رسول نجفیان، بازیگر و شاهنامه‌پژوه کشورمان گفت: هر شلنگ تخته‌ای که روی صحنه می‌اندازیم، اسمش را نمی‌شود گذاشت تئاتر سنتی. باید ریشه‌های واقعی‌مان را کشف کنیم. هنر یعنی ضرورت و ما باید این موضوع را در کار هنری‌مان لحاظ کنیم. این بازیگر تئاتر و سینما در گفت‌وگو با مهر با اشاره به برگزاری پانزدهمین جشنواره نمایش‌های آیینی و سنتی اظهار کرد: طبیعتا برگزاری این جشنواره به احیای تئاتر ملی کمک خواهد کرد به شرط آنکه آنهایی که آثار را انتخاب می‌کنند و آنهایی که انتخاب می‌شوند در راستای خلاقیت عمل کنند. وی ادامه داد: نمایش‌های آیینی، خاص هر قوم است و همین آیین‌هاست که به هر فرهنگ و قومی ویژگی می‌دهد و سبب وجوه تمایز با اقوام دیگر می‌شود. بیشتر هنرهایی که در عرصه موسیقی، نمایش و آیین‌ها ماندگار می‌شوند، ریشه در خاک ما دارند. وقتی از ریشه‌ها دور می‌شویم میوه‌هایمان سست شده و با کوچک‌ترین وزش باد دچار مشکل می‌شوند. این بازیگر و شاهنامه‌پژوه با بیان اینکه برای حضور گروه‌های حرفه‌ای در جشنواره نمایش آیینی و سنتی باید هزینه شود، ابراز کرد: یکی از دلایل ضعف آثار در این جشنواره معضلات مالی است. از طرفی حضور گروه‌های کم‌بضاعت است؛ این گروه‌ها که در تخصص و تجربه بضاعت کمی دارند طبیعتا کارشان در دل نخواهد نشست. نجفیان به ضعف اطلاع‌رسانی و تبلیغات این جشنواره اشاره کرد و افزود: من کسی هستم که سال‌ها روی شاهنامه کار کردم و درباره آیین‌ها پژوهش و کارهای زیادی کرده‌ام و با ضرس قاطع در این زمینه ادعا دارم اما من را به عنوان یک تماشاچی عادی نیز از اجرای این جشنواره مطلع نکرده‌اند. اگر من قرار است در حاشیه باشم مهم نیست، مهم این است که مردم بروند و برنامه‌های این جشنواره را ببینند.این بازیگر همچنین بیان کرد: آثار این جشنواره باید چنان در خاک ما ریشه دوانده باشد که نتیجه‌اش را به وضوح ببینیم اما اگر اینگونه نشده است به معنای آن است که ادا درمی‌آوریم. فاجعه اینجاست که به دنبال فرهنگ‌هایی برویم که درد و حرفشان متعلق به ما نیست و حرفشان چیز دیگری است.