تولید بخش دوم و سوم فیلم سینمایی «ملک‌سلیمان(ع)» به دلیل مشکلات مالی و عدم حمایت منتفی شد. این خبر روز گذشته به نقل از مجتبی فرآورده، تهیه‌کننده فیلم منتشر شد تا بار دیگر عظیم‌ترین پروژه سینمایی ایران در صدر اخبار قرار گیرد. بخش اول «ملک سلیمان(ع)» هم در اواسط کار به خاطر مشکل مالی دچار وقفه شده بود و بعد از مدتی به سرانجام رسید. ماجرای توقیف فیلم در سینمای ایران حکایت تازه‌ای نیست؛ هستند فیلم‌های زیادی از کارگردانان مطرح که ناتمام مانده‌اند و به بایگانی رفته‌اند. منتها داستان «ملک سلیمان(ع)» متفاوت از دیگر پروژه‌هاست. فیلم شهریار بحرانی واجد ویژگی‌هایی است که تا قبل از آن در سینمایمان نمونه‌اش را سراغ نداشته‌ایم. «تولید عظیم» که سال‌هاست کارشناسان جای خالی‌اش را در سینمای ایران هشدار می‌دهند، رویایی است که با این فیلم محقق شد و می‌تواند آغازگر راهی تازه در سینمای ما باشد. واقعیت این است که با گسترش فناوری دیگر نمی‌توان با روش‌های قدیمی سراغ سینما رفت. پرده سینما تولید عظیم می‌خواهد. از این جهت «ملک سلیمان(ع)» الگو است. کمااینکه فیلمساز توانمندی مثل سیدرضا میرکریمی پس از مشاهده جلوه‌های ویژه این فیلم برای ساخت فیلمی بر اساس شاهنامه ترغیب شده است. نکته بعدی موضوع فیلم است. اصولا شعار مسؤولان حمایت از سینمای دینی است. عدم حمایت از تولید چنین فیلم‌هایی عکس سیاست مسؤولان و موجب دلسرد شدن فیلمسازانی است که در این مسیر سخت گام نهاده‌اند. نکته دیگری که مشخصا به «ملک سلیمان(ع)» بازمی‌گردد، ابتر ماندن فیلم در صورت عدم تولید بخش‌های دوم و سوم است. از ابتدا تعیین شده بود که در هر قسمت بخشی از زندگی حضرت سلیمان تصویر شود. ساخته نشدن 2 قسمت باقی مانده زحمات تولید قسمت اول را هم به باد می‌دهد چرا که با تکمیل داستان است که حق مطلب ادا می‌شود. مطلب دیگر، رجوع به شعار مسؤولان مبنی بر استفاده از رسانه سینما برای تبلیغ و بیان عقایدمان در دنیای مدرن است. «ملک سلیمان(ع)» نخستین فیلم ایرانی با پیش‌فروش جهانی است. هر چند پخش‌کننده فیلم به دلایلی هنوز موفق به اکران آن نشده اما اکران آن علاوه بر اینکه می‌تواند بیانگر نگاه اسلامی ما به داستان حضرت سلیمان (ع) باشد، مایه کسب اعتبار و آبروی سینمای ایران هم می‌شود. در نتیجه تولید فیلم‌هایی چون «ملک سلیمان(ع)» و حمایت همه‌جانبه مسؤولان از آنها نه‌تنها ضروری است که باید جزو اولویت‌ها باشد. کمااینکه در تولید قسمت اول بودجه فیلم از طریق مجلس تصویب شد و فارابی تمام تلاشش را براي به سرانجام رساندن آن مبذول داشت، ضمن اینکه برخلاف عقیده‌ای که می‌گوید فیلم دینی در سینمای ایران مخاطب ندارد، این فیلم نشان داد در صورت رعایت استانداردها آثار دینی هم مخاطب دارند و هم تاثیرگذارند. خلاصه کلام اینکه مسؤولان فرهنگی نگذارند راهی که با مشقت گشوده شده به‌واسطه مشکلات مالی مسدود شود. این مقدار در برابر رقم‌های دیگر چیزی نیست، فقط چون سینماست به چشم می‌آید؛ کافی است مقایسه کنید.