گروه ورزشي: «محمد بن‌همام» برای همیشه از حضور در فوتبال در هر سطحی محروم شد تا امپراتوری قطری‌ها در فوتبال آسیا و حتی جهان به پایان برسد. بن‌همام طی یک دهه، شبه‌جزیره کوچک در حاشیه خلیج‌فارس را روی نقشه فوتبال جهان آورد و در آخرین روزهای صدارتش بر AFC، رویای باورنکردنی میزبانی جام‌جهانی را هم برای آنها تعبیر کرد اما قدرت‌طلبی بیش از اندازه او به معنی وارد شدن به بازی بزرگی بود که امثال لنارت‌یوهانسن و فرانتس بکن‌باوئر با وجود پشتوانه‌های غنی فوتبالی و سیاسی نیز از عهده آن برنیامدند چه رسد به شیوخ تازه به دوران آمده خلیج‌فارس. اما محرومیت بن‌همام بلافاصله قطب‌های مخالف او در آسیا را به تکاپو خواهد انداخت تا از خلأ به وجود آمده در اتاق ریاست مقر کوالالامپور بهره ببرند و در این میان جبهه سراسری مخالف بن‌همام که اتحادی از شرقی‌ها و غربی‌ها را شامل می‌شد در نزاع بر سر قدرت بار دیگر دو پاره شده و به اجزای طبیعی شرقی و غربی‌اش تقسیم خواهد شد. شیخ سلمان بن‌ابراهیم آل‌خلیفه رئیس فدراسیون فوتبال بحرین که در عین حال ریاست کمیته انضباطی کنفدراسیون فوتبال آسیا و ریاست موقت کمیته انضباطی فیفا را هم برعهده دارد، جدی‌ترین رقیب بن‌همام طی 2 سال گذشته محسوب می‌شد که انگیزه‌های رقابتی او با بن‌همام نه‌تنها به جاه‌طلبی‌های شخصی‌اش مربوط می‌شد بلکه از چشم و هم‌چشمی‌های 150 ساله خاندان‌های حاکم بر
2 شبه‌جزیره و جزیره همسایه خلیج‌فارس یعنی قطر و بحرین سرچشمه می‌گرفت. جزیره شیعه‌نشین بحرین 150 سال پیش توسط انشعابی از مخالفان خلیفه وقت قطر تحت عنوان «آل‌خلیفه» اشغال شد و از آن زمان تاکنون کینه فامیلی بین شیوخ سنی قطر و بحرین
پا بر جا مانده است. دلارهای انبوه نفتی و نزدیکی هر 2 کشور به آمریکا نیز عاملی شده برای ادامه چشم و هم‌چشمی‌ها در داخل مستطیل سبز ولی در گستره‌ای بین‌المللی، طوری که حالا بحرین که پس از سرکوب خونین قیام شیعیان در انزوای بین‌المللی قرار گرفته، زمین‌خوردن بن‌همام قطری را به چشم فرصتی کلیدی برای فرار از انزوا به وسیله فوتبال نگاه می‌کند و بازیگر اصلی این فرار بزرگ کسی نیست جز «شیخ سلمان» که عضوی است از خاندان سلطنتی بحرین و طبیعتا همانند آنان دستش به خون شیعیان بی‌گناه بحرینی آلوده است. متاسفانه ایران سال گذشته که هنوز ماجرای قیام برادران شیعه در این جزیره کوچک به وقوع نپیوسته بود بر اساس تحلیل‌های آن زمان که بحرین را متحد نزدیک‌تری محسوب می‌کردند تا قطر، از این عامل آل‌خلیفه در انتخابات 2010 ریاست فیفا حمایت کرد. بدین‌ترتیب ایران خود را برای اولین‌بار طی دوران ریاست بن‌همام در جبهه مخالف او قرار داد چرا که تصور می‌کرد او بزودی وارد جنگ ریاست فیفا می‌شود و دیگر کاری به AFC نخواهد داشت. همچنین ساختار شیعی جامعه بحرین پیوندهای نزدیک‌تری بین فوتبال ما و آنها برقرار می‌کرد اما حالا موضوع کاملا فرق می‌کند تا جایی که ایران شاید برای نخستین‌بار پس از انقلاب رسما به جبهه شرق آسیا متمایل شود. جبهه‌ای که در راس آن جینجی اوگورا، رئیس سابق فدراسیون فوتبال ژاپن، عضو کمیته اجرایی فیفا و البته متحد سابق شیخ سلمان و دشمن بن‌همام قرار دارد. بدین معنی که ایران پس از مدت‌ها حساب خود را از اعراب خلیج‌فارس جدا می‌کند که همواره در نقاب دوستی و اخوت مشغول خیانت به منافع ایران بوده‌اند و خود را با اتحاد شرق آسیا به رهبری چین، ژاپن و کره که جایگاه برجسته‌تری در فوتبال و اقتصاد دارند پیوند می‌زند. گردش ایران از غرب به شرق آسیا همچنین می‌تواند حامل یک پیام سیاسی باشد و آن اینکه خانه شیوخ عرب خلیج‌فارس که مدت‌هاست بر فوتبال آسیا حکومت می‌کنند از پایبست ویران است و آنها حتی برای حفظ مشروعیت حکومت‌های شکننده خود نیز با بحران مواجه هستند چه رسد به اینکه بخواهند اتحادیه‌هایی منطقه‌ای یا ورزشی را پابرجا نگاه دارند.