامل است. قشنگ است.
امشب شاید دست من به ماه رسید. امشب سوز آه خود را به نور ماه می‌رسانم. دارم می‌سوزم و می‌سازم و نگاه می‌کنم و آه می‌کشم و بالای نقاشی خود، یک خورشید؛ پایین نقاشی خود، یک امضا: کودکی چند ساله از زمین پر از ظلم و جور. آه من با مداد مشکی، دارد لبخند می‌نشاند بر لب خورشید، و اشک بر چشمانش. جلوی خورشید خود، چند تکه ابر می‌گذارم و می‌نشینم به امید باد. شاید با رنگین کمان بعد از باران، بدون امداد مداد، تبسم خورشید را دیدم. می‌نشینم به این امید، بلکه ببینم ستاره را. ستاره اینجا بود؛ رفت از بوم نقاشی من. کمرش شکست و رفت. با اشک رفت. با اذان صبح به افق انتظار. با 2رکعت نماز پیش خود خدا، نه به سوی خانه خدا. نقاشی من «کعبه» نداشت. گرفتار خدا بود. آخرین بار کی دل‌مان برای خدا تنگ شده است؟! خدا دارد انتظار ما را می‌کشد، شما انتظار مهدی را، و من دل نگران نقاشی سیاه و سفید خودم هستم. بچه‌ها! آهای آدم‌ها! آهای آدم‌هایی که ماشین‌تان «نوربالا» دارد؛ نور خودتان کجاست پس؟! من می‌ترسم باز هم ماه باریک شود. و باز امشب بشود دیشب. «حی علی الفلاح» را من چگونه باید نقاشی کنم؟! این نوشته را وقتی شروع کردم به نوشتن، امشب بود، اما حالا امشب، دیشب شده است و رنگ از رخ نقاشی 2 رنگ من پریده. باز هم باید با مداد قرمز، سیلی بزنم بر صورت خود و در تشییع جنازه یک ستاره شرکت کنم؛ غریبانه! بدون حتی یک اصلاح‌طلب. یک اصولگرا. آدم گنده‌ها! صبح شد شب نیمه شعبان و «ترسم که سنگ مزار من این شود: او هم جمال یوسف زهرا ندید و رفت». زنگ بعدی، کلاس آخرت است! موضوع انشا: چرا خورشید پای ثابت همه نقاشی ما آدم‌هاست؟!