امیر مسعودی:
360 روز تا شروع المپیک، هنوز تکلیف ورزش مشخص نیست اما اگر اخبار به بیرون درز کرده از بهارستان صحت داشته باشد، فردا طلسم بلاتکلیفی ورزش ایران شکسته میشود. هر چند دولت در ابتدا با تشکیل وزارت ورزش و جوانان موافق نبود اما به خاطر قانونی که مجلس تصویب کرد، دولت هم مجبور شد سرانجام وزیر پیشنهادیاش را به بهارستان معرفی کند. البته مرتبه اول نمایندگان مجلس به دلایلی احتمالا غیر ورزشی رای به انتخاب اولین فرد ورزشی در راس وزارت ورزش و جوانان ندادند اما پس از تداوم بلاتکلیفی، رئیسجمهور محمد عباسی را به عنوان سرپرست و حالا به عنوان وزیر پیشنهادی دولت به مجلس معرفی کرده تا بتواند با گرفتن رای اعتماد ورزش را از بلاتکلیفی خارج کند. اگر 3 سال پیش نمایندگان مجلس پس از ناکامی ورزش ایران در پکن، کمیته بررسی دلایل شکست در المپیک 2008 را تشکیل دادند، یک سال مانده به پکن و 7 ماه مانده به پایان مجلس فعلی، تصمیم نمایندگان مجلس میتواند تا شروع بازیهای لندن آرامشی را در ورزش حکمفرما کند. ناگفته مشخص است که بلاتکلیفی در ورزش نه تنها وضعیت مدیریتی در فدراسیونها را با لغزشهای فراوانی روبهرو کرده بلکه ورزشکاران را هم با حاشیههایی همراه کرده است. پرداخت نشدن پاداشها، لغو اردوی تیمهای مختلف و بعضا مشکلات پرداختی حقوق ورزشکاران و کادر فنی از جمله معضلاتی است که به خاطر همین بلاتکلیفی در چند ماهه اخیر، ورزش ایران را با چالشهای متعددی روبهرو کرده است. اگر واقعا برای نمایندگان مجلس آینده ورزش اهمیت داشته باشد که قطعا همین طور است، دادن رای اعتماد به محمد عباسی با وجود تمام اختلافهایی که ممکن است با قوه مجریه وجود داشته باشد، میتواند به ورزش سر و سامانی بدهد. نمايندگان مردم در مجلس شوراي اسلامي با تكيه بر آگاهي و شناخت عميق و كامل خود از آنچه كه لازمه امروز ورزش ما است، احتمالاً به اين نكته فكر كرده باشند كه شايد در برهه كنوني «زمان» حتي لازمتر از «وزير» براي ورزش كشور باشد. اين يك واقعيت است كه شرايط ورزش كشور امروز حتي با هفته گذشته نيز تفاوت زيادي دارد چه برسد به 2 يا 3 ماه پيش. فرصت و زمان زياد و البته بسيار ارزشمندي تا كنون صرف انتخاب وزير ورزش شده و اين اميد وجود دارد كه اين هفته با به بار نشستن حساسيت و دقت نظر نمايندگان در معرفي وزير اين وزارتخانه جديد، شاهد آغاز رسمي و ميمون نخستين وزارتخانه ورزش و جوانان باشيم. نگراني براي ورزش و آگاهي نمايندگان از مشكلات و معضلات موجود موجب شد تا آنها با وجود مهلت و فرصت كم برای آمادهسازي پيش از المپيك هم راضي به اين نشوند كه بدون دقت نظر رای بدهند. یقینا نمایندگان مجلس بویژه اعضای فراکسیون ورزش نیک میدانند که ورزش در چه وضعیتی قرار دارد و چگونه میتوان آن را از بنبست فعلی خارج كرد. آنها یکبار با وزارتخانهاي کردن ورزش، از اینکه خواستند فرد اول ورزش، درباره سوالات پاسخگو باشد، وسواس خود را نشان دادهاند که ورزش برای نمایندگان نه تنها بیاهمیت نیست بلکه برای آنها از ارزش بالایی برخوردار است. بنابراین وزیر پیشنهادی برای این وزارتخانه باید دارای مولفههایی باشد تا بتواند رای اعتمادش را بگیرد و کارش را آغاز کند.