«ژنرال پترائوس در ماه سپتامبر در شرايطي سكان هدايت سيا را برعهده مي‌گيرد كه وارث ناكامي‌هاي چند دهه اخير اين سازمان از جمله درباره بهار عربي است».
به گزارش ايسنا، هفته‌نامه نيوزويك در تحليل مشكلات و چالش‌هاي پيش‌روي ژنرال ديويد پترائوس، رئيس جديد سازمان اطلاعات مركزي آمريكا (سيا) مي‌نويسد: «در ژوئن 2010 بود كه ژنرال ديويد پترائوس پس از استعفاي ژنرال استنلي مك‌كريستال، فرماندهي نيروهاي ناتو و آمريكا را در افغانستان پذيرفت و بار سفر خود را به مقصد كابل بست. حال پس از 13ماه پترائوس 58 ساله بار ديگر به خانه بازگشته تا اين بار رياست سازمان اطلاعات مركزي آمريكا (سيا) را برعهده بگيرد. طي دوران فرماندهي پترائوس در افغانستان اين اميد ايجاد شد كه شايد اين كشور جنگ‌زده نيز بتواند روي آرامش را به خود ببيند. وي 4 سال پيش در عراق نيز با وضع مشابهي اما با خشونت كمتري مواجه بود. از زمان روي كار آمدن پترائوس در افغانستان، وي يكي از عناصر اصلي در مبارزه با تروريسم محسوب شده و با استفاده از تمام توان نظامي نيروهاي آمريكايي، ناتو و نيز استفاده از تكنولوژي هواپيماهاي بدون‌سرنشين آمريكا توانست جايگاه خود را تثبيت كند. پترائوس كه ديروز رسما مسؤوليت فرماندهي خود را در آمريكا واگذار كرد، جانشين لئون پانتا، مدير سابق سيا خواهد شد. پانتا هم‌اكنون كنترل وزارت دفاع آمريكا را در اختيار دارد.
پترائوس توانست در بيش از 4 دهه خدمت خود در ارتش، به يك كهنه‌كار تبديل شود اما در مقر سيا نيز با چالش بروكراسي مواجه خواهد شد. سناتور جان مك‌كين جمهوريخواه از پترائوس با عنوان «شخصيتي متشكل از رهبري، هوش و اطلاعات» ياد مي‌كند اما بسياري از اعضاي سيا چندان رويكرد مثبتي نسبت به سوابق وي نداشته و وي را مناسب پست رياست سيا نمي‌دانند. بسياري معتقدند پترائوس در سال 2003 در موصل عراق و تمام مدت حضور خود در سال‌هاي 2007 تا 2008 در عراق به دنبال آن بود تا با كمترين اطلاعات به نتايج مورد نظر دست يابد. در آخرين روزهاي باقيمانده و در ميان توديع‌هاي رسمي و غيررسمي، پترائوس تلاش مي‌كرد تا از حفظ دستاوردهاي خود در اين كشور اطمينان حاصل كند. جانشين وي در افغانستان؛ ژنرال جان آلن، با 33 هزار نيروي كمتر كار خود را ادامه خواهد داد و براي تامين اهداف باراك اوباما، رئيس‌جمهوري آمريكا لازم است تا آلن از آموزش 70 هزار نيروي جديد افغان اطمينان حاصل كند تا آنها بتوانند جانشين نيروهاي آمريكايي شوند. پترائوس همواره تاكيد داشت: ارتش آمريكا هرگز براي شناخت جامعه‌اي كه در آن مي‌جنگد زمان صرف نكرده است. ما حتي زماني را براي شناخت دولتي كه از آن حمايت مي‌كنيم يا دشمناني كه با آنها مي‌جنگيم صرف نكرده‌ايم. حال با ايجاد تغييرات پترائوس از شغل جديد خود سخن مي‌گويد و تمركز اصلي وي روي بخشي است كه وظيفه استخدام جاسوس و حوزه‌هاي وابسته به آن را در اختيار دارد اما خود پترائوس نيز مي‌داند كه در اين راه با مشكلات بي‌شماري مواجه است چراكه افراد برجسته اين حوزه، همواره به طور مستقل فعاليت كرده و تحت نفوذ مركزي خاص قرار نمي‌گيرند. جدا از بخش عملياتي مساله، در بخش تحليلي نيز پترائوس بايد توجه زيادي داشته باشد. به‌رغم موفقيت‌هاي تاكتيكي، پرونده پترائوس مملو از شكست‌هاي استراتژيك است كه هدف حمله برخي از منتقدان قرار گرفته است، البته نبايد فراموش كرد اگر 10سال پيش، سيا اقدامات موثري در شناسايي تهديد القاعده انجام داده بود، جامعه آمريكا هرگز شاهد حملات 11 سپتامبر و آغاز جنگ افغانستان نمي‌شد. اگر سيا اطلاعاتي در دست داشت كه نشان مي‌داد صدام، ديكتاتور عراق سلاح كشتار جمعي ندارد، شايد دولت جورج بوش، رئيس‌جمهوري سابق آمريكا هرگز به عراق حمله نمي‌كرد. علاوه بر اين ظرف چندماه اخير سيا نشان داده كه عملكرد ضعيفي دارد چراكه نتوانست قيام‌هاي مردمي را در بهار عربي پيشگويي كند. حال شاهد آن هستيم ديكتاتورهايي كه آمريكا شديدا به آنها وابسته بود، در حال سقوط هستند و برنامه مبارزه با تروريسم آمريكا در خاورميانه با بن‌بست مواجه شده است. شايد به درستي پترائوس مردي باشد كه حلال تمام مشكلات باشد اما موفقيت تنها در كلام خلاصه نمي‌شود و براي پترائوس كه همواره در ميدان‌هاي نبرد درگير بوده است، موفقيت مفهوم ديگري دارد.