«نافرمانی مدنی» اندیشه‌ای است که در نقطه تکامل، به انقلاب‌مخملین منجر می‌شود. اجزای این نظریه که در فتنه ماسونی 88 به وضوح از سوی موسوی خوئینی‌ها، مرد در سایه اصلاحطلبان تجویز شد، «بایکوت»، «تحریم»، «تحصن» و سرانجام «تقابل خیابانی» است. بیسبب نیست کارشناسانی که در رفتار تجدیدنظرطلبان پس از بیستودوم خرداد88 تدبر کرده‌اند، معتقدند، این رفتارها آبشخوری جز نظریه نافرمانی مدنی دهه 70 «حلقه [روزنامه] سلام» ندارد. بسیاری از روش‌های اعتراضی که در انتخابات اخیر بهنام موسوی و کروبی علیه شورای نگهبان و نهادهای ناظر و مجری انتخابات ساخته و پرداخته شد، در واقع بازسازی نظریه نافرمانی مدنی‌ای بود که لااقل در سه مرحله: بار اول دهه 70 در جریان ناکامی نامزدهای مجمع روحانیون در انتخابات مجلس چهارم، بار دوم اوایل دهه 80 در جریان شکست تجدیدنظرطلبان در انتخابات مجلس هفتم و بالاخره آخرین بار در بهار و تابستان 1388 به آزمون نهاده شد. به این صورت است که خوئینی‌ها در هر سه دوره انزوای چپ‌ها و اصلاحطلبان در نقش ناجی ظاهر می‌شود. او نظریهاش را در دیدار‌هایش با شاخه تندرو دانشجویان ارائه میکند. رهنمودهای تشکیلاتی او در این دیدارها حاوی عباراتی است که به مخاطبانش انرژی منفی «نفرت» و حس «انتقام» را تزریق میکند. طرح‌های عملیاتی او در هر سه مقطع گفته شده، حاوی بالاترین سطح اعتراض نه تنها به دستاندرکاران انتخابات، بل به کل حاکمیت است. از این جهت، ویژگی‌های سیاسی مرد پردهنشین اصلاحطلبان آمریکایی، به هیچ یک از سران این جریان شبیه نیست. اغلب سران این جریان به درجاتی از مصالحه و انعطافپذیری در بازی سیاست پایبند بوده‌اند، اما خوئینی‌ها تنها کسی است که اصل مصالحه و مدارا در قبال حریف را مردود و مذموم می‌شمارد. بر همین اساس، اغلب کارشناسان، یقین دارند 2 نامزد ناکام اصلاحطلبان در رفتار خویش تابع تئوری مرد پردهنشین بوده و در راستای آن حرکت کردند.
آنچه از سه دهه حیات جریان چپ پیداست، زندگی سیاسی خوئینی‌ها، فراز و نشیب، زیاد داشته است. کمتر چهره سیاسی‌ای را میتوان سراغ گرفت که بهاندازه «لیدر پشت پرده تجدیدنظرطلبان» تغییر و تجدیدنظر در اندیشه و رفتار سیاسیاش داشته باشد. فردی که از زمان تسخیر لانه جاسوسی آمریکا درسال نخست انقلاب اسلامی، پرچم رهبری گروه موسوم به خط امامی‌ها را در دست داشت، خود در واپسین سال دهه 60 اولین چرخش‌ها را در افکار این جریان صورت میدهد. روزنامه سلام تحت مدیریت او محمل اصلی این بازنگری در سیاست‌ها و دیدگاه‌های انقلابی جریان چپ است. به باور بسیاری از ناظران سیاسی، دو عامل عمده در تغییر نگرش خوئيني‌ها نسبت به حکومت و سیاست مؤثر بوده‌اند. اول مناصب کلیدی‌ای که دهه 60 در اختیار او بوده و بعدها، از دست میدهد و دوم، ناکامی طرح‌هایی که او و همقطارانش برای تسخیر جایگاه رهبری و ولایت فقیه؛ پس از ارتحال حضرت امام در سر میپروراندند.