اسکودتو به اینتر رسید، نخستین خبری که می‌توانی مشاهده کنی همین است. خب، زیاد هم نباید تعجب کرد چون این روزها در دنیا آنقدر اتفاقات وارونه در حال رخ دادن است که عادت کردهای به شنیدن اخباری که نشان از زیر پا گذاشتن ارزش‌ها دارد. جامعه‌شناس‌ها هم به این اتفاق‌نظر رسیده‌اند که سبد کالای اجتماع از عشق، وفاداری، عدالت و صلح خالی شده و درست ورژن‌های جدیدی به شکل ویروس به جامعه تزریق می‌شود. حالا چرا این حرف‌ها را باید به فوتبال سنجاق کرد؟ چون در حال حاضر و در این جامعه کسل‌کننده، فوتبال تنها نمونه مشابهی است که همه نوع روابطی در آن بست داده می‌شود. یعنی زشتی‌های فوتبال عزمشان را جزم کرده‌اند تا ما را برابر زیبایی‌های کلاسیک قرار دهند. بی‌عدالتی یکی از همین نمونه‌های بارز است، فوتبال ایتالیا و مدیران ارشد فدراسیونش در حال حاضر پرچمدارند و تاکنون کسی از آنها سبقت نگرفته است. نمونه دوم بروز خیانت است، چه از نوع خانوادگی و چه از نوع خیانت به پیراهن. در ورژن خانوادگی بریتانیایی‌ها آمار مشکلات اخلاقی را به نام خودشان ثبت کرده‌اند و در بی‌تعصبی به باشگاه، فوتبال جزیره پر است از این قسم ستاره‌ها. آنهایی که به هیچ‌وجه بویی از عشق و وفاداری نبرده‌اند و هرکجا که اسکناس‌های بیشتری باشد به آن طرف کوچ می‌کنند، البته بعضی هم مانند فابرگاس دلشان برای زادگاهشان تنگ شده و مدام ساز مخالفت می‌زنند. وقتی به تمام این مسائل دقیق نگاه می‌کنید می‌توانید ارتباطی تنگاتنگ با فیلم «زیبا» شاهکار اينياريتو پیدا کنید. کارگردان اسپانیایی در یک درام اجتماعی از زشتی‌های جامعه رو پایین و متوسط یک مرد اهل بارسلونا به نام کوبال (که نقش آن را خاویر باردم بازی کرده) پرده برمی‌دارد. آنچه باعث تاثیر شگرف فیلم بر تماشاگر می‌شود، صرفا مفاهیم مطرح شده و داستان ساده فیلم نیست. به نظرم چیزی که « زیبا» را تا این اندازه موثر جلوه می‌دهد اول به شخصیت‌پردازی درجه یک کوبال و مهم‌تر به شیوه کارگردانی اينياريتو بازمی‌گردد؛ استفاده از رنگ‌های چرک که تاثیر فضاسازی شلوغ و درهم و برهم فیلم را دوچندان می‌کند. دوربین اينياريتو دقیقا همانند چشم یک انسان به کوچه پس‌کوچه‌های اثرش سرک می‌کشد. هر جا لازم باشد به صورت بازیگرش نزدیک می‌شود. تکان‌های دوربین به‌قدری نرم و سیال است که انگار یک انسان در حال راه رفتن این تصاویر را در درون چشم خود ثبت و ضبط کرده است یا وقتی تصاویر به نماهای لانگ‌شات از محله‌ای که کوبال در آن زندگی می‌کند کات می‌خورد ابتدا تصاویر را به صورت فلو می‌بینیم و بعد کم‌کم واضح می‌شوند و با این ترفند زندگی کابوس‌وار کوبال را از منظر یک چشم می‌بینیم. این احساس را می‌توانیم در فوتبال مشاهده کنیم، اينياريتو به عمد نام فیلم را«زیبا» انتخاب کرده و در باطن به زشتی‌های جامعه می‌پردازد و حتی نام فیلم را با دیکته اشتباه
«beauitiful» برمی‌گزیند. فوتبال این روزها به 2 بخش تقسیم می‌شود، زیبایی‌های که دوستشان داریم و زشتی‌هایی که در لفافه زیبایی پنهان شده‌اند. دادن اسکودتو به اینتر یکی از همین زشتی‌هاست که دمل چرکین فوتبال ایتالیا را باز می‌کند. آخر یکی باید به سران دادگاه فدرال ایتالیا بگوید آن همه نوار ضبط شده و مدارک کافی نبود که اینگونه به بی‌عدالتی حکم دادید؟ وقتی این اتفاق در فوتبال سرزمین چکمه‌ای می‌افتد ما را به یاد مرگ یک جغد می‌اندازد!