ماه رمضان در راه است و ما را به خود فرامیخواند: «أَيُّهَا النَّاسُ إِنهُ قَدْ أَقْبَلَ إِلَيْكُمْ شَهْرُ اللهِ بِالْبَرَكَهًْ وَ الرَّحْمَهًْ وَ الْمَغْفِرَهًْ شَهْرٌ هُوَ عِنْدَ الله أَفْضَلُ الشُّهُورِ وَ أَيَّامُهُ أَفْضَلُ الْأَيَّامِ وَ لَيَالِيهِ أَفْضَلُ اللیَالِي وَ سَاعَاتُهُ أَفْضَلُ السَّاعَاتِ هُوَ شَهْرٌ دُعِيتُمْ فِيهِ إِلَى ضِيَافَهًْ الله وَ جُعِلْتُمْ فِيهِ مِنْ أَهْلِ كَرَامَهًْ الله». (اقبال الاعمال، 1/26)
«مردم! ماه خدا با برکت و رحمت و آمرزش به سوی شما روی آورده است؛ ماهی که نزد خداوند بهترین ماهها، روزهایش بهترین روزها و شبهایش بهترین شبها و ساعتهایش بهترین ساعتهاست. در این ماه به میهمانی خداوند دعوت شده و از گرامیان نزد خداوند محسوب شدهاید». اما ورود به این ماه شرط دارد؛ شرط آن شکستن نفسانیت است زیرا هرگاه نفسانیت در ما محفوظ باشد، راه را به روی ما میبندد و زمینگیر میکند و متاسفانه وارد میهمانی الهی نمیشویم. نمیگویم با نفسانیت راه به‌طور کل بسته است تا ناامید شویم، نه! به هیچوجه، ناامیدی گناهی بزرگ است اما این را میگویم تا تلاش کنیم در این چند روز مانده خود را اصلاح کنیم. ما همواره به اصلاح دائمی درون نیازمندیم و در این چند روز نیازمندتر تا به سلامت وارد میهمانی شویم و اگر وارد شدیم برکات ماه رمضان به قدر سعه وجودی‌مان نصیب ما هم خواهد شد اما اگر با نفس معیوب با ماه رحمت الهی مواجه شدیم چون از حقیقت آن محجوب هستیم، نمیتوانیم آداب باطنی آن را رعایت کنیم و بهره ما کامل و در شأن عظمت این میهمانی باشکوه نخواهد بود.
آری! این سنت الهی است که اگر بذر را در خاک مناسب کاشتید و از آن مراقبت کردید، خوشههای گندم میروید. این رویش خوشهها به دلیل شکستهشدن بذر است و ماه رمضان همان خاک مناسب است که اگر نفس خود را در آن شکستیم، به حقیقت وجودی خودمان خواهیم رسید اما اگر نفس را در آن نشکستیم، چه توقعی برای بالارفتن میتوان داشت؟ تا حب دنیا در قلب ماست، این زمین مستعد هم به کار ما نمیآید.
اصولا ماه خدا را رمضان گویند زیرا رمضان از «رمض» میآید و رمض به معنای سوزاندن است، ماهی است که گناهان ما را میسوزاند اما این حداقل ویژگی و کارکرد آن است بلکه بالاتر نفسانیت ما را که مرجع و منبع همه گناهان و خطاها و پلیدیهای نفسانی در وجود ماست، میسوزاند و حیف نیست که ما از این فرصت استفاده نکنیم؟!
پیامبر اعظم(ص) میفرمایند: «فِي أَوَّلِ يَوْمٍ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ تُغَلُّ الْمَرَدَهًْ مِنَ الشَّيَاطِينِ؛ در نخستین روز ماه رمضان گمراهکنندگان از شیاطین در غل و زنجیر میشوند». (وسایل الشیعه، 10/315) در ماه رمضان خداوند تبارك و تعالي بر گمراهكنندگان از شياطين قفل ميزند و آنها را مهار ميكند تا نتوانند ما را گمراه كنند پس از اين جهت آزاديم، اگر تلاش كنيم بر نفسمان هم لجام بزنيم و نفسانيت را بسوزانيم، راه پرواز به روي ما باز ميشود و همانند پرندهاي كه از قفس رها شده است در فضاي آزاد تعالي و رشد پرواز خواهيم كرد.
آري! دوستان! وقت تنگ است، آن را دريابيم.