سعید قرایی:
بعد از بازی دوستانه با ماداگاسکار بخش اعظمی از هواداران و کارشناسان به بازی تیم ملی حمله کردند و حتی گزارشگران تلویزیون نظیر پیمان یوسفی در شبکه 3 و عادل فردوسی‌پور در شبکه جام جم بعد از این بازی با طعنه درباره تیم ملی صحبت کردند. خوشبختانه کرش بر خیلی از شعارهای سکوها نیز تسلط نداشت تا متوجه شود چه جو وحشتناکی بعد از این بازی دوستانه در ورزشگاه حاکم شده است.با شروع بازی مالدیو خیلی‌ها منتظر بودند ببینند کرش پس از اتفاقات بازی ماداگاسکار تا چه اندازه توصیه‌پذیر شده است و حاضر می‌شود در این بازی جهت رفاه حال خودش و کنار گود نشسته‌ها تفکرات و بازی تیمش را فدای خواسته‌های آنها بکند اما خوشبختانه با شروع بازی مشخص شد کرش برخلاف خیلی از مربیانی که در این سال‌ها در فوتبال ایران کار کرده‌اند اجازه نداده فشارها در کار و تفکراتش تاثیر بگذارد و این دقیقا همان چیزی است که فوتبال ایران برای برون‌رفت از وضعیت فعلی‌اش حداقل به ریسک آن نیاز دارد.کرش تیمش را با همان سیستم بازی ماداگاسکار به زمین فرستاد و طبیعی بود که در این 3-3-4 که برای فوتبال ملی ما غریب است همچنان بازیکنان سردرگمی‌شان را نشان دهند اما تفاوت در نوع بازی از در و دیوار تیم ملی می‌ریخت. در هیچ یک از بازی‌های تیم ملی در 5-4 سال اخیر تا این حد جا‌به‌جایی بازیکنان در زمین و همکاری گروهی در بین آنها را ندیده بودیم. شاید عنوان شود که حریفی همانند مالدیو اجازه این نوع بازی را به ما داده است اما برعکس این ادعا، ذات بازیکنان ایرانی نشان داده دقیقا در برابر حریفانی مثل مالدیو است که میل بازی گروهی ندارند و اینکه آنها در این بازی اینگونه ظاهر شدند نخستین تغییر مثبت تیم ملی است. ضمن اینکه همین بازی با مالدیو و حریفان نظیر آن است که ما را مهیا می‌کند در بازی‌های سنگین‌تر به مراتب کیفیت کار گروهی خودمان را هم بالا ببریم.کرش در این مقطع باید به همان اندازه که جناح راست تیم ملی را هماهنگ کرده است در سمت چپ هم تیم را به همین هماهنگی برساند. جالب بود بازیکنانی که در ابتدای بازی در سمت چپ به کار گرفته شدند نظیر خلعتبری و حدادی هر زمان در جابه‌جایی‌های خود به سمت راست آمدند عملکردشان 2 برابر تاثیرگذار بود! کرش آمده است که در فوتبال ما خسرو حیدری سمت چپ خط دفاع را کشف کند و باید هم این کار را بکند. درست همانند تستی که از حاج‌صفی و پولادی در 2 بازی اخیر گرفت که البته رضایت هیچکس را جلب نکرد. کرش در همین مدت که با تیم ملی اردوی تدارکاتی برگزار کرد و بازی دوستانه انجام داد در حقیقت طرحی نو برای تیم ملی درانداخت و این بهترین اتفاق است برای همان جماعتی که می‌خواهند به اوضاع خوشبین باشند، البته آنچه بشدت فوتبالدوستان ایرانی را نگران می‌کند تضادی است که با شروع لیگ برای شاگردان کرش پیش می‌آید. تقریبا هیچ تیمی در ایران با شیوه تیم کرش بازی نمی‌کند و این قطعا کار او را سخت می‌کند. همان مشکل بزرگی که ایویچ در دوران مربیگری‌اش در ایران بارها به آن اشاره می‌کرد و از آن می‌نالید. هرچند دیگر مطمئن شدیم کرش همچنان به رنسانسی که در فوتبال ایران به وجود آورده پایبند است اما شاید یک مثال هرچند مع‌الفارغ ما را نگران کند! کرش و برانکو شاید از نظر شخصیتی هیچ شباهتی به هم نداشته باشند اما روزهایی که برانکو سیستم 1-3-2-4 را در فوتبال ملی ایران پیاده کرد و به خاطر آن در ابتدا با فشارهای وحشتناکی روبه‌رو شد مقاومت جالب و سیاستمدارانه‌ای کرد که هم منتقدان را راضی کرد و هم خودش را برای حفظ عقایدش. او با همین تغییر تیم ملی را هم در جام ملت‌ها موفق کرد و هم تیم را به جام‌جهانی برد اما فوتبال بی‌رحم ایران در نهایت برانکوی با سیاست را هم کاملا توصیه‌پذیر و عاری از هرگونه پافشاری بر عقایدش کرد که در جام‌جهانی چوب آن را خورد. باید دید کرشی که سیاست برانکو را ندارد و قصد دارد با خشکی تمام در برابر فوتبال بی رحم ایران بایستد تا چه زمانی می‌تواند در برابر آن مقاومت کند؟