عباس کریمی: «ورود آقایان ممنوع» فیلمی در ژانر کمدی است که این روزها هفتمین هفته اکران خود را می‌گذراند و توانسته به طرق مختلف فروش بالای خود را حفظ کند. فیلم دارای ساختار مقبول و فیلمنامه به نسبت معقولی در سینمای ایران است اما آنچه مشهود است عمده موفقیت خود را باید مدیون شوخی‌های کلامی اروتیک و گاه مرهون موقعیت‌های خنده‌دار خارق عادت سینمای کمدی ایران بداند که نمونه آن را می‌توان در 2 نمای خواب آسایش و نمای بعدی آن که مسواک زدن وی را نشان می‌دهد به خوبی دید. با این وجود دلایل زیاد دیگری برای فروش فیلم وجود دارد که می‌توان از آن جمله به تبلیغات غیرمستقیم انجام شده درباره فیلم اشاره کرد. دور اتفاقات پیرامونی و حاشیه‌ای فیلم نوعی تبلیغات رسانه‌ای پنهان را برای فیلم رقم زد که به پایداری و مقاومت فیلم برای روی پرده ماندن انجامید. آخرین مساله‌ای که هنوز بازار آن داغ است بازداشت پگاه آهنگرانی، بازیگر این فیلم است که هر چند به صورت مستقیم به این موضوع ارتباطی پیدا نمی‌کند اما موجب بالا رفتن میزان فروش آن شد. روز گذشته نیز خبری مبنی بر فروش بلیت‌های نیم‌بهای این فیلم در مترو پخش شد که این کار در هفته هفتم فروش یک فیلم آخرین تیر ترکش برای اکران آن شمرده می‌شود تا به میزان فروش بالای آن کمک بیشتری کند. نکته جالب اینجاست که فروش بلیت نیم‌بها برای فیلم‌های دیگر غیرقانونی اعلام شد و با وجود اصرار تهیه‌کنندگان آنها از انجام آن ممانعت به عمل آمد که معلوم نیست چرا این قانون برای این فیلم لحاظ نشده است. کاملا مشهود است که سرمایه‌گذاران فیلم از هر فرصتی استفاده می‌کنند تا از اکران این فیلم بیشترین سرمایه را به دست آورند و جدال آماری «ورود آقایان ممنوع» با فیلم‌های همزمان در حال اکران که از آن جمله می‌توان به قسمتی دیگر از اخراجی‌ها اشاره کرد تبلیغ بیشتری برای جلب توجه عمومی و تقابل رقابتی بین 2 فیلم بفروش برای به دست آوردن میزان زمان اکران بیشتر بوده است و فروش بلیت‌های نیم‌بها نیز ادامه‌ای بر این شگرد به‌شمار می‌رود. «ورود آقایان ممنوع» فیلمی است که جدا از برخی موارد کم‌ارزش مطروحه در فیلم که شوخی‌های دم‌دستی و تکراری در آن دیده می‌شود، ارزش دیدن دارد و مردم بهتر می‌توانند آن را انتخاب کنند. برای همین اصرار بر پایین نیامدن از پرده نقره‌ای سالن‌های سینماها ارزش آن را بشدت نزد مخاطب پایین می‌آورد و چوب حراجی که به بلیت‌های آن زده می‌شود شاید در کوتاه‌مدت و از منظر اقتصادی درست به نظر آید اما در حافظه سینمایی مردم و هنرمندان سابقه‌ای ناخوشایند از ارزش فیلم به جا خواهد گذاشت. این پرسش به هر حال پیش می‌آید که خراب کردن یک فیلم برای یک مشت تومان بیشتر و به هر قیمتی چرا صورت می‌گیرد.
منبع : خبرگزاری سینمای ایران