گروه ورزشي: هیچ چیز بدتر از یک وداع سرد و تلخ برای یک اسطوره نمی‌تواند تراژیک باشد، در آن روز گرم تابستانی که دمای هوا 34 درجه سانتیگراد بود، درهای باشگاه راس ساعت 13 باز شد آن هم بدون هیچ برنامه‌ریزی برای وداع. رائول زمانی که با هواداران وداع می‌‌کرد نمی‌‌توانست جلوی اشک‌هایش را بگیرد. باید پس از 16 سال باشگاه محبوبش را کنار می‌‌گذاشت. رائول 26 جولای به طور رسمی وداع کرد اما برنابئو منتظر یک ادای احترام بهتر در آینده است... .
***
خورخه لوئیس بورخس، نویسنده فقید آرژانتینی: «هرگز به کسی که برای احساس تو ارزش قائل نیست دل نبند».
در یکی از بعدازظهر‌های گرم دوشنبه 26 جولای 2010 وقتی درهای ورودی ورزشگاه سانتیاگو برنابئو باز شد تنها 200 نفر از هواداران رئال توانستند به بدرقه رائول گونزالس بیایند، این برای نخستین‌بار بود که بی‌برنامگی در نزد مدیران اجرایی حرفه‌ای‌ترین باشگاه اروپا دیده می‌شد، شاید هم پسر محجوب مادرید آنقدر برایشان ارزش نداشت که بخواهند یک بازار داغ تبلیغاتی برای خداحافظی او راه بیندازند، 16 فصل حضور در لباس قوهای سفید مدت کمی نبود که آنها «ال‌سیته» را با این نامهربانی همراه کردند. این خداحافظی شروعی برای یک پایان بود، پایان رابطه‌ای که نشان می‌داد به خاطر حضور غریبه‌ای به نام«مو» یک‌طرفه شده است. بعد‌ها خود رائول در یکی از همان معدود مصاحبه‌هایی که با گاردین انجام داده بود می‌گفت از شرایطی که در رئال برایم پیش آمده بود لذت نمی‌بردم، نوعی رنج بود و من می‌خواستم از زیر این فشارهای روانی خودم را خلاص کنم. در مادرید دیگر جایی برایم باقی نمانده بود بهترین راه ادامه زندگی حرفه‌ای در فضايی جدید بود. رائول وقتی به «گل‌زن کرشن» کوچ کرد تا لباس معدنچی‌های شالکه را به تن کند باید با یک زبان جدید و فرهنگی متفاوت خو پیدا می‌‌کرد. ادامه راه یک‌پیروزی بود نه یک شکست. فلورنتینو پرس تا زمانی که در راس مدریت کهکشانی‌ها نشسته باید این شرم را داشته باشد که به خاطر تفکرات غریبه‌ای به نام آقای خاص خیلی راحت چشم بر پسر محبوب برنابئو بست. خیلی سخت نبود اگر رائول گونزالس تنها یک‌فصل دیگر در بنابئو بماند و مانند دیگر اسطوره‌ها در یک دیدار تشریفاتی با معبد مقدس وداع کند اما آخر کسی نفهمید داستان رئال و رائول چگونه به انتها رسید. حتی در روزهای ابتدایی که به شالکه نقل مکان کرد تا پیراهن معدنچی‌ها را بر تن کند خیلی‌ها فکر می‌کردند دوری از برنابئو آنقدر برایش دردناک خواهد بود که دوران پایان بازیگری‌اش در شالکه تبدیل به یک مجسمه ناکارآمد خواهد شد ولی این اتفاق نه تنها نیفتاد بلکه با زدن 2 گل در لیگ قهرمانان اروپا هم رکورد را از دست پیپو اینزاگی خارج کرد و هم فاتح جام حذفی و سوپرکاپ فوتبال آلمان شد. این درست است که خورخه لوئیس بورخس در یکی از یادداشت‌های معروفش نوشته بود به کسی که برای احساس تو ارزشی قائل نیست دل نبند ولی این نویسنده خلاق آرژانتینی باید این موضوع را می‌دانست اگر ستاره‌ای مانند رائول را به اجبار به شهری دیگر تبعید کنند باز هم دلش برای رئال‌مادرید می‌‌تپد. نکته قابل‌توجه درباره رائول رفتار حرفه‌ای بود که از خودش نشان داد، همیشه سکوت کردن بهترین واکنش ممکن است. شاید تو نتوانی لحظاتی را که آمیخته با ناملایمت و بی‌وفایی است برای همیشه از قاب ذهنت پاک کنی ولی می‌توانی با سکوتی معنادار به آرامشی ژرف دست پیدا کنی و در مقابل آنها که اشتباه می‌کنند به بن‌بست می‌رسند. درست مانند اینکه خیلی راحت پیراهن شماره 7 را به تن عروسکی به نام کریس رونالدو کرده‌اند، همان ستاره‌ای که خیلی راحت در مصاحبه‌ای عنوان کرده بود اگر مورینیو از رئال برود من هم به من‌سیتی می‌پیوندم! این لیاقت همان‌هایی است که پیراهن «ال‌سیته» را به تن بازیکنی می‌کنند که در بی‌وفایی شهره خاص و عام است. کریس رونالدو حتی ذره‌ای از تعصب و غیرت رائول به محبوب سفیدپوش در وجودش موج نمی‌زند چه برسد به اینکه بخواهد جانشین او باشد. حالا یک سال از طلاق رائول و رئال می‌گذرد و رئال بدون او نه به پیروزی در ال‌کلاسیکو رسیده و نه اینکه توفیقی در لیگ قهرمانان به دست آورده است. سانتیاگو برنابئو باید بداند آنهایی که امروز موجب جدایی رائول از مادرید شدند هرگز نمی‌‌توانند برای باشگاه روزگار خوشی را رقم بزنند. نحوه مدیریت در رئال‌مادرید درست مانند اداره کردن یک حکومت است خیلی‌ها به راحتی عزل می‌شوند و رفت و آمدهای «اتوبوسی» در این باشگاه مرسوم است و تنها چیزی که می‌تواند برای سانتیاگو برنابئو تجربه خوبی باشد این است که دوست قدیمی خود را
از دست داد.