گري سیک، مشاور امنیت ملی در دولت‌های کارتر و ریگان و از سازمان‌دهندگان عناصر ضدانقلاب و تجدیدنظرطلب ایرانی در اظهاراتی درباره تابستان داغ 78، اعلام کرده بود: «برای آنها که خواستار توسعه سیاسی هستند زمان بسیار خطرناک است. در 2سال گذشته[78-76] به‌رغم وجود حمایت تبلیغاتی و فیزیکی، این افراد در نگاه داشتن خود، شجاعت به خرج داده‌اند و شجاعت آنها در روزهای آینده به نمایش گذاشته می‌شود». با شروع درگیری‌های کوی دانشگاه تهران که با تحریک و رهبری برخی عناصر پشت پرده صورت گرفت، جریان‌های سودجو وارد عرصه شدند. برخی عناصر کهنه‌کار ضدانقلاب که درصدد بودند بین دانشجویان و مردم و دولت تقابل ایجاد کنند، نیروهای خود را در پوشش دانشجو و مردم عادی وارد صحنه کردند.در واقع اعتراض خشونت‌آمیز به جریانی قانونی (مصوبه مجلس) نمی‌توانست بدون زمینه‌چینی و هدایت برنامه‌ریزی شده باشد.در درون دانشگاه نیز برخی جریان‌های وابسته به خارج از آن، با سوءاستفاده از روحیه انتقادی دانشجویان و بزرگ کردن جریان‌های روز به آتش وقایع دامن زدند. دفتر تحکیم وحدت که مدت‌ها بود به ابزار خوئینی‌ها تبدیل شده بود، در حوادث تیر ۷۸ نقش موثری را ایفا کرد. این تشکل برخلاف رسالت مستقل خود در زمینه فعالیت‌های دانشجویی، در حادثه کوی دانشگاه تا توانست به تشنج دامن زد. البته نباید از غفلت و کم‌کاری‌های برخی سازمان‌های مسؤول مثل نیروی انتظامی در نحوه برخورد با این حادثه نیز غافل ماند چرا که رفتار غيرمدبرانه برخی عوامل این ارگان‌ها نیز بر وخامت اوضاع افزود و سیر حوادث را به گونه‌ای که طراحان آن از جمله خوئینی‌ها انتظار داشتند، پیش برد.
انحصارطلبي مرد خاكستري
تئوری موسوی خوئینی‌ها در میدان رقابت و مبارزه سیاسی در هر سه مرحله شکست جریان چپ، دارای عناصر شناخته شده‌ای است. روش بازی او تابع قاعده «همه یا هیچ» یا «صفر یا صد» است. بر پایه این نظریه یک جناح سیاسی یا باید بهطور کامل قدرت را دردست بگیرد یا آنکه بهصورت تمامعیار در جایگاه اپوزیسیون بایستد. او گزینه میانه یا حد وسط در برخورد با حریف قایل نیست. به همین دلیل، همواره پیشنهاد تعامل یا همگرایی و همکاری دو قطب سیاسی اصولگرا و اصلاحطلب را نفی کرده است. موسوی خوئینی‌ها از وقتی که پس از سقوط اصلاحطلبان و روی‌گردانی کامل ملت از آنها، از تسخیر دولت و مجلس ناامید شد، بهسوی ایجاد جبهه «اپوزیسیون کامل» حرکت کرد و در این مسیر دست اتحاد به همه نیروهای معارض داد که علاوه بر جناح اصولگرایی، نظام را نیز قبول نداشته باشند. نظریه خوئینی‌ها در پیشبرد طرح تقابل سیاسی، تابع یک اصل روشن است: «نافرمانی مدنی». این نظریه بهظاهر در دوره دولت محمد خاتمی رایج شد، اما واقعیت این است که مبدع این نظریه قبل از جبهه منحله مشارکت، تیم «سلامی‌ها»یی بود که دور خوئینی‌ها حلقه زده بودند یعنی همان گروهی که شالوده جبهه مشارکت را ریختند.