کمتر چهره سیاسی را میتوان سراغ گرفت که بهاندازه «سیدمحمد موسوی‌خوئینی‌ها» تغییر و تجدیدنظر در اندیشه و رفتار سیاسیاش داشته باشد. فردی که از زمان تسخیر لانه جاسوسی در اواخر دهه 50 و نخستین ماه‌های پیروزی انقلاب اسلامی، پرچم رهبری گروه موسوم به «خط امام» را در دست داشت، اواخر دهه 60، نخستین چرخش‌ها را در افکار این جریان صورت میدهد. روزنامه سلام؛ با مدیریت او محمل اصلی بازنگری در سیاست‌ها و دیدگاه‌های انقلابی جریان چپ بود. در نگاه همه فعالان سیاسی ایران، موسوی خوئینی‌ها، چهره پرده‌نشین اصلاحطلبان است. مردی که همواره ترجیح داده است در پشت صحنه ایفای نقش کند. سلوک سیاسی او بهگونهای است که از آفتابی شدن در میدان سیاست احتراز میورزد. این، ویژگی همه کسانی است که نمیخواهند ردپایی از تصمیم‌های آنها در حوادث و ماجراهای رمزگونه باقی بماند. در کالبد‌شکافی شخصیت این گروه از سیاستمداران پرده‌نشین، میتوان به خصوصیاتی مشترک دست یافت. بارزترین خصلت آنها این است که خود را در نقش «ناجی» و «سکاندار» قرار میدهند که اغلب در مواقع بحرانی که توفان‌های سیاسی، کشتی سیاست حزبی آنها را دچار تلاطم میکند، رخ مینمایانند. بر همین منوال، سیدمحمد موسوی خوئینی‌ها در جبهه تجدیدنظرطلبی و اصلاحات آمریکایی، چنین جایگاهی برای خویش ترسیم کرده است. جایگاه «برادر بزرگ‌تر» یا «مرشد سیاسی» که جمله فعالان و نیروهای به اصطلاح اصلاح‌طلب نظرات او را فصل‌الخطاب قرار دهند. در اینباره کافی است، به 3 فراز تحولاتی که به شکست جریان چپ منجر شده، دقت و در آنها تامل شود: سال 70؛ در جریان انتخابات مجلس چهارم که به شکست سهمگین و سقوط چپی‌ها و رفتن‌شان به محاق 5ساله منجر شد، سال‌های 81، 82 و 84 که با ناکامی این جریان در 3 انتخابات پیدرپی شوراها، مجلس و ریاست‌جمهوری که به زوال جبهه اصلاحطلبان منجر گردید، همراه بود و بالاخره بهار 88 که در حساس‌ترین انتخابات تاریخ انقلاب اسلامی هر دو نامزد جریان چپ مقابل نامزد اصولگرایان تن به شکست دادند. در هر 3 فراز از این رویدادها موسوی خوئینی‌ها یک نقش واحد و مشخص را بر عهده میگیرد و آن بسیج نیروهای سردرگم تجدیدنظرطلب برای اعتراض و رویارویی با جناح پیروز است. در هر سه مرحله حلقه هواداران او شاخه‌ای از تندروترین نیروهای اصلاح‌طلب هستند که به چیزی کمتر از کسب دوباره قدرت رضایت نمیدهند.