انعقاد پیمان «سعد آباد» در تهران (1316 ش)
ایران، قبل از جنگ دوم جهانی، تحت نفوذ سیاست استعماری انگلیس بود و قدرت متمرکز رضاخان، اداره مملکت را با استبداد تمام برعهده داشت. با روی کار آمدن آتاتورک در ترکیه، با تحریک انگلستان و برای اینکه شوروی در حلقه محاصره قرار داشته باشد در هفدهم تیرماه 1316ش برابر با هشتم ژوئیه 1937م، پیمان دوستی و عدم‌تجاوز بین ایران، ترکیه، افغانستان و عراق در کاخ سعدآباد تهران به امضا رسید. به موجب این پیمان، این دولتها متعهد شدند سیاست خارجی هماهنگی داشته باشند و در مقابله با خطر کمونیسم که هر یک از دولتهای آنان را تهدید کند، همدیگر را مورد حمایت قرار دهند.
شهادت آیت‌الله «ربانی املشی» عضو فقهای شورای نگهبان (1364ش)
آیت‌الله شیخ محمدمهدی ربانی‌املشی در سال 1313 شمسی (نیمه‌شعبان 1353ق) در خانواده‌ای روحانی در قم متولد شد. وی در خدمت پدرش مراتب علمی خویش را آغاز و پس از طی مراحل مقدماتی و سطح علوم حوزوی، از محضر بزرگانی چون آیت‌الله بروجردی و امام خمینی(ره) استفاده کرد. آیت‌الله ربانی از 17 سالگی در مسیر امور سیاسی قرار گرفت و در قیام 15 خرداد 1342 فعالانه در خدمت نهضت اسلامی بود. وی با انجام سفرهای مختلف، به سخنرانیهای تندی علیه رژیم میپرداخت و در این راه متحمل 6 سال زندان و شکنجه و 6 سال تبعید شد. آیت‌الله ربانی‌املشی یکی از اعضای فعال جامعه مدرسین حوزه علمیه قم به شمار میرفت و پس از پیروزی انقلاب مسؤولیتهای مختلفی را عهدهدار بود که عضویت در شورایعالی انقلاب فرهنگی، دادستانی کل‌کشور، عضویت شورایعالی قضایی، عضویت در شورای نگهبان و نمایندگی مجلس خبرگان از آن جملهاند. سرانجام این عالم ربانی و مجاهد نستوه، پس از سالها فعالیت و مبارزه خالصانه در راه اسلام، در بامداد هفدهم تیرماه 1364ش بر اثر یک بیماری رنج‌آور که زمینه آن را دشمنان اسلام و انقلاب در او به وجود آورده بودند در 51 سالگی به شهادت رسید و در حرم مطهر حضرت فاطمه معصومه(س) به خاک سپرده شد.
وفات حضرت خدیجه(س) همسر باوفای پیامبر اسلام(ص) بنا به روایتی(10بعثت)
حضرت خدیجه کبری(س) که از زنان نامدار و ثروتمند قریش بود 15 سال قبل از بعثت با پیامبر اسلام(ص) ازدواج کرد. این بانوی بزرگوار اولین فردی بود که به رسالت پیامبر ایمان آورد و با تمام توان و ثروت خود به یاری دین اسلام برخاست. وجود حضرت خدیجه برای پیامبر اسلام به قدری اهمیت داشت که پیامبر اکرم(ص) رحلت این بانوی بزرگ را مصیبتی عظیم خواند و سال رحلت حضرت خدیجه و حامی بزرگ دیگر خود یعنی حضرت ابوطالب را عام‌الحزن یعنی سال اندوه نامید. آن حضرت در جواب کسی که به پیغمبر گفت: خداوند، بهتر از خدیجه را به تو عوض داده است، فرمود: «سوگند به خدا که خداوند، مرا بهتر از او عوض نداده است. او به من ایمان آورد، هنگامی که مردم کفر ورزیدند و مرا تصدیق کرد، آنگاه که مردم مرا تکذیب کردند و با مال خود مرا یاری کرد، آنگاه که مردم، مرا محروم ساختند و پروردگار، مرا تنها از میان زنان، از او به ولادت فرزند روزی داد». ام‌المؤمنین خدیجه(س) به هنگام وفات 65 سال داشت.
ارسال نامه کوفیان برای «امام حسین(ع)» جهت عزیمت امام به عراق(60ق)
امام حسین(ع) پس از ترک اعتراضآمیز مدینه و ورود به مکه، به افشای ماهیت ضداسلامی دستگاه یزید پرداخت. در این حال مردم کوفه که خاطره حکومت علی(ع) را از 20 سال پیش در خاطر داشتند از امام حسین(ع) جهت رهبری خود دعوت کردند. از آن پس، سران شیعیان کوفه، نامههایى به حضور امام نوشتند که اولین نامه در دهم رمضان سال 60 هجری به دست آن حضرت رسید. ارسال نامهها از طرف شخصیتها و گروههای متعدد کوفی همچنان ادامه یافت به طوری که بالغ بر 12 هزار نامه شد. دعوت کوفیان، بعد تازهای به وضعیت داد و وظیفه تازهای برای امام ایجاد کرد. بنابراین و با در نظر گرفتن شرایط موجود بود که امام حسین(ع) تصمیم به عزیمت به عراق گرفته، راهی آن دیار شد.