«تیر» هم مثل 3 ماه فصل بهار، دیگر یار ما نیست؛ از چله کمان داغ تابستان رها شد و به سرعت برق و باد به تاریخ پیوست تا امروز نخستین روز ماه «مرداد» باشد. اندک‌اندک کم می‌شود از هُرم این گرمای سوزان، و جوجه را در پاییز باید شمارش کنیم که چه کاشته‌ایم و چه برداشت کرده‌ایم. داد از این گذر ایام، اگر که به غفلت بگذرد. به چشم بر هم زدنی، از سال 90 یک سوم گذشت و تا پایان سال «جهاد اقتصادی» تنها چند ماه، بلکه می‌خواهم بگویم تنها چند روز باقی مانده، اما در زیر آفتاب وعده، «آمار اقتصادی»، دقیقا همان عید سعید توده‌های مردم نیست، بلکه این آمار به مار خوش‌خط و خالی می‌ماند که دوباره جان گرفته، تا به جنگ «جهاد اقتصادی» برود. در عصر سازندگی و دوره اصلاحات و همین سال قبل، آنچه قوه‌مجریه هر دولتی، زیاد ارائه می‌داد و هنوز هم می‌دهد، آمار بوده است، اما به راستی فرق سال جهاد اقتصادی با سال‌های گذشته در چه چیز باید باشد؟! آیا این نام، با خود حامل هیچ مرامی نیست؟! آیا فقط کافی است مثل همه این سالیان، قوه مجریه آمار بدهد که در عرصه اقتصاد فلان قدر رشد داشته‌ایم؟! یا اینکه قوه مقننه به تکذیب و تشکیک بلند شود؟! آیا با حلواحلوا گفتن مسؤولان، دهان مردم شیرین می‌شود؟! و آیا «دو دو» کردن دیگر مسؤولان، از تلخی کام مردم می‌کاهد؟! چه بوده «تیتر یک» در این چند ماهی که از سال «جهاد اقتصادی» گذشته؟! «کار» یا «آمار»؟! «همت مضاعف» یا «بوق مضاعف»؟! «حوادث تلخ» یا «حماسه‌های شیرین»؟! حتی گمانم افتتاح و شوی خدمت و کاریکاتور عدالت، که تک و توک بعضا به افتضاح می‌انجامد، همه مراد و هدف از نام بلند «جهاد اقتصادی» نبوده و نیست. «جهاد اقتصادی» به عبارتی یعنی سنجش میزان صحت ادعای مسؤولان در زمینه سرباز ولی‌فقیه بودن. خوب است و یعنی بهتر است مردودین فتنه، و صد البته مردودین مصیبت انحراف، اینجا را لااقل غنیمت بشمرند و نمره قبولی بگیرند. نگارنده قطعا بر آن نیست که در درستی آمار مسؤولان جاهای مختلف نظام در زمینه‌های متفاوت، من‌جمله رشد اقتصادی شک و شبهه ایجاد کند، که اصولا خود را کارشناس مسائل اقتصادی نمی‌داند. حرف من این است: «جهاد اقتصادی» بیشتر با مقوله «کار»، سر و کار دارد تا «آمار»، و الا راست و حسینی کدام دولت تا به حال آمار داده که ما در این بخش‌ها ضعیف بوده‌ایم؟! هاشمی و خاتمی مگر چه آمار می‌دهند از دول سازندگی و اصلاحات، جز به نیکی؟! اصولا هیچ بقالی نمی‌گوید ماست من ترش است، و هیچ دلالی نمی‌گوید معامله من، سست! در بدشانس بودن ما همین بس که هر لالی، پیش ما بلبل‌زبان است و هر قاطری توهم «دلدل» دارد! الحمدلله در مثل مناقشه نیست؛ قوه «الف» خود را بهترین می‌داند، قوه «ب» خود را و قوه «ج» نیز. شهرداری هم. شورای شهر هم. اصولا می‌توان آمار را یک جوری ارائه داد که به نفع نهاد و ارگان خودمان باشد. آنکه قانون را بلد است دور بزند، خوب می‌داند چگونه باید ارائه دهد آمار را، اما برای ما حتی آمار درست مسؤولان هم در ذیل اوامر ولی‌امر، معنی و مفهوم پیدا می‌کند.
«اوامر» از «آمار» بسی مهم‌تر است، همچنان که «بیعت» از «رای». آمار مسؤولان اغلب ممکن است دروغ نباشد، راست باشد؛ لیکن مع‌الاسف، همه واقعیت و همه حقیقت نباشد!! واقعیت و حقیقت این است که قفل «جهاد اقتصادی» با «کلید کار» باز می‌شود، نه «ارائه آمار»، حتی آمار درست. تشکیک در آماری که مسؤولان قوای سه‌گانه بویژه قوه‌مجریه ارائه می‌دهند، قطعا کار ناصوابی است، اما «جهاد اقتصادی» چیزی فراتر از ارائه آمار و عدد و رقم است که متاسفانه این روزها زیاد مد شده. فی‌المثل آمار رشد اقتصادی هرقدر که بالا باشد، تا مردم این رشد را در زندگی روزمره خود لمس نکنند، قطعا بی‌فایده است. جوانانی که هنوز در جست‌و‌جوی کار، این در و آن در می‌زنند، برای‌شان چه فرقی می‌کند که روي کاغذ، آمار بیکاری، افزایش یا کاهش داشته، و این آمار آیا مورد تایید مجلس هست یا نیست؟! آیا ارائه آمار در زمینه کاهش نرخ بیکاری، صرف نظر از چگونگی تهیه‌اش، صرف‌نظر از میزان علمی بودنش، صرف‌نظر از قشنگ بودنش روی کاغذ، و صرف نظر از تکذیب فلانی و تشکیک بهمانی، دوای درد معضل بیکاری است؟! دولتی که زیاد کار می‌کند، کمتر آمار ارائه می‌دهد، چرا که آنچه عیان است، بی‌نیاز از بیان است. گمانم 4 سال اول قوه مجریه مستقر بیشتر به «کار درست» گذشت، اما 4 سال دوم، خدا کند که به ارائه «آمار درشت» نگذرد. اینکه قوه‌مجریه، قوه‌مقننه، قوه‌قضائیه، شهرداری و کلا همه جا با هم، بیش از «مسابقه کار»، «دعوای آمار» داشته باشند، حتما و قطعا «جهاد اقتصادی» نیست، کاریکاتور کشیدن از «جهاد اقتصادی» است. آیا صرف‌نظر از آمار، در مقام کار و تلاش، مردم از دست‌اندرکاران، مثلا در بخش «مسکن» رضایت دارند؟! آیا مستاجر و مالک در فصل نقل و انتقالات، از گردش امور راضی‌اند؟! در اینجا من به عنوان یک روزنامه‌نگار، فقط با یک چشم به آمار حضرات مسؤولان نگاه می‌کنم، آن یکی چشمم را می‌گذارم تا مردم خودشان از اوضاع خودشان برای من خبرنگار بگویند. اینجاست که من به آمار مسؤولان احترام می‌گذارم و حتی‌المقدور درست و راست می‌خوانمش، لیکن احترام گذاشتن به آماری که صاحب مسندان ارائه می‌دهند، تنافری با این ندارد که پای حرف توده‌های ملت بنشینم. باورم هست مسؤولان، آمار را از زاویه دلخواه خودشان ارائه می‌دهند تا هم دروغ نباشد و هم به نفع‌شان باشد، اما نکته اینجاست که نارضایتی مردم از بخش مسکن هم دروغ نیست. بیکاری بخشی از قشر جوان جامعه هم دروغ نیست. گرانی اجاره‌بهای منزل هم دروغ نیست. افزایش چندباره هزینه رفت و آمد شهری و بین‌شهری در عرض 4 ماه از سال هم دروغ نیست. عوارض 2500 تومانی از فلان آزادراه هم دروغ نیست. قیمت بعضا سرسام آور مواد غذایی در آستانه ماه مبارک رمضان هم دروغ نیست. رشد قیمت مرغ و گوشت و تخم‌مرغ هم دروغ نیست.
در چنین شرایطی حتما خدمت با نمایش خدمت، کار با آمار، و عدالت ورزی با کاریکاتور کشیدن از عدالت فرق می‌کند. با کمال تاسف درد مردم و داد مردم، منطقه آزاد اقتصادی و تجاری نیست، که برخی حضرات، شهوت سرمایه‌گذاری روی آن را داشته باشند. به «کیش» که می‌رسد، جریان انحرافی و سینه چاکان عدالت، با سران فتنه و آقازاده‌ها هم کیش می‌شوند و نه فقط دعوای گذشته را فراموش می‌کنند، که دست در دست هم می‌دهند تا به جای خدمت به ملت، «سپاه عزیز» را بکوبند، و به جای تهیه خورد و خوراک ملت، برای «BBC» خوراک تهیه کنند. به این، و ایضا به ارائه این همه آمار، می‌گویند «قاچاق جهاد اقتصادی». جهاد اقتصادی را باید از «آستین کار» رد کرد، نه «گمرک آمار». خدمت وقتی به نفع قدرت، تعطیل یا تعدیل می‌شود، و کار، وقتی به سود آمار، و افتتاح، وقتی به جای بازو و عرق، و انحراف، وقتی به جای مهرورزی، و سپاه و ماه و ستاره‌ها، وقتی به جای یک مشت خفاش شب‌پرست اهل پستو و اهل پسته... همین می‌شود که بعضی مسؤولان برای جبران تقصیر خود، پناه می‌برند به آمار. فقط این هم نمی‌کنند. وعده هم می‌دهند. آن خانواده‌ای که در یک آپارتمان 50 متری مستاجر است و پول اضافه ندارد که قرارداد خود را تمدید کند، به وعده «زمین- باغ» چه واکنشی نشان می‌دهد؟! قرار بود سفرهای استانی تعطیل شود یا مسافرت‌های بی‌رویه به کیش؟! این چند‌ماه که تا پایان سال «جهاد اقتصادی» باقی مانده، قرار است چه چیزی را سر سفره مردم ببریم؟! اینکه زبان سران فتنه را، عالیجنابان پستو و پسته را در پیشگاه ملت دراز کنیم، خیانت به مصداق رای ملت نیست؛ مصداق کیست؟!.. . بلکه خیانت به مفهوم رای ملت، یعنی عدالت است. خیانت به «جهاد اقتصادی» است.
حالا که ارائه آمار، ولو آمار درست، دور را از «کار» گرفته، کاش مثلا در حاشیه و متن همین قوه‌مجریه، عده‌ای آمار بدهند که تا به حال چقدر «BBC» را خوشحال کرده‌اند؟! من این روزها بیش از آنکه نگران آرایش مجلس بعدی باشم که دست چه گروهی می‌افتد، نگران سالی هستم که «جهاد اقتصادی» خوانده شده. بیش از آنکه خدمت، احتیاج به روزشمار افتتاح داشته باشد، این سال مظلوم «جهاد اقتصادی» است که محتاج شمارش معکوس است! به طرفهًْ‌العینی این سال تمام می‌شود، اما آخر سال، مردم، مسؤولان را نه به «آمار»، که به «کار» می‌سنجند. آیا در این ربعی که از سال «جهاد اقتصادی» گذشته، آماری هست از رضایت مردم از دست حضرات؟! و ایضا رضایت قلبی «آقا»؟! «آقا» قشنگ گفتند و باز هم دفاع کردند از مسؤولان تا هم مشروع باشند و هم قانونی، و گفتند که نباید در آماری که مسؤولان ارائه می‌دهند، تشکیک کرد. توقع ملت، و انتظار ولایت از مسؤولان این است که جوری کار کنند که نه در آمارشان بشود تشکیک کرد و نه بویژه در کارشان! این همه آمار، با زبان بی‌زبانی دارد می‌گوید که پای خدمت و کار کمی تا قسمتی دارد لنگ می‌زند، والا کار یعنی عمل، اما آمار یعنی حرف! و فاصله حرف تا عمل، بسیار است. باورم هست که این روزها «آمار» مبدل شده به «جریان انحرافی کار». می‌خواهم تاکید کنم که دقیقا همین طور است. من دلم برای رای خودم می‌سوزد؛ «مصداق رای» من، «متغیر» است و هر که باشد، نباید گمان کند که از «مفهوم رای» من مهم‌تر است. مفهوم رای من در سال «جهاد اقتصادی» چیزی جز «کار» نیست. «آمار»، مساله دست چندم ماست؛ گیرم که راست!! و البته سخن حکیمانه‌ای است این سخن: «از ماست که بر ماست».