حذف تلخ آرژانتین روز مرگ فوتبال زیبا بود و شاید گواه این مطلب که عمر فوتبال سنتی رو به پایان است هر چند در فوتبال سنتی آرژانتین هم خودخواهی امروز این تیم جایی نداشت. آرژانتین که چه با وجود میزبانی و چه بدون در نظر گرفتن آن مدعی اول کسب مقام قهرمانی بود بعد از بازی اول نشان داد که حذفش شگفتی نیست.
تیم از هم پاشیده و خودگرایی که سیستمش حول محور مسی می‌گشت اما هرگز در نگاه اجراکنندگانش مسی محوریتی نداشت و این نشان از تناقضی بس بزرگ می‌داد. هر چند می‌شد با پاک کردن صورت مساله و جابه‌جایی چند مهره از این فشار لحظه‌ای عبور کرد اما هماهنگی هرگز لحظه‌ای اتفاق نمی‌افتد.
آرژانتین حذف شد تا اروگوئه که همان شالوده جام‌جهانی را حفظ کرده بود حتی با 10 نفره شدن هماهنگ‌تر از آرژانتین باشد و طبق قانون نانوشته فوتبال لایق صعود به دور بعد. بزرگ‌ترین هنر آقای باتیستا هم جابه‌جایی نفرات حول محور مسی بود اما همان هم آرژانتین را نابود کرد و هم مسی را. مسی با یک خط عقب کشیده شدن از سمت راست خط میانی وظیفه بازیسازی و مسی بودنش را همزمان داشت. معجون عجیب و ناهمگون آرژانتین مسی را گاه به میانه میدان و گاه به سمت راست می‌‌کشاند تا مسی هم ژاوی باشد و هم سایه‌ای از خودش.
میانه میدان هم دست گاگو و ماسچرانویی بود که به زحمت توپ را به جلو می‌رساندند. دی‌ماریا در سمت چپ به دور از چشم مورینیو و در مقابل چشمان بی‌خیال باتیستا تا لحظه آخر توپ را رها نمی‌کرد و در گره‌های کور پاس می‌داد. همان دی‌ماریا که بعد از اوزیل بهترین پاسور رئال بود. ایگوآین و آگوئرو زوج خودخواه خط حمله را تشکیل داده بودند آنقدر که حتی یادشان رفته بود هنرشان گلزنی است
نه تکروی خودخواهانه.
در تمام این مشکلات باتیستا نظاره‌گری مهره‌چین بود که گاه زحمت می‌کشید و جا‌به‌جایشان می‌کرد. حضور ناموفق آرژانتین در جام‌جهانی و حال در جام ملت‌ها نشان از این واقعیت تلخ دارد که با این مربیان بومی و با پیشرفت هر روزه فوتبال مدرن شاید دیگر نتوانیم آرژانتین رویایی را ببینیم. آرژانتینی که می‌توانست مسی و دی‌ماریا را تلفیق کند و روی دیگری از زیبایی را نشان دهد. امروز بیرق فوتبال ملی دنیا دست امثال یوآخیم لو است که 3 یا 4 سال پیش نامش را هم نمی‌دانستیم و آرژانتین بزرگ دست باتیستا، پس فرق بین نام‌ها چیست؟ برای دانستن اینکه چرا آرژانتین‌ها نتیجه نمی‌گیرند باید مصاحبه منوتی را بارها خواند. او که روزی قهرمان جهان بوده است امروز آرزویش ساختن تیمی جوان است که جوانان بارسا را ببرد و بعد از 16سالگی هم به فروش نرسند.
منوتی هماهنگی که اسپانیا و آلمان را سمبل فوتبال ملی کرده در تداوم جوانان می‌بیند. تداوم همان چیزی است که آرژانتین و برزیل امروز ندارند. زیبایی فوتبال دنیا بدون مسی و آرژانتین کم می‌شود چه برسد به جامی که اعتبارش را نصف نصف با برزیل تقسیم کرده‌اند اما با این سبک‌ها شاید نباید منتظر تلفیق این زیبایی بود. و چه تلخ است نوشتن خداحافظ رویای مسی!
منبع: goal. com