در 22 نوامبر 1992، وقتی هواداران آژاکس، آن نوجوان سیاه پوست را در زمین دیدند، هرگز تصور نمی‌کردند که یک فوق ستاره دیگر در باشگاه‌شان متولد شده باشد. آن نوجوان که تنها 16 سال و 242 روز سن داشت، با بازی در آن روز تبدیل به جوان‌ترین بازیکن تاریخ آژاکس شد که در بالاترین سطح فوتبال حرفه‌ای به میدان می‌رود. او، کلارنس سیدورف بود.
سیدورف در همان سنین پایین در نقش یک ستاره ظاهر شد و به افتخارات زیادی دست پیدا کرد. او زمانی که 21 سال داشت، برای دومین‌بار توانست لیگ قهرمانان را فتح کند. او بیش از 10 سال را در تیم‌های آژاکس، رئال و اینتر گذراند و پس از کسب افتخارات بسیار، در سال 2002 با فیلیپ کوکو معاوضه شد و به میلان پیوست. نگاهی به روزهایی که او در میلان سپری کرده می‌اندازیم. او در همان فصل اول، توانست جایگاهش را تثبیت کند و خط هافبک طلایی 3 نفره متشکل از پیرلو، سیدورف و گتوسو شکل گرفت. با این خط هافبک طلایی، میلان توانست درطی 5 فصل، 3 بار به فینال لیگ قهرمانان صعود کند. او در فصل اول حضورش در میلان، با این تیم به قهرمانی اروپا رسید و به تنها بازیکن تاریخ این رقابت‌ها تبدیل شد که توانسته با 3 باشگاه مختلف، لیگ قهرمانان را فتح کند. او در همان فصل توانست با میلان در جام حذفی هم قهرمان شود. جامی که میلان پس از 26 سال دوباره آن را به‌دست آورد. بازگشت سیدورف به سانتیاگو برنابئو و رویارویی‌اش با رئال نیز از لحظات خاطره‌انگیز فصل برای او بود. فصل 2004-2003 این بار افتخارات جدیدی را برای سیدورف به ارمغان آورد. او توانست به همراه میلان، اسکودتو را فتح کند. نمایش‌های بی‌نقص و حضور با ثبات او در ترکیب تیم، سیدورف را به یکی از عناصر کلیدی میلان در آن قهرمانی بدل کرد. هواداران میلان هرگز داربی خاطره‌انگیز دلامادونینا را در آن سال از یاد نخواهند برد. در آن بازی میلان با نتیجه 2 بر صفر عقب افتاد اما با شلیک‌های مرگبار سیدورف در نیمه دوم، میلان توانست به بازی بازگردد و در نهایت با ضربه فوق‌العاده او در دقیقه 85، آن بازی با نتیجه 3 بر 2 به نفع میلان به پایان رسید. سال‌های 2005 و 2006، با روند صعودی سیدورف و بازی‌های درخشان او ادامه پیدا کرد اما میلان نتوانست جامی را کسب کند. شاید بدترین خاطره دوران بازیگری او در فصل 2005 رقم خورد. جایی که میلان در استانبول، در حالی که بازی را 3 بر صفر در نیمه اول پیش افتاده بود، در نیمه دوم طی 8 دقیقه 3 گل دریافت کرد و در نهایت در ضربات پنالتی از لیورپول شکست خورد و جام را 2 دستی تقدیم حریف کرد. جامی که می‌توانست چهارمین قهرمانی سیدورف در این رقابت‌ها باشد. در فصل 2006 هم میلان تا نیمه‌نهایی این رقابت‌ها بالا آمد اما نتوانست از سد بارسلونا عبور کند. در پایان فصل، اتفاقات مربوط به کالچو پولی و رفتن شوچنکو به چلسی، هواداران را نسبت به فصل آینده بسیار نگران کرده بود اما این سیدورف و یارانش بودند که برگ جدیدی را در تاریخ باشگاه رقم زدند. کارلتو در ابتدای فصل، دست به تغییر سیستمش زد و سیدورف را به یک خط جلوتر انتقال داد و او در کنار کاکا، تبدیل به هافبک تهاجمی میلان شد. این جابه‌جایی به سیدورف کمک کرد تا یکی از بهترین فصل‌های دوران بازیگری‌اش را پشت سر بگذارد. درخشش خیره‌کننده او و کاکا، میلان را تا فینال لیگ قهرمانان پیش برد. گلی که او در آلیانس وارد دروازه بایرن کرد، راه را برای صعود میلان هموار کرد و گل او به منچستر در سن سیرو، آب سردی بود بر پیکره این تیم. میلان از تمام موانع سخت عبور کرد و به فینال رسید. برخورد با لیورپول، بهترین فرصت برای انتقام فینال استانبول بود. لیورپول هم با درخشش اینزاگی نابود شد و کلارنس سیدورف برای چهارمین بار توانست فاتح لیگ قهرمانان شود. او توپ نقره‌ای این رقابت‌ها را دریافت کرد و به عنوان هافبک سال یوفا نیز انتخاب شد. فصل بعد، او سوپرجام اروپا و جام باشگاه‌های جهان را نیز به همراه میلان فتح کرد. پس از آن، میلان 3 فصل پر فراز و نشیب را سپری کرد که به دور از هرگونه افتخار بود. اما سیدورف بر خلاف زیاد شدن سنش، از تاثیرگذاری‌اش به هیچ وجه کم نشد و سن زیاد هم افت زیادی در او به‌وجود نیاورد. درخشش او در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو در فصل قبلی و کسب پیروزی تاریخی 3 بر 2 برابر رئال، یکی دیگر از بازی‌های خاطره‌انگیز او برای میلان بود که هرگز از یاد هواداران نخواهد رفت. اما فصل 2010- 2011، فصل متفاوتی برای سیدورف بود. سرمربی جدید میلان، ماسیمیلیانو آلگری اعتقاد راسخی به سیدورف داشت و او در بسیاری از بازی‌های فصل به میدان رفت. در طول فصل اتفاقات فوق‌العاده جالبی رخ داد. در هفته‌های ابتدایی، نمایش او نسبتا خوب بود و کمک زیادی برای رسیدن به صدر جدول انجام داد اما به مرور زمان، او افت کرد و کم‌کم انتقادات زیادی به او وارد شد. اوج این انتقادات در بازی برابر اودینزه دیده شد. جایی که سیدورف توسط هواداران میلان بشدت هو شد و صحنه بسیار زشتی در ورزشگاه رقم خورد. اما آلگری با وجود همه این انتقادات باز هم از او استفاده می‌کرد. روند پر فراز و نشیب او ادامه داشت اما ناگهان سیدورف متحول شد و 7 هفته رویایی را پشت سر گذاشت. درخشش او از داربی دلامادونینا آغاز شد. سیدورف در هفته‌های پایانی فصل، چنان خوب کار کرد که بسیاری قهرمانی میلان را مدیون او میدانند. او در اکثر بازی‌های پایانی فصل یکی از بهترین بازیکنان زمین بود. چیزی که شاید در این سن و سال فوق‌العاده به نظر آید. سرانجام میلان پس از 7 سال توانست دوباره طعم قهرمانی در سری آ را بچشد و سیدورف، باز هم نقشی کلیدی در این قهرمانی ایفا کرد.
در پایان فصل، قرارداد او به پایان رسید و خیلی از هواداران انتظار داشتند تا او میلان را ترک کند. مذاکرات زیادی برای تمدید قرارداد انجام شد و سیدورف با تمام پیشنهاداتی که داشت، سرانجام حرف قلبش را گوش کرد و برای یک سال دیگر با میلان تمدید کرد. مطمئنا او فصل بعد هم می‌تواند بازیکن تاثیرگذاری برای میلان باشد.
داستان پزشكي كه فوتبال را عزادار كرد
اشتباه‌هايي وجود دارند كه كابوس‌وار ما را دنبال مي‌كنند و از ذهن‌ها زدوده نمي‌شوند، يكي از آنها اشتباه پزشك معالج رونالدو در فرانسه بود. بعضي از اشتباه‌هاي تاريخي وجود دارند كه هرگز از ذهن‌ها پاك نمي‌شوند، يكي از آنها اشتباه پزشكي بود كه فوتبال جهان را 18 ماه از ديدن رونالدو محروم كرد. رونالدو لوئيس نازاريو دليما؛ چه كسي از ما اين اسم را نمي‌شناسد؟ پديده جهان فوتبال، كم سن و سال‌ترين شخصي كه عنوان بهترين بازيكن فوتبال جهان را به خود اختصاص داد، بهترين گلزن تاريخ جام جهاني، كسي كه در سن 18 سالگي 47 گل را در 29 بازي كه براي بارسلونا انجام داد، به ثمر رساند. بعضي‌ها معتقدند اگر فوتبال يك انسان بود، بدون شك در 12 آوريل 2000 در فينال جام حذفي ايتاليا بين 2 تيم اينترميلان و لاتزيو، پرحرارت‌ترين اشك‌هاي خود را جاري مي‌كرد و لباس سياه مي‌پوشيد. رونالدو در سن 17 سالگي به آيندهون هلند پيوست، در همان فصل از ناحيه زانو آسيب ديد و زير تيغ جراحان قرار گرفت و تقريبا يك فصل كامل را خانه‌نشين شد اما با قدرت تمام به ميادين بازگشت و همه چشم‌ها را معطوف هنرنمايي خير‌كننده خود كرد و توانست در حالي كه كمتر از 22 سال سن داشت، 2 بار عنوان بهترين بازيكن فوتبال جهان را به خود اختصاص دهد. در 21 نوامبر 1999 رونالدو در مسابقه اينتر و لچه از ناحيه زانو احساس درد كرد و از زمين مسابقه خارج شد، پزشكان اينتر تشخيص دادند بايد زانوي رونالدو جراحي شود و چند ماهي را دور از ميادين باشد. وقتي رونالدو براي درمان با هواپيمای خصوصي به فرانسه رفت، تمام عاشقان و دوستداران فوتبال بويژه هواداران اينتر براي بازگشت او به ميادين بي‌تابي مي‌كردند. پزشك معالج رونالدو به او گفت كه مي‌تواند در آوريل 2000 به ميادين بازگردد. مصيبت از اينجا شروع شد و اشتباه فاحش اين پزشك سرنوشت رونالدو را تغيير داد. پيدا بود كه پيشنهاد پزشك به رونالدو براي بازگشت به ميادين وهمي بيش نبود. كادر پزشكي اينتر به رونالدو توصيه كرد بايد حضور در ميادين را به تاخير اندازد، چرا كه زانويش به سلامت كامل نرسيده اما علاقه سيري‌ناپذير اين مهاجم گلزن نتوانست عطش روزافزون او را فرونشاند. پسر سامباي برزيلي به ميادين بازگشت. شعار «رونالدو، رونالدو»ی هواداران اينتر تنها بعد از 7 دقيقه به دنبال زمين افتادن رونالدو به گريه و زاري تبديل شد و بهت و سكوت بر ورزشگاه سايه گستراند. اشتباه پزشك فرانسوي ديدگان ما را 18 ماه از ديدن رونالدوي دوست‌داشتني محروم كرد. اسطوره بار ديگر به ميادين بازگشت و توانست با نصف آمادگي خود برخلاف پيش‌بيني پله و ديگر كارشناسان فوتبال عنوان بهترين گلزن جام جهاني و بهترين بازيكن جهان را براي دومين‌بار به دست آورد اما هرگز نتوانست به خاطر چنين خطاي فاحشي به روزهاي اوج خود بازگردد و حضور مارادونا، پله را در اذهان به فراموشي بسپارد.