متاسفانه در نشست‌هاي خبرهاي و در برنامه‌هاي ورزشي داخل كشور اتفاق‌هايي رخ مي‌دهد كه گاهي‌اوقات موجب سلب مشروعيت شده و ماهيت يك نشست را به‌طور كامل زير سوال مي‌برد و فضايي كه قرار بوده نقد و پرسش‌هاي فني در آن مطرح شود، جاي خود را به حاشيه مي‌دهد و درك مفاهيم اصولي كمرنگ مي‌شود. شايد به خاطر همين مسائل است كه بيرون از فضاي ورزشي گفته مي‌شود گفتمان‌هاي ورزشي عميق نيستند و نقدهاي فني كمتر به چشم مي‌خورد. حال سوال اصلي اين است كه چرا سطحي‌نگري به عنوان اولويت نخست در حوزه ورزش پررنگ شده و بيشتر مطالب حاشيه هستند و مباحث اصولي در اولويت‌هاي بعدي قرار گرفته‌اند؟ اين سطحي‌نگري را مي‌توان در كنفرانس خبري پايان مسابقه تيم‌هاي ملي ايران و ماداگاسكار را هم به وضوح شاهد بود. از دقيقه 80 مسابقه تيم‌ملي ايران مقابل ماداگاسكار بازي سرد و كسل‌كننده تيم‌ملي يا به قول كارلوس کرش «روند كند و خسته‌كننده» ملي‌پوشان، عاملي شد كه دوباره سكوها رنگ و بوي حاشيه به خود بگيرد و شعار «عليه رئيس فدراسيون»، «تشويق ماداگاسكار»، «تشويق علي دايي و تراكتورسازي» و... از سوي هواداران سر داده شود. شرايط مسابقه به حدي انتقادآميز بود كه چند هزار تماشاگر حاضر در ورزشگاه آزادي را آزرد و كاري كرد كه رشته كلاف از دست‌شان خارج شود و تا جايي كه مي‌شد از شعارهاي هواداران چنين استباط كرد كه خودشان هم نمي‌دانستند از اين بازي چه مي‌خواهند و انتقادها و شعارها براي چيست! از ماداگاسكار و دايي گرفته تا تراكتورسازي همه تشويق شدند الا تيم‌ملي و شاگردان كارلوس کرش. سوال‌هاي غيرفني، مطرح كردن مسائل حاشيه‌اي، تعجب موسي، سرمربي ماداگاسكار از سوال‌هاي مطرح شده، لبخندهاي معني‌دار کرش هنگام پاسخ دادن به سوالات، سرخ شدن چهره عباس ترابيان با شنيدن برخي سوال‌ها و اختلاف‌‌نظر خبرنگاران حاضر در اتاق كنفرانس و درگيري فيزيكي دوستان رسانه‌اي در راهروي ورزشگاه آزادي، گواهي مي‌دهد كه فضا اصلا خوب نبود و حاشيه جاي متن را گرفته بود تا اين زنجيره به خوبي به هم گره بخورد. نقد كردن، آن هم از نوع فني يكي از اصلي‌ترين وظايف رسانه‌اي است و بدون اين مقوله ماهيت اصلي يك رسانه بسيار كمرنگ خواهد شد. با نقد است كه بسياري از مشكلات و معضلات فوتبالي را مي‌توان حل كرد يا به كمتر شدن آن كمك كرد. با نقد است كه توسعه و پيشرفت حاصل مي‌شود و با نقد است كه علت و معلول‌ها پيدا مي‌شوند و هر حوزه كاري سير منطقي به خود مي‌گيرد اما با توجه به شرايط مشمئزكننده‌اي كه در يك نشست خبري حاصل مي‌شود چگونه مي‌توان به فوتبال ملي كمك كرد و در مسير فني گام برداشت؟ نقد اتفاقي كه یکشنبه‌شب در داخل و بيرون اتاق كنفرانس خبري افتاد، كار راحتي نيست چون اين بار همكاران رسانه‌اي عامل آن بودند. در اين مواقع چگونه بايد درباره كسي نوشت كه خودش قلم به دست دارد و كارش تحليل فني ديگران است؟چگونه بايد از دوستاني نوشت كه رسانه دارند و همواره خطابه‌هايشان نقد است؟ بنابراين طوري بايد اين مطلب را نوشت كه دوستان رسانه‌اي‌مان كمتر دل آزرده و رنجيده‌خاطر شوند اما چطور است كه در پايان يك بازي ملي در كنفرانس خبري از سرمربي تيم‌ملي ماداگاسكار سوال مي‌شود كه نظرتان درباره شعار هواداران عليه علي كفاشيان چيست؟ واقعا موسي، سرمربي آفريقايي در اين باره براي پاسخ چه دارد جز اينكه با مطرح شدن اين سوال قبل از آنكه پاسخي بخواهد بدهد، درباره ماهيت خبرنگار و رسانه ايراني به فكر فرو برود! به دور از هرگونه بزرگنمايي، خواسته يا ناخواسته، کرش تجارب بين‌المللي متعددي در كارنامه دارد. اين مربي با بازيكنان بزرگي كار كرده و در فضاي بزرگ و حرفه‌اي فوتبال با اصحاب رسانه‌هاي بين‌المللي و حرفه‌اي متعددي در كشورهاي پرتغال، اسپانيا، انگليس و... نيز روبه‌رو بوده است. پس بايد پذيرفت كه مربي پرتغالي خيلي زود به ماهيت خبرنگاران داخلي پي برده و راه‌هاي پاسخگويي را نيز بهتر از هر كسي مي‌داند. وقتي در پايان بازي تعداد تعويض‌ها از سوي برخي خبرنگاران به اشتباه بیان مي‌شود و سقف قرارداد، تشويق علي دايي، شعار عليه كفاشيان و ديگر سوال‌هاي حاشيه‌اي در اولويت دوستان رسانه‌اي قرار مي‌گيرد و کرش هنگام پاسخ دادن لبخند مي‌زند و سخنش را بيان مي‌كند، اين چه معنايي دارد؟ آيا کرش به سوال لبخند مي‌زند يا به ماهيت پرسش مطرح شده؟ آيا واقعا در نشست پايان مسابقه، سرمربي موظف است درباره مسائل فني پاسخ دهد يا درباره تشويق شدن تراكتورسازي، دايي يا شعار دادن هواداران عليه كفاشيان؟ حاشيه يكي از جذابيت‌هاي خاص و لاينفك فوتبال است اما زماني كه حاشيه به اصل تبديل شد، نتيجه آن فوتبالي مي‌شود كه شاهدش هستيم. نتيجه‌اش اين مي‌شود كه در ليگ‌مان براي خريد بازيكنان عراقي و بعضي از بازيكنان درجه چند آفريقايي بين تيم‌ها دعوا مي‌شود! نتيجه‌اش اين مي‌شود كه هوادار طوري گمراه شود كه در يك بازي ملي، حريف آفريقايي را مورد تشويق قرار مي‌دهد! نتيجه‌اش اين مي‌شود كه در نشست خبري پايان مسابقه فوتبال از آمار طلاق، مشكلات ترافيك و آلودگي هوا و... صحبت مي‌شود غير از مسائل فني فوتبال! نتيجه‌اش اين مي‌شود كه سرمربي تيم در مواجه با سوالات به جاي پاسخگويي، لبخند مي‌زند و با يك جمله سوال‌كننده را دنبال چيزي مي‌فرستند كه در شأن يك خبرنگار نيست!