پس از همه شگفتی‌ها، پس از کرنش‌ها و دندان قروچه‌کردن‌های پسران بزرگ و بالاخره بعد از آن مرحله یک‌چهارم نهایی خارق‌العاده که هیچ‌یک از 2 مدعی بزرگ از آن به سلامت نگذشتند، وقت آن بود که کوپاآمه‌ریکا خودی نشان دهد و 2 مسابقه نیمه‌نهایی همان طوری پیش رود که انتظار می‌کشیدیم. یک پیروزی بی‌سر و صدا از اروگوئه و صعود پاراگوئه با یک تساوی دیگر موجب شد بازی‌های نیمه‌نهایی چهارشنبه و پنجشنبه هفته پیش بیشتر به آن چیزی شبیه شوند که قرار بود در این تورنمنت شاهد باشیم. این یک جور بهبودی نسبی بود پس از وارونه شدن بساط کوپا در یک‌چهارم نهایی چون سرانجام مدعیان از یک مرحله مسابقات صعود کردند. می‌گویم بهبودی نسبی به این خاطر که شاید من تنها روزنامه‌نگار پوشش‌دهنده مسابقات باشم که انصافا دوست داشت شاهد فینال پرو– ونزوئلا باشد چرا که می‌داند فرقی نمی‌کند چه کسی این جام را ببرد و در هر صورت چیدمان نهایی مسابقات آن چیزی نخواهد بود که پیش از آغاز تصور می‌کردیم. باید به این حقیقت اذعان کرد که این دو مسابقه آخری هم به کندی پیش رفتند. درست است که برد 2 بر صفر اروگوئه مقابل پرو چندان بد نبود ولی با پنجمین تساوی پاراگوئه (و دومین برد متوالی‌شان در ضربات پنالتی) در این تورنمنت، اگر هم بازی اروگوئه جذابیتی داشت به یاد کمتر کسی ماند.
پاراگوئه مهاجمان شاخصی دارد و خیلی هم دفاعی بازی نمی‌کند بنابراین معمای تقلای دنباله‌دارشان برای گلزنی پیچیده‌تر از معمای فینالیست شدن با 5 تساوی متوالی به نظر می‌رسد. در مقابل آنها ونزوئلایی قرار داشت که حقیقتا از هیچ بازیکن بزرگی سود نمی‌برد ولی در همه‌جای زمین پرس می‌کرد و با سرعت زیادی ضدحمله می‌زد. پاداش آنها نخستین حضور در نیمه‌نهایی کوپا تنها 4 سال پس از نخستین یک‌چهارم نهایی‌شان آن هم در خانه بود. با وجود محروم شدن توماس رینکون یکی از 4 ستون این تیم از مرحله نیمه‌نهایی، ونزوئلایی‌ها باز هم در این مسابقات ثابت کردند دیگر پسران کتک‌خور آمریکای جنوبی (لقبی که تا همین اواخر یدک می‌کشیدند) نیستند.
البته این بازی با درگیری‌های زشتی همراه بود که در میانه جشن صعود پاراگوئه‌ای‌ها در پایان ضربات پنالتی رخ داد، زمانی که چند بازیکن ونزوئلایی طبق انتظار سرانجام به نستور اورتیگوسا هافبک آرژانتینی‌تبار حریف که در وقت اضافه بازی فحاشی کرده بود واکنش نشان دادند. این پایان بندی مسابقه‌ای بود که اگرچه از روح درستی برخوردار بود ولی کیفیت فوتبالی لازم را نداشت.
به هر حال هر دو بازنده نیمه‌نهایی به خاطر نمایش‌شان در کوپای 2011 باید به خود ببالند.ونزوئلا هرگز پیش از این در فوتبال به چنین درجه‌ای نرسیده در حالی که پرو یک دهه‌ای می‌شد این طرف‌ها آفتابی نشده بود. در آخرین مسابقات مقدماتی جام‌جهانی 2010، پرو در خطر بیرون افتادن از رده‌بندی فیفا قرار گرفت و آخرین و دهمین تیم در قعر جدول آمریکای جنوبی بود، با پیروزی در تنها 3 مسابقه. ونزوئلا و پرو برعکس اروگوئه و پاراگوئه با پیروزی پا به نیمه‌نهایی گذاشته بودند اما با اینکه نمی‌توان گفت پاراگوئه فاصله‌ای فاحش با ونزوئلا داشت میان اروگوئه و پرو دریایی فاصله به چشم می‌خورد.
سبک اروگوئه مثل همگروهش شیلی سراسر رو به جلو نیست ولی آنها هنوز اساس تیم موفقشان در جام‌جهانی و ثبات و روح تیمی از پیش اثبات شده‌شان را حفظ کرده‌اند. هر کسی می‌داند کس دیگر دارد چه می‌کند و به همین خاطر است که جای چهره کلیدی مصدومی مثل ادینسون کابانی که سرمربی تصمیم گرفته بود پیش از فینال در به بازی گرفتنش ریسک نکند اصلا احساس نشد ضمن اینکه اسکار تابارس هم لایق بیشترین تمجیدهاست که در این 2 سال اروگوئه را به بلندترین قله‌ها رسانده است.پرو از روح مقاومت برخوردار بود ولی صبوری اروگوئه و حیله‌گری و تجربه‌شان سرانجام کار خودش را کرد و لوئیس سوآرس با 2گل فرصت‌طلبانه سریع در همان ابتدای نیمه دوم کار را تمام کرد. اروگوئه از میان تمام تیم‌های شوکه‌کننده (چه شوک مثبت و چه منفی) کوپا 2011 کم‌شگفتی‌ترین بوده است. قبل از شروع، قابل پیش‌بینی‌ترین فینال آرژانتین- برزیل بود ولی اگر نامی را می‌پرسیدید که بیشترین بخت را برای شکستن این انحصار دوگانه داشته باشد قطعا اذهان به سمت آنهایی می‌رفت که زمستان گذشته (به وقت نیم کره‌جنوبی) تا نیمه‌نهایی جام‌جهانی2010 پیش رفته بودند. پارسال بعد از سفر به مونته ویدئو برای تماشای بازی نیمه‌نهایی‌شان در بین اروگوئه‌ای‌ها، گفته بودم که اگر آنها همان روند را حفظ کنند امسال کوپایی چشمگیر خواهند داشت.پاراگوئه اما تیمی رازآمیز بود و با اینکه آنها به نخستین فینالشان پس از قهرمانی 1979 رسیده‌اند ولی باید اعتراف کرد فرار کردن از این تصور محال است که آنها در خراب کردن رقبا بهتر از تفوق فوتبالی بر آنها عمل کرده‌اند. در مقابل ونزوئلا آنها گاهی در حملاتشان بدشانس نشان می‌دادند ولی این را هم فراموش نکنید که ونزوئلایی‌ها در نیمه اول یک گل کاملا قانونی‌شان را به خاطر تصمیم عجیب آفساید بر باد رفته دیدند. جز شادی پایانی پاراگوئه این مسابقه تناقض غریبی با آخرین رویارویی 2 تیم در آخرین بازی مرحله گروهی‌شان داشت جایی که 2 گل دقایق تلف شده به ونزوئلا اجازه داد بازی را به تساوی 3 بر 3 بکشاند و پشت سر برزیل صعود کند.اروگوئه و پاراگوئه امشب (10:30 به وقت تهران) فینال را در ورزشگاه منومنتال برگزار می‌کنند و از حالا باید به 2 تیمی که در نیمه‌نهایی پیروز شدند درود بفرستم چون آنها پیش‌تر در یک‌چهارم نهایی با حذف برزیل و آرژانتین شایستگی‌شان برای قهرمانی را به اثبات رسانده بودند.کوپای امسال قطعا سرشار از بازی‌های بزرگ نبوده است ولی یکی از آن ادوار جالب را به لطف شهامت یافتن ملت‌های کوچک‌تر آمریکای جنوبی شاهد بوده‌ایم.
تا پیش از کوپای سی و چهارم ونزوئلا در 33 دوره قبلی تنها در 2 مسابقه به پیروزی رسیده بود و حالا دست‌کم آنها این تعداد را به 4 رسانده‌اند و حتی این شانس را داشته‌اند که در دیدار رده‌بندی (دیشب) به پنجمین پیروزی و مهم‌تر از آن بالاترین عنوان تاریخ فوتبالشان دست یابند. این بار می‌توان به جرات گفت که دیدار رده‌بندی کوپا کمتر از فینال ارزش نداشت.
منبع: soccernet.com