حسین قدیانی: «محراب» با آن همه یادگاری از ابوتراب، اسلام ناب، اسلام پابرهنه‌ها، اسلام منهای اشرافیت، منهای آل و ایل و قبیله و دماغ فیل، باز هم به خون نشست. آری! محراب، محل حرب با شیطان است، نه فقط محل دوستی با خدا. مختار، با آن همه زخم که در بدن داشت، با آن همه تیر، شد سفیر «فزت و رب‌العلی»، که به خدای علی، ابن ابوعبیده ثقفی، رستگار شد. مختار را فتنه‌گران زبیری کشتند؛ با تیرهای سرگشاده که از کمان آشوب رها می‌کردند. ناجوانمردان بی‌صفت، جرات جنگ رویارو نداشتند. از دور، تیر می‌انداختند، همچنان که بر گلوی 6 ماهه حسین، از دور، تیر انداختند، همچنان که عباس را، همچنان که علی را وقت نماز. رویارو شمشیر می‌زدند، همه‌شان را می‌کشت مختار. مختار مردی از جنس انتقام است؛ انتقام، حتی از کربلا نبودنش؛ از جبر روزگار؛ انتقام از طلحه و زبیر و از همه خواص بی‌بصیرت. آری! مختار دعوا داشت با همه؛ با همه سراب و شراب و حباب؛ با همه آل جمل و آل معاویه و آل خوارج. با اهالی زر و زور و تزویر؛ با آقازاده‌هایی که نام‌شان را باید به حروف اختصاری نوشت؛ با زالوصفتان اقتصادی. مختار را اصلاح‌طلبانی کشتند که تاریخ جرات نکرد فتنه‌گر بخواندشان، هم خودشان را و هم خاندان‌شان را. برای آل‌زبیر، کعبه حجم شکم‌شان بود ولي برای مختار، شأن دین خدا، و مقام عدالت، حتی از شأن خانه خدا هم برتر بود اما مختار اتفاقا در خانه خدا به شهادت رسید. خانه خدا که فقط کعبه نیست. کعبه به جز سنگ نیست. کعبه یعنی علی. مختار را همان کسانی کشتند که پدران‌شان در جمل، و صد البته در جمل 88 تنها گذاشتند علی را؛ ناکسانی ناکث‌تر از ناکثین؛ کارگزاران ابلیس؛ اربابان شکم، دنیا، صندلی و لفت و لیس؛ سابقه‌داران تزویر؛ حضراتی که «ناگفته‌ها»ی‌شان همیشه بیشتر از «گفته‌ها»ی‌شان است؛ چماق به‌دستان سابق؛ ناجوانمردانی از قبیله غرور و نخوت و خودبزرگ‌بینی؛ عناصر نقاب، نه انصار انقلاب؛ مصلحت‌پرستان، نه عدالت‌دوستان؛ سرگشاده‌نویسان اشرافیت؛ اصحاب فتنه؛ همین اصحاب فتنه 88 که آل‌زبیر را ما هم دیده‌ایم در فتنه‌ای که از سر گذراندیم. آقازاده‌ها را ما هم دیده‌ایم. آل پول و آل ملک عبدالله و آل علی عبدالله‌صالح و آل‌خلیفه و آل‌لندن و آل بی‌عدالتی و آل خرید را ما هم دیده‌ایم. سران فتنه 88 در رکاب همان سوار شدند که به دروغ گفت: «یا خیل‌الله! ارکبی...»، مردان خداجوی آل‌زبیر؛ آشوبگران عاشورا؛ آتش‌زنندگان خانه خدا؛ مردی با عبای شکلاتی، به همان رنگ عبای عبدالله بن‌زبیر؛ به همان رنگ عبای ملک عبدالله. کاش نشان نمی‌دادند لحظه شهادت مختار را. در آستانه ماه محراب، ماه روزه، شهادت مختار، یک روضه باز بود. خوب شد نشان ندادند شهادت عباس بن علی را. چشمان ما تاب دیدن این همه بی‌صفتی دشمنان علی را ندارد. ما می‌میریم اگر برخی صحنه‌ها را ببینیم. ما کجا و تاب علقمه کجا؟! ما تاب جمعه‌های بی‌مختار را نداریم. دل ما برای منتقم، تنگ می‌شود. حالا بدون مختار، جمعه‌ها برای ما دلگیرتر می‌شود. ما دل داده بودیم به مردی از تبار ثقف. ما انتقاد داریم به «ابراهیم»، ولو آنکه پسر «اشتر» باشد. ما انتقاد داریم به کسانی که انتقام را تنها گذاشتند و انقلاب را، در فتنه 88 با سکوت‌شان. «مختارنامه» شاید تمام شده باشد اما خون انتقام، در رگ‌های فصل انتظار همچنان خواهد جوشید. برای ما هیچ کلمه‌ای مثال مفهوم «انتقام» بار مثبت ندارد. بعضی لابد خود را «آل آل‌زبیر و قیل و قال زبیر» می‌دانند، که این همه از انتقام می‌هراسند. انتقام، باب مدینه عدل است. مختار یک سریال نبود. مختار، رئال بود. رئال است. واقعیت است. هنوز هست. انقلاب ما ادامه انتقام مختار بود، آن 8 سال و این 8 ماه نیز. ما انتقام خون مختار را از آشوبگران عاشورا با حماسه 9 دی گرفتیم. ما نگذاشتیم منتقم تنها بماند. ما نگذاشتیم جز بیرق علی، بیرقی بر بلندای شهرمان بالا رود. ما فریب «جاء الحق» دوستان جورج سوروس را نخوردیم. ما نگذاشتیم و نخواهیم گذاشت تاریخ، تکرار شود. بی‌خود عده‌ای تیرهای سرگشاده به سوی علی رها کردند. مگر اینجا کوفه است؟! مگر مرده‌ایم ما؟! «ما می‌دانیم و تیغ و حلقوم شما/ یک مو ز سر علی اگر کم گردد». انتقام برای ما یک مفهوم است و فتنه‌گران 88 مصداق بارز آل‌زبیرند ...
راستی! چه کسانی می‌خواهند این بار به جای مختار، انتقام را بکشند؟! خط مختار، خط انتقام است و تا «محراب» هست، مبارزه ما با آل‌زبیر ادامه دارد. ما تازه به ابن ابوعبیده خو گرفته بودیم که به شهادت رسید. اربعینی از هفته‌ها، میهمان آدینه‌مان بود. ما دل داده بودیم به مختار. به بن‌کامل. به کیسان و خنده‌های ابوعمره. به خطبه‌های ابوعمره. به آخرین خطبه مختار بالای مسجد کوفه. ما افتخار می‌کنیم که مختار را هم ناجوانمردانه کشتید. مختار را نمی‌شد و نمی‌شود رویاروی کشت. مختار شیعه علی بود، اسیر نام پدر و مادر آل‌زبیر نبود. رفت به جنگ تزویر، بی‌حتی لباس رزم. به سخره گرفت همه سرگشاده‌نویسان تاریخ را. خندید به ریش بی‌ریشه همه مزورین، همه فتنه‌گران، همه اصلاح‌طلبان تاریخ که تاریخ جرات نکرد فتنه‌گر بخواندشان اما مختار، جرات کرد و با ایشان جنگید تا معلوم شود کذاب چه کسی است. «کذاب» همان فتنه‌گر ملعونی است که دیروز می‌گفت در انتخابات تقلب شده اما امروز می‌خواهد به نظام بازگردد. چه کسی در کذاب بودن سران فتنه شک دارد؟! کذاب، همان فتنه‌گری است که با مفهوم عدالت مشکل دارد اما با ما بر سر مصادیق، دعوا می‌کند. مگر «خط امام» مدعیان خط امام، اصحاب مجمع ضرار که آمریکا و اسرائیل برای‌شان سوت و هورا کشید، چیزی جز «کذب محض» بود؟! خط امام، جام زهر نمی‌دهد به امام، و به این یکی امام، با تیر سرگشاده از کمان اشرافیت، جام زهر تعارف نمی‌کند. به ما ثابت شد چه کسی کذاب است. چه کسی منافق است. چه کسی مزور است... و چه کسی باعث حمایت جریان
ضد روحانیت داریوش همایون از خود شد. مختار اما راست می‌گفت، چرا که ایستاده به شهادت رسید. اهل سازش و اهل مصلحت و اهل سابقه و اهل ایل و آل، هرگز نمی‌توانند تا آخرین قطره خون مبارزه کنند. ریختن خون مختار، اما همه آرزوی‌شان است. حالا مختار به شهادت رسید و مختارنامه تمام شد، اما نامه انتقام دست ما افتاده است. علم انتقام دست ماست. ما از پنجره انتقام، به خورشید انتظار می‌نگریم. ما منتظر منتقمیم. مختار توانست انتقام خون شهداي کربلا را بگیرد، اما ما منتظر منتقمی هستیم که می‌خواهد از تمام جور و ستم و ظلم و تبعیض و تزویر و دروغ، انتقام بگیرد. تا آن روز، تا دمیدن خورشید، ما دست از دامان ماه مان بر نمی‌داریم. این، بر خفاشان شب‌پرست در فتنه 88 به‌خوبی ثابت شد. در این مرز و بوم، چون کوفه نیست، هر فتنه‌ای، جز به یوم‌الله 9 دی ختم نخواهد شد. ما اجازه نمی‌دهیم این مرکب، به هر ناکس و ناکثی سواری دهد. ما با علی، با عدل، با ولایت، با ملت، با خون شهدا و با خون شهیدی به نام مختاربن ابوعبیده ثقفی پیمان بسته‌ایم که اجازه ندهیم انتقام، تنها بماند. ما اهل کوفه نیستیم، قیام و انتقام و انقلاب تنها بماند. مختار، تنها بماند. هر چند که حریف مختار تنها هم نشدند. غوغایی به پا کرد با یک تن تنها، با یک تن پر تیر، با یک تن پر زخم، که الی‌الابد برای‌مان خاطره شد. از این پس آدینه‌ها برای ما یادآور یک رئال است، نه یک سریال. از آنجا که ملاک برای ما حال فعلی افراد است، باید گفت: «مختار زنده است، چون انتقام زنده است».
***
گوارا باد شهادت، بر تو ای جوانمرد که با تزویر، جانانه جنگیدی... و سینه‌خیز، دم آخر، تنها و غریب، خودت را رساندی به محراب علی، تا آرام بگیری در آغوش «فزت و رب‌الکعبه»... بنازم شهادت نازت را و بدن بی‌سرت را، اما جناب مختار! در کربلا جایت خالی بود. تو شاید تاب نداشتی خیلی صحنه‌ها را ببینی. تیر با بدن تو مهربان‌تر تا کرد، تا چشمان اباالفضل. از بوسه پیامبر، شمشیر راحت تر برید سر تو را، تا سر حسین. گفت: «سری به نیزه بلند است، در برابر زینب/ خدا کند که نباشد سر برادر زینب».